30/09/2013

DE DRIEHOEK

 

 

 HET BOS LEOPOLD ‘DE DRIEHOEK’

 

De stelling van Pythagoras is een wiskundige stelling, die zijn naam dankt aan de Griekse wiskundige Pythagoras. 'Zijn' stelling was overigens alleen maar nieuw voor de Grieken. In Soemerië was het resultaat al veel langer bekend, en ook in Babylonië en het oude Egypte werd ze al eerder toegepast (met name de verhouding a=3;b=4;c=5 werd al vroeg gebruikt om rechte hoeken uit te meten, zoals dat tot op de dag van vandaag door sommigen nog wordt gedaan). Echter, belangrijker dan de kennis van de stelling om haar enkel toe te passen, is het leveren van een bewijs. Wat dat betreft waren de Grieken (Pythagoras of een van zijn leerlingen) wel de eersten. Zij wisten niet alleen dat de stelling waar was, maar zij konden ook in algemene termen (abstracties) aantonen waarom.

 

Het bos genaamd ‘Leopold’ is een rechthoekige driehoek gevormd door een zeventigtal ommuurde achtertuintjes vol bomen, struiken en allerhande plantengroei. Sommige zijn goed verzorgd en andere zijn totale wildgroei. Niet iedereen heeft een ‘groene vinger’. De herfstequinox is er en maakt de dag en de nacht even lang. De zonnewende (Latijn: solstitium oftewel zonnestilstand) is de gebeurtenis waarbij de zon, gezien vanaf de aarde, de noordelijkste of zuidelijkste positie bereikt. Op aarde wordt deze positie gemarkeerd door de beide keerkringen: de Kreeftskeerkring in het noorden en de Steenbokskeerkring in het zuiden.

 

Naarmate de zon schijnbaar in de richting van de Kreeftskeerkring beweegt, worden de dagen op het noordelijk halfrond langer en op het zuidelijk halfrond juist korter. Wanneer de zon schijnbaar naar de Steenbokskeerkring beweegt, is dit andersom. De zonnewende is het moment waarop de zon precies boven de betreffende keerkring staat.

 

Het middelpunt tussen beide punten wordt bereikt als de zon precies loodrecht boven de evenaar staat. Er is dan sprake van een equinox of nachtevening. Dag en nacht zijn dan overal op aarde even lang. (WIKIPEDIA)

 

 Bij de ochtendnevel is er een schijn van stilstand in het bos Leopold. Wanneer de zon schuchter doorbreekt kom er enig leven op gang. Het gekakel van een paar kippen. Een zwerm mussen vliegt van boom naar struik. Enkele oude duiven zitten rustig op de omheiningsmuur om zich op te warmen in de zon. Merels zwijgen en komen pas in het voorjaar met een uniek concert om hun teritorium te bevestigen. De rest van levende wezens is onzichtbaar, buiten enkele vermoeide vliegen, vlinders en verdwaalde stadsbeien. Over ‘het leven’ in de vochtige aarde zullen we het niet hebben. Hier en daar is zelfs een verse molhoop. Neen, er wonen niet slechts ‘mensen’ in de grootstad vol luidruchtig verkeer en hollende mensen. De stille natuur is rondom ons…Weinig of geen verdelgingsmiddelen in het bos ‘Leopold’ waardoor alles een eigen gang gaat. Daarentegen In de velden op het platte land groeit geen onkruid meer en de insecten sterven een roemloze dood. Denk maar naar de beien!

 

 

Van het balkon één hoog en pal op het zuiden overschouwt de slimme mens Ikke Bravo het door de huizen omsingeld bos. Heilige stilte bedwelmt hem. Hij kan met het bos Leopold niets aanvangen. Wel kijken en wegdromen naar scherpe jeugdherinneringen hoe hij van vader Bravo de opdracht kreeg 100 putten te graven in de natte, zware polderklei voor het planten van een rij populieren die eenmaal groot de wind uit het zeegat moeten tegenhouden. Bij zijn laatste bezoek op de plek heeft Ikke Bravo met ontroering kunnen vaststellen dat de muur van populieren er nog steeds staat en na 70 jaar flink uit de kluit gewassen en vader en moeder Bravo al lang gestorven. Bomen overleven de mens als ze niet omgezaagd worden voor de bouw van een nieuwe moderne villa in de stijl van ‘Santa Barbara’ uit de bekende Amerikaanse TV reeks.

 

10:08 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.