11/04/2015

HET WERK

ORAS, het werk

 

Geïnstrueerd door deze kennis leest het omvangrijke, rijk gevarieerde artistieke oeuvre van Oras als een open boek want er zit een innerlijke logica in. Wat soort kunst zal een man als ORAS maken? Geen lieflijke landschappen of intimistische stilleven die bezoekers discreet hangen te charmeren boven de wandkast. Geen verleidelijke marmeren beeldhouwwerken van bevallige naakte meisjes. Dat waren hoogstens onvermijdelijke vingeroefeningen tijdens een opleiding. Het gaat ORAS niet om de oppervlakkige schoonheid van de verschijningsvorm die behaagt. Kunst scheppen is niet ‘een vernislaagje leggen op’ maar uit heel verschillende onderdelen een organisme bouwen dat van binnen uit leeft en naar buiten toe werkt. Vandaar dat voor ORAS geen wezenlijk verschil bestaat tussen natuur en kunst (beide werken volgens dezelfde wetmatigheden), tussen techniek en kunst (het gaat ook altijd om metier), tussen wetenschap en kunst (dezelfde essentiële vragen worden op een verwante wijze benaderd); tussen droom en daad (samen vervlechten zij de werkelijkheid tot een leefbare wereld). Kunst gaat daarom altijd over de grondvragen en de grondslagen van het menselijke bestaan. Kunst draait altijd om authenticiteit. Kunst als daad!

 

Het is dus niet verwonderlijk dat ORAS radicaal kiest voor openbaarheid, engagement, collectiviteit en communicatie. In 1969 stichtte hij Mass Moving, een collectief dat door acties en performances in de straat realiseert. Kunst is een ‘gebeuren’, een happening. De keuze voor deze kunstvorm is een duidelijk statement: kunst moet opnieuw tussen de mensen worden beleefd en niet in het besloten kringetje van musea, galerijen en gekoesterde kunstencentra. Kunst is onontkoombaar internationaal. Kunst de wereld veranderen of, wanneer dit opzet utopisch blijkt, tenminste de kunstenaar(s) veranderen en het bewustzijn van de toeschouwers verscherpen. ORAS is de geïnspireerde en inspirerende leider van het collectief.

 

ORAS was en is zijn tijd vooruit: hij was ecologische bewust vóór de Groenen – denk aan zijn Butterfly Project in 1972 op het San Marcoplein in Venetië. Hij was milieubewuster dan mijn mei-68-tig generatie: niemand van ons realiseerde zich in welke mate ‘drinkwater’ een levensprobleem op wereldschaal zou worden en toch richtte Oras in 1973 reeds een reservaat voor zuiver drinkwater op in de Himalaya. Hoogtepunt van deze ecologische bevlogen projecten is wellicht Soundstream (1974/75), het windorgel dat letterlijk en symbolisch de evenaar en de noordpoolcirkel met elkaar verbindt door het gezang van de wind.

 

In 1974 is de ‘onschuld’ van de collectieve droom voorbij en gaat Oras alleen (met enkele getrouwen) door. Hij richt in 1975 Mass And Individual Moving op. Hoe lees je een dergelijk schijnbaar paradoxale titel? Dat het artistieke individu voorop gaat met de bedoeling de massa in beweging te zetten. Dat het individu en de massa synchroon en parallel bewegen? Dit laatste lijkt mij minder waarschijnlijk want Oras begint aan een periode van eigenzinnige, indrukwekkende en originele creaties. In het begin blijft zijn ecologisch en sociaal engagement de grote inspiratiebron: het project Shadow Poject in Hiroshima  uit 1972  krijgt een sterker vervolg in realisatie als  Radioactief Monument – Tritium in 1976 en  Disaster Simulation – Fade Away in het Rubensjaar 1977.

 

ORAS geraakt steeds meer gefascineerd door de ‘schoonheid’ van de machine, de goed geoliede machine waarin honderden onderdelen een onmisbare functie vervullen en samen veel meer betekenen dan hun optelling. Samen vormen zij een levend organisme. Dat is het mirakel van de meccano. In 1998 richt ORAS formeel met een paar getrouwen Mecano-Art ®  op. De zeven ‘Helden van de Grpte Paradox’ zijn de eerste indrukwekkende realisatie. De machine is poëzie geworden. En droom. Jongensdroom. De toekomst; De sterren. De interstellaire ontdekkingsreizen zijn altijd en op de eerste plaats een reis naar binnen. Tijdreizen exploreren tegelijkertijd het verleden en de toekomst. ORAS is Tinguely of Panamarenko plus realisme. Droom en daad.

Vergeleek de oudere Schönberg zichzelf niet graag met piloten die Trans-Atlantische vluchten maakten en met ontdekkingsreizigers die naar de Noordpool trokken? Een kunstenaar is altijd een ontdekkingsreiziger in een Ruimtestation (1995) die de  Anatomie van de Verrukking (1996) aan den lijve moet ervaren en een pelgrim, een Peregrinus (1997). Kunst is het Eldorado (1997) voor de dromer en de doener. Voor ORAS dus. Hij is geworden wie hij altijd was.

08:56 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05/04/2015

EDITORIAAL

EDITORIAAL

Daan Anthuenis (2009)

 

ORAS, de man

 

Heel af en toe verschijnt er aan het artistieke firmament een fenomeen, trekt als een komeet een lichtend spoor door de atmosfeer dat pas lichtjaren later wordt waargenomen door de zelfverklaarde astrologen van de kunst. En van schaarse commentaar wordt voorzien. Tot één werkelijk verlicht kenner het fenomeen herkent, aan het verschijnsel waarde en waardigheid, naam en betekenis geeft en algemene erkenning afdwingt.

 

Een dergelijk fenomeen is ORAS. Voluit: Opstaele Raphaël August Serapfin. Nomen est omen. What’s in a name? Twee maal een aartsengel (Serafijn, Raphaël) en een maal een keizer (Augustus). En dan die opwaartse familienaam: op-staele. Ten overvloede: wat betekent het letterwoord ‘Oras’ anders dan: ‘gij  bidt’.

 

Oras is in de drie betekenissen van het woord, die in van Dale staan, een fenomeen. Hij is ten eerste ‘een waarneembaar verschijnsel, natuurverschijnsel’. Ten tweede is hij ‘iets buitengewoons’ en ten slotte is hij  ‘iemand die algemeen sterk de aandacht trekt door een of andere bijzondere begaafdheid’. Samengevat: hij valt niet te meten met de gewone maatstaven. Niet als persoonlijkheid dus en niet als kunstenaar.

 

Als mens is hij een onwaarschijnlijk harmonisch geheel van contradictoire eigenschappen: hij verenigt ernst met humor, onthechting met engagement, hij koppelt zachtmoedigheid aan onverzettelijkheid en  eigenzinnigheid aan luisterbereidheid, meditatieve openheid aan ondernemingszin en daadkracht, visionaire dromen en ambities aan gezond boerenverstand. Hij is een individualist die sociaal denkt, hij is een leider die in groep kan werken. Hij is de meest zachtzinnige keikop die ik ken, getrokken uit de weerbarstige polderklei en weerborstelig opgegroeid in de zoute wind van de zee..

 

Stond het in de sterren geschreven dat deze West-Vlaamse boerenzoon uit Leffinge zich zou verheffen tot kunstenaar, dwars tegen alle normale (!) toekomstverwachtingen in? Kon deze toekomst worden afgelezen uit de vlucht van de vogels of in de ingewanden van het jaarlijks geslachte varken. Nochtans, ‘the child is the father of the man’, schreef Wordsworth. Zelden is dat zo waar als bij Oras. De kunstenaar is de man die de onvergetelijke kinderdromen moet waar maken. Dat is voor ORAS zijn opdracht en zijn roeping.

 

 ORAS doet mij onweerstaanbaar denken aan die andere eigenzinnige West-Vlaming, de astrofysicus en wetenschapspedagoog, Marcel Minnaert (1893-1970). Slechts één citaat: “Wie houdt van de natuur neemt haar verschijnselen waar zoals hij ademt en leeft; uit een aangeboren drang. (…) Denk niet dat de oneindig verscheiden stemmingen der natuur voor de wetenschappelijke waarnemer iets van hun dichterlijkheid verliezen; door de gewoonte van het opmerken wordt ons schoonheidsgevoel verfijnd, en rijker gekleurd de stemmingachtergrond waarop zich de afzonderlijke feiten aftekenen. De samenhang tussen de gebeurtenissen, et verband van oorzaak en gevolg tussen de onderdelen van het landschap, maken een harmonisch geheel van wat anders slechts een aaneenschakeling zou zijn van losse beelden”.

 

Minnaert werd wetenschapper, Hij had geen keuze. Opstaele werd kunstenaar. Hij kon niet anders. Maar dezelfde grondhouding van weetgierigheid, verwondering en bewondering drijft hen beiden. Het is die aangeboren drang om creatief te zijn met het materiaal van de ons omringende werkelijkheid en om nieuwe horizonten te verkennen. Dit is wat Kandinsky en Schönberg de innerlijke noodzaak noemen. ORAS is, zoals Minnaert was, een zeldzame combinatie van een wetenschappelijke geest en een artistieke ziel. Bovendien beschikt ook hij over de technische aanleg van een ingenieur. Hij denkt met zijn handen. Met dit dynamisch evenwicht van complementaire kwaliteiten kan de alchemie van het creatieve genie zich ten volle ontplooien. Hij is een man met een missie, dus per definitie een leider en ‘gangmaker’: hij die de wegen baant die anderen (niet alleen) gaan.

09:11 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

THE WONDER YEARS

 

UNDER CONSTRUCTION

(vertaald uit het Frans door Griet)

 

 

THE

WONDER

YEARS

 

 

 

 

 

OPGEDRAGEN AAN DE MEDEWERKERS VAN

MASS [AND INIDIVIDUAL] MOVING / MECANO-ART / INVENTUS

 

BARBARA_JULLIE_JOHAN_JONNE_VINCENT_LUC_PIERRE_JEAN-CLAUDE_

SERGE_FRANS_BILOU_ROLAND_MICHEL_MARKUS_ROBBIE_HERMAN_

ROMIKA_LIVIO_ZAZOU_BERT_NICO_TOMMA_RAPHAËL_BERNARD_

XAVIER_ANDRE_GIANNI_JO_GRIET_PETER_POL

 

MARCEL_RADOMIR_RAPHAËL (GLOBE TRANSCRIPTION)

 

GEERT_CARLA_SIMON_ILIAS_ DAAN (VERBEKE FOUNDATION)

08:53 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18/03/2015

DAKGOOTDUIFJES

DAKGOOTDUIFJES

 

Heihei Schellebelle wat erg hé dat mannen je achternafluiten, of je een vies woord

toefluisteren tijdens een ritje met de metro waar nog andere vieze mannen

glimlachend meeluisteren. Waar aanwezige vrouwen doen alsof ze niets hebben

gehoord of gezien en toch maar wat jaloers zijn. Ooowee als er geen man meer

naar je kijkt omdat je als een zuurpruim overkomt. Wanneer je als meid gekleed

gaat in de stijl van 'pak me maar als je durf hebt'kan je natuurlijk het een en ander

verwachten.

 

Het gaat van een vriendelijke opmerking naar meer dan gedurfd. Van een originele

uiting van opwellend gezond gevoel tot werkelijk onfatsoenlijk laag tegen de grond

en eerder op een onwel ruikende scheet lijkt.

 

In zijn'driekwart eeuw' is er volgens Ikke Bravo niets verandert alhoewel de jonge

meiden van toen met een zedig hoofddoek, lange rok en zich in groep

verplaatsten. Op het strand aan de Noordzee was toen geen meid in bikini te

bespeuren en toch gingen de jonge mannen uit het dorp zondagsin de

hoogzomer naar de zeedijk om lekker te kijken en hete opmerkingen te maken tot

groot jolijt van de groep die met hand in de broekzak hun piemel vasthield. De

jonge meiden wisten het en giechelden onder elkaar en vonden dat er wel een

paar jongens er verdomd leuk uitzagen.

 

 

Vandaag de dag wordt er nog evenveel naar jonge vrouwen gegluurd met hier en

daar een viezerik met een eigen vocabulaire die geen schaamte of grenzen kent.

Elke vrouw weet en voelt instinctief wanneer ze met een blik uitgekleed wordt. Fier

en met een blik in de verte gericht stappen ze voorbij.

 

Bejaarde non slachtoffer van groepsverkrachting in India!

 

De non werd zaterdag het slachtoffer van een groepsverkrachting in de Convent of

Jesus and Mary School in India. Nadat de daders - naargelang de bron wordt er

over 6 tot 8 daders gesproken - geld hadden gestolen, mishandelden en

verkrachtten ze de oudste non van de school, die meer dan 70 jaar is, en wisten te

ontkomen.

 

 

 

Ikke Bravo is wel even geschrokken bij het lezen van het gruwelijk nieuws.

 

Zijn schrijverij over vrouw/man verdwijnt in het niets. De stad vol reklame met

uitdagende, schaars aangeklede meiden die je met hete blik aankijken helpen je te

denken dat vrouwen waar dan ook voor het graaien liggen.

 

 

 

Met RapAgainstRape hoopt het duo de golf van verkrachtingen in India te

kunnen stoppen door het zelfvertrouwen en de assertiviteit van Indiase

vrouwen op te krikken.

 

Enkele opmerkelijke passages van het lied:

 

  • 'Dit is het moment waarop we een nieuwe definitie moeten zoeken voor

  • eer, waardigheid, respect... en mannelijkheid'

  • 'En ik draag wat ik wil, zelfs als het een minirok is, zelfs als het een kleedje

  • is, maar denk voor geen seconde dat het een "ja" is'

  • 'De tijden dat we mishandeld zijn en verscheurd, zijn voorbij. Genoeg

  • gehuild achter gesloten deuren, het tijd om het tij te keren'

 

07:14 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27/01/2015

JE SUIS CHARLIE

JE SUIS CHARLIE

 

 

Zeven dagen in de greep van de gebeurtenissen in Parijs. TV en Radio zijn er de

ganse dag en nacht mee bezig en de kranten rennen alle nieuwtjes achterna.

 

INDRUKWEKKEND...

 

SELBER SCHULD...

 

Eigen schuld...Volgens Al-Qaeda in Jemen: 'We hadden jullie gewaarschuwd'.

'Kijk maar. Het is Frankrijk dat heeft deelgenomen aan alle misdaden van

Amerika. Het is Frankrijk dat misdaden heeft gepleegd in Mali en de islamitische

Maghreb. Het is Frankrijk dat de moord op moslims in naam van rassenzuivering

steunt in Centraal-Afrika', aldus Al-Ansi nog.

 

De betoging was te gek. Zoveel solidariteit was sinds de bevrijding niet meer

vertoond. Drie miljoen mensen, vier miljoen. Wie zal het zeggen? Fransen van alle

kleuren en overtuigingen die riepen: 'Charlie, Charlie'. 'Hou vol'. 'We zijn niet

bang'.


In de officiële stoet liepen leiders van een zestigtal landen. Het was enorm. Het

was bijna te veel. Wie er alvast te veel was, was de Turkse premier, een moslim.

We hadden hem graag geruild voor de Turkse cartoonist die negen jaar

gevangenis riskeert omdat hij de spot heeft gedreven met Erdogan. De Russische

minister van Buitenlandse Zaken was er ook. De vertegenwoordiger van een land

dat geregeld Oekraïne binnenvalt. Zin voor humor hebben ze, die Russen. Abbas

en Netanyahu samen in één optocht, dat had dan weer wel klasse. In Londen, in

New York, in Mongolië, overal scandeerden mensen 'Je suis Charlie'. Op muren

overal ter wereld stond het geschreven:'Je-suis-Charlie'.

De kleine duivel genaamd Sarko sluipt van de derde rij naar voor zodat hij tussen

de groten der Aarde staat te pronken voor de TV camera's.

 

'Je suis Charlie'. Die drie woorden plakte Parijzenaar Joachim Roncin,

kort na de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo, in grijs en wit op een zwarte

achtergrond. Intussen werd de slogan zo immens populair dat alleen al in Frankrijk

meer dan 50 mensen hem als merknaam probeerden te registreren. Dat wil

Roncin absoluut vermijden, maar kan hij dat wel?

 

De razendsnel groeiende populariteit van de slogan had echter ook een keerzijde:

al snel verscheen 'Je suis Charlie' op T-shirts, petten, badges en allerhande

merchandising, allemaal te koop op het internet.

 

De oude Ikke Bravo denkt dat de 3de Wereldoorlog al bezig is. Neen geen frontlijn

meer zoals 14/18 en 40/45. Een man of vrouw of kind met een explosieve gordel

volstaat om een groot gebied in een duizelingwekkend onzekerheid te brengen.

Het gevaar staat meteen 3 op 4. en het leger staat paraat.

 

Barbara von Brandenburg heeft een exemplaar van de pas gedrukte Charlie

Hebdo op de kop kunnen tikken in de omgeving van het Vossenplein. Ze heeft de

krant zonder te hebben gelezen meteen veilig opgeborgen, want zoiets is later

veelgeld waard. Een tweede exemplaar een dag later was niet meer verkrijgbaar.

"so etwas".

 

08:23 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05/01/2015

IL CAPPOTTO 3

IL CAPPOTTO 3

Zonnige, maar koud. Vorst en sneeuw in het hele land en in Hoog België is de

winterpret in volle gang. De bezoekers stromen toe op de rommelmarkt en om 11

uur in de voormiddag loopt de verkoop aarzelend, zoals verwacht rond het koude

oud en nieuw. De vrienden en kennissen brengen zoals gewoonlijk Barbara von

Brandenburg een bezoekje aan haar standplaats. Met haar nertsmantel IL

CAPPOTTO aan en haar zware Dior-bril op de neus ziet ze er klasse uit en wordt

ze zoals gewoonlijk veel gefotografeerd en gefilmd.

Ze heeft het niet in de gaten dat een jong stel oranje verf met spuitbus zigzag

lijnen aanbrengt op de IL CAPPOTTO als protest tegen dierenmishandeling.

Wanneer ze het dan toch opmerkt zijn de twee boosdoeners al verdwenen. Ho...

jammer... de mooie halve eeuw oude pelsmantel... zucht ze maar blijft op haar

standplaats alsof er geen vuiltje aan de lucht is.

Het succes is overdonderend en loopt als een vuurtje over de rommelmarkt.

Kijk...kijk daar staat ze met haar bespoten IL CAPPOTTO. Barbara von

Brandenburg vertelt Iedereen die het wil horen dat het “artistiek” is en het zo zal

blijven. Zo is ze beroemd op de rommelmarkt en loopt de verkoop van haar

antieke spullen vlot. Mensen willen met haar en IL CAPPOTTO op de foto of de

film. Ze vragen Barbara von Brandenburg een handtekening en de toestemming

voorzichtig enkele haartjes te mogen plukken van de IL CAPPOTTO als souvenir

of geluksbrenger.

Thuis wordt de nertsmantel telkens geborsteld en daarna met veel zorg

opgehangen in de doorschijnende plexiglas-stolp van 2 meter hoog. Het is een

volwaardig kunstwerk.

12:02 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01/12/2014

IL CAPPOTTO 2

IL CAPPOTTO 2

Even voor de spiegel, een halve draai rechts en dan links. Een tweede spiegel om

de rugkant de inspecteren. Welk hoofddeksel past daarbij, want hoeden uit die

periode heeft ze niet en zint haar niet. Een oranje alpinomuts op haar rode haren

kan eigenlijk wel. Ook de zijden handschoenen zijn in oranje. Een aansluitende

zwarte lederbroek en comfortabele knielaarzen met normale hakken helpen het

klassieke, monumentale van de IL CAPPOTTO ondersteunen. Er zijn geen

knopen noch knoopgaten om de mantel dicht te maken. Enkel hoog tegen de

kraag is wel een monumentale broche in zilver waar achteraan een haakje zit en

een onzichtbaar oogje aan de andere kant van het kledingstuk. Bij het dichtmaken

komen de twee mantelkanten tegen elkaar. Ze overlappen elkaar niet. Bij gewone

stilstand is IL CAPPOTTO mooi dicht en pas bij de minste beweging gaat de

spleet open en dicht zodat wordt vrijgegeven hoe de dame gekleed is onder de

mantel. De glinsterende IL CAPPOTTO voor de zoveelstemaal met veel zorg

afborstelen. Altijd van boven naar beneden in de richting mee van de haren van de

pels. In een doorschijnende kunststoffolie de kleerkast in tot de dag is

aangebroken. Welke dag weet niemand, maar de winter staat voor de deur. Bij de

eerste nachtvorst is het zover, of zal Barbara von Brandenburg wachten tot in het

putje van de winter. Maar ja, dan is niemand op straat en een kledingstuk als IL

CAPPOTTO trek je aan om gezien te worden en niet om je te beschermen tegen

de barre koude. De vraag is, kan je op straat tussen de vingers nonchalant een

sigaret rollen. Ook op de vrijdagmarkt inkopen en met groenten en fruit gevulde

plastiektassen huiswaards stappen is geen stijl. Buiten “paraderen” kan je met IL

CAPPOTTO niets mee aanvangen.

 

12:00 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08/11/2014

IL CAPPOTTO

IL CAPPOTTO

De nertsmantel uit de verpakking halen, ophangen en zorgvuldig afborstelen hoewel niet nodig gezien de perfecte staat van het kledingstuk dat een halve eeuw oud is. Het is moeilijk te schatten hoeveel gelooide nertsvellen nodig waren voor de mantel. Barbara von Brandenburg is 1.75 meter lang en de mantel is op 4 vuisten van de grond, heeft een genereuze monumentale kraag op de schouders en brede mauwen. Ikke Bravo gaat meteen opzoeken wat er op internet te lezen valt over nerts en waar ze leven. Als boerenzoon uit de Polder aan de Noordzee kent hij de waterratten, de mollen en de konijnenvellen maar geen nerts. De nerts is een opportunist. Zijn belangrijkste prooidier is de muskusrat, maar hij jaagt ook op rivierkreeften, vissen, watervogels, konijnen, muizen, reptielen als slangen en schildpadden, kikkers, weekdieren en regenwormen. Mannetjes eten meestal grotere prooi dan vrouwtjes. Vrouwtjes vangen vaker prooi in het water. Waar de nerts de prooi heeft gevangen, eet hij hem op. Soms legt hij in zijn hol voedselvoorraden aan. De belangrijkste vijanden van de nerts zijn vos, rode lynx, Canadese lynx, Amerikaanse alligator en Amerikaanse oehoe. Veel wijzer wordt men er niet van. De Amerikaanse nerts is een slanke met korte pootjes. De soort lijkt veel op de Europese nerts. De vacht van zowel de Amerikaanse als de Europese nerts is chocoladebruin tot zwart van kleur. Ook hebben beide soorten hebben een witte vlek die loopt van de keel tot de onderlip. De Europese nerts heeft altijd ook een witte vlek op de bovenlip, bij de Amerikaanse nerts ontbreekt deze vaak. De Amerikaanse nerts wordt ook groter: 30 tot 47 centimeter lang, met een gewicht van 700 tot 1600 gram. De Europese nerts is 30 tot 40 centimeter lang, met een gewicht van 550 tot 800 gram. De staart van de Amerikaanse nerts is 158 tot 194 millimeter. Mannetjes marterachtige zijn groter dan vrouwtjes (mannetjes 32 tot 45 cm lang, 840 tot 1800 gram zwaar; vrouwtjes 32 tot 37 cm lang, 450 tot 810 gram zwaar).

Op de schouders van Barbara von Brandenbourg heeft de “il cappotto” eenimposante uitstraling. Ze paradeert voor Ikke Bravo poedelnaakt in haar “il cappotto”. Ze verdwijnt even en komt te voorschijn met een babydoll onder de “il cappotto”. Ze verdwijnt en komt weer te voorschijn enkel en alleen op hoge hakken, een slipje en bh onder de “il cappotto”.

Pelsmantel halfdicht en kraag rechtop zoals in de modebladen uit de jaren vijftig valt best mee. De hoed ontbreekt, lispelt de oude Ikke Bravo. Heb ik, zegt Barbara von Brandenburg met een brede glimlach.

09:44 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14/10/2014

EEN DROOM

IKKE BRAVO HAD EEN DROOM

De woning is onvoorzien stampvol bezoekers. Ook in de trapgang en op het terras zitten vrienden en kennissen waaronder dichters, schrijvers, kunstschilders en beeldhouwers. Zowel vrouwen als mannen. Meerdere onder hen zijn al jaar en dag gestorven.

Geen probleem. Lekkere dampende zuurkool met varkenschouder,Frankfurter-worst, mostaard, aardappelpuree, wijn en bier. Alles in overvloed.

Buiten schijnt de zon en de ommuurde achtertuinen zijn

overbevolkt met kippen, konijnen, katten en honden. De dakgootduiven strijken in grote getallen neer. Merels hebben hun nest in de hoge struiken. Mussen scheren in formatie voorbij. Kortom een paradijs.

Bij het plots ontwaken uit zijn stoute droom is het 5 uur in de morgen. Absolute stilte. Koffie zetten en de poes Lola op het terras laten om frisse lucht te scheppen. Ontbijt. De broodresten klein snijden en in de tuin gooien voor de vogels. Ikke bravo herinnert zich flarden. Hij vraagt zich af of het iets te betekenen heeft. Zo ja WAT? Dromen zijn bedrog zegt de volksmond. Waarschijnlijk om te voorkomen dat je van het goede pad afdwaalt. Je dagelijkse plichten opzij schuift en in een ZWEVENDE WERELD terecht komt waar noch orde noch wet heerst.

Eigenlijk wel lekker!

10:29 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26/09/2014

SCHRIJVERIJEN

SCHRIJVERS EN HUN SCHRIJVERIJEN

Op de rommelmarkt van Brussel 3 MAIGRET’s van Georges Simenon gevonden. Zakformaat uitgave. Ikke Bravo neemt ze een voor een overal mee en leest waar hij ook gaat of staat. In min dat geen tijd zijn ze alle drie uitgelezen. Heldere taal, korte zinnen en men weet meteen waarover het gaat.  Pas bij de laatste bladzijde komt de volledige opheldering.

Nu begrijpt hij twee vriendjes Pinas en Rolando die hem jaren lang Georges Simenon hebben aanbevolen. Ze verzamelden alle uitgaven die verschenen. Ikke Bravo begreep het maar  niet dat hooggeschoolden zoals zij daar zo verlekkerd op waren. Bij het lezen moet hij steeds maar aan hen denken. De 3

romans zijn in een kleine week uitgelezen. 3 x 180 bladzijden.

Dezelfde dag en op de zelfde plaats van de rommelmarkt Ligt ook een “Livre de Poche” het JOURNAL 1931- 1934 van Anaïs Nin. Titre original “THE DIARY OF ANAIS NIN”. Een totaal ander paar mouwen van 500 bladzijden. Boeiend en langdradig samen want de dappere schrijfster blijft bij sommige delen ontzettend lang hangen in een vloedgolf van schrijverij. Als kind van 11 is ze begonnen met een dagboek te schrijven naar het schijnt. Bravo…denkt Ikke Bravo. Hij had Anais willen ontmoeten. Een lekker stuk moet ze geweest zijn.

Als wonder bij wonder, ook op de zelfde dag, ook op de zelfde plek van de zelfde rommelmarkt ligt het boek PLEXUS van Henry Miller. Een schrijverij van 650 bladzijden vreugde en verdriet. Henri weet niet van ophouden. Hij draaft maar door als een op hol geslagen paard. Een stortvloed van woorden doorspekt met namen van schrijvers, denkers, vrienden, vriendinnen en armoezaaiers die niet weten welke kant ze uit moeten. Wat een gezellige babbelkous. Henry denkt meer aan zichzelf dan aan de lezer, EN DAT IS ABSOLUUT TE BEGRIJPEN!

 

15:27 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25/08/2014

GEZWEL

WILDE TIJDEN IN BRUKSEL

 

Gezwel

 

De minst correcte vorm van humor

is spotten met je hersentumor,

vooral als die kwaadaardig is

en bovendien slagvaardig is

 

en onverwoestbaar: ”terminaal”

in radiotherapeutentaal

 

Waarom men mij dan blijft bestralen ?

en ook nog chemisch wil verschralen ?

 

omdat verplegers willen scoren

en hun patiënten ringeloren,

en als ik door zo’n tunnel glij

graag grapjes maken over mij

waarmee ik dan niet lachen kan

want ik lig roerloos aan de scan

 

Mijn uitvaart heb ik al geregeld

En zelfs mijn grafschrift is bezegeld:

 

Hier ligt de dichter

H.J.C.

In goed gezwelschap

 

R.I.P.

 

Bij toeval in het zwerfarchief ontdekt. Het afscheidsgedicht door Herman geschreven en voorgedragen in zijn Brusselse  kroeg “De dolle mol”.

Vriend Herman was een Bruggeling zoals Marcel. Als grap spraken we vaak tegen elkaar “plat West Vlaams’ tot groot jolijt van de rest van de kroeg.

Herman J. Claeys (Brugge, 23 mei 1935 - Antwerpen, 29 december 2009) was een Belgisch taal- en letterkundige.

Claeys studeerde taal- en letterkunde aan de UGent en was vervolgens bedrijvig als café- en galeriehouder in Brussel. In het café De dolle mol waren geregeld W.F. Hermans, Hans Plomp, Marcel van Maele, Simon Vinkenoog en Julien Weverbergh te zien. Jeroen Brouwers was er stamgast.

Hij schreef vooral politiek geëngageerde literatuur, gedichten maar ook twee romans: Het geluid. Suite in vier bewegingen (1968) en Steen. Een moordverhaal met ready-made binnentekstillustraties (1969). Hij droomde van een Vlaamse underground-literatuur en richtte daarom ook een eigen boekhandel (Free Press Bookshop) én provo-tijdschrift (Revo) op.

WIKIPEDIA De vrije encyclopedie

08:26 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11/08/2014

ALLES VAN WAARDE

ALLES VAN WAARDE IS WEERLOOS

 

Als bij toeval herontdekt Ikke Bravo deze 5 woorden uit een gedicht van Lucebert geschreven in 1974. Daar valt niets aan toe te voegen of weg te laten. De onverbiddelijke, universele kracht die de zin uitstraalt kent geen grenzen. Ze kan in ‘alle talen’ vertaald worden zonder aan kracht te verliezen. Je wordt er even stil van.

 

Geen woord- of klankspelen die de dichters toch zo nauw aan het hart ligt te bespeuren.

 

4 AUGUSTUS 1914 sneuvelde de eerste Belgische soldaat. 2014, honderd jaar onafgebroken oorlog. Is het niet hier, dan

is het wel een eind verderop dat bommen gegooid worden. Oorlog is, zeker weten, eveneens een weerloze waarde zoals vrede, geluk en liefde.

08:31 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14/07/2014

CHIVAS REGAL

CHIVAS REGAL

12 YEAR OLD BLENDED SCOTCH WHISKY.

 

EVERY DROP OF WHISKY MUST MATURE FOR A MINIMUM OF 12 YEARS TO EARN ITS PLACE IN CHIVAS REGAL. THE RESULT IS A RICH AND GENEROUS WHISKY WITH HONEY AND HAZELNUT NOTES, AND A LONG, CREAMY FINISH.

 

AHOY MARKUS AUS BERLIN

Alles door elkaar kan enkel in de komkommertijd. Zelden dat Ikke Bravo in de hoogzomer whisky drinkt. Er is een waaier van verfrissende drankjes vol temperament om een zomerse dorst te lessen. Hij heeft dat tijdens zijn reizen door Europa en rond de Middellandse zee ontdekt. Ook in Afrika, Noord en Zuid Amerika, Japan. Ga maar door, want op elke plek van de wereldbol stookt de mens verdomd pittige, geestrijke drankjes.

 

Toch heeft Ikke Bravo de CHIVAS REGAL 12 YEAR OLD BLENDED SCOTCH WHISKY ontstopt ter gelegenheid van zijn verjaardag. Met 80 jaar begint de laatste ronde en gaat het bergaf.

Een verjaardaggeschenk van Markus. Te serveren in een whiskyglas met zware bodem. Geen ijsklontjes en geen soda of cola aan toevoegen. Gewoon op kamertemperatuur, puur en met kleine slokjes tot zich nemen. Twee vingers hoog is de juiste hoeveelheid. Meer dan 12dagen zijn nodig om de fles leeg te maken.

Wat een lekker slaapmutsje!

 

Ikke Bravo heeft een collectie van ‘sterke drank’ afkomstig uit alle Werelddelen, gekregen van een Moslimvriendje die een woning heeft leeg gemaakt en de inboedel op  de vlooienmarkt verkoopt. Het is een Moslim verboden zulke drankjes te drinken en/of te verhandelen. Ook niet voor een vriendenprijs. Dus heeft hij de 3 kratten van alle soorten en smaken alcoholische drankjes Ikke Bravo geschonken. Niets verkeerd aan een warme en oprechte vriendschap tussen de brave Moslimbroeder en een ongelovige Ikke Bravo.

12:29 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10/06/2014

3de RONDE

DE DERDE RONDE

 

De ouderwetse herenfiets is in het grasgroen geschilderd omdat er een pot olieverf overblijft van net in de verf gezette deuren en vensterluiken. In het hele dorp is het zelfde groen gebruikt en zijn de gevels in het wit gekalkt met onderaan een band van pikzwarte teer tegen het vocht.

 

Het is tijd voor de flink opgewassen Ikke Bravo om te gaan. De wijde wereld in. Over berg en dal. Weg van de dorpstraat, kerk en de uitgestrekte polders tot tegen de duinen van de Noordzee.

 

Allee… saluut, overal de kost en de wind vanachter!

 

Meer hebben polderbewoners niet over om afscheid te nemen van een medemens. Beter gezegd, meer gevoelens en emoties willen of kunnen ze niet laten blijken.

 

Nie truttieg doèn éé!

 

De graanzolder is leeg. De zware zakken tarwe zijn op sterke schouders naar beneden gedragen en op de door paarden getrokken wagens geladen. De eikenhouten vloer is schoon geveegd.

De muizen kijken bezorgd om zich heen en denken aan verhuizen.

Jaren later de grote renovatie van de oude boerderij. De binnenkoer waar de mesthoop lag is nu een vijver vol exotische vissen. Twee ooievaars in beton staan midden waterlelies.

De vijftien slingeruurwerken zijn van de muur gehaald en buiten naast het hondenkot op een hoop gestapeld in afwachting de oud-ijzer-boer langs komt die het ijzer, koper en lood sloopt. Het houtwerk wordt verzaagt tot brandhout voor de komende winter. Niets gaat verloren!

Goed en wel uitgerekend. Een kleine Driekwart eeuw geleden klonk het laatste  SLINGERUURWERKCONCERT.

11:05 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26/05/2014

SLINGERUURWERKCONCERT II

ANNO 1950 “Slingeruurwerkconcert II”

Het zelfde verhaal met een andere invalshoek. Het jaar 1950 blijft evenals de 15 slingeruurwerken. Ook de piramidale ophanging tegen de gevelmuur op de grote tarwe graanzolder. De 2de wereldoorlog die de polderboeren rijk heeft gemaakt dank zij de verkoop van zakken tarwemeel, echte polderboter en gedroogde hespen aan woekerprijzen is net voorbij. Overvloed aan alles en nog meer. Coca Cola, kauwgom, koffie, blonde sigaretten, nylonkousen en de Amerikaanse auto (6 cilinders). De houten kloefen (klompen) zijn vervangen door legerschoenen voor het mannenvolk en het vrouwvolk draagt nu schoenen met hoge hakken, heeft lipsticks in diverse rode kleuren en draagt alsmaar kortere rokken. De dorpspastoor schreeuwt van op de preekstoel dat de duivel met een grote schaar door het dorp sluipt. De oude vrouwtjes geven de pastoor gelijk en de jonge meiden hebben een duivelse pret, halen de schouders op en zeggen al giechelend “t is al goe ee”…

Het slingeruurwerkconcert starten op gelijk welk moment van de dag of de nacht is doodeenvoudig. De korte wijzer op 12, de lange wijzer 7 minuten voor twaalf, de slinger een duwtje geven en de snelloper stormt de wijzerplaat rond. Tiktak…tiktak…tiktak…

60 keer per minuut x 15 uurwerken= 900

De hel breekt los!

15 x 12 slagen door elkaar. Elk slingeruurwerk heeft een eigen klankvibratie. De graanzolder is meteen omgetoverd tot een geheime klanktempel. Graankorrels op de tarwehopen verliezen hun evenwicht door de vibratie en rollen naar beneden. Muizen hebben in alle haast hun nesten vol jongen opgezocht.

Wat is het mooi hier op de graanzolder.

De jonge Ikke Bravo luistert ingetogen en met tranen in de ogen naar het SLINGERUURWERKCONCERT 1950.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

11:40 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12/05/2014

SLINGERUURWERKCONCERT

ANNO 1950 “Slingeruurwerkconcert”

Op de grote graanzolder hangen 15 slingeruurwerken netjes naast elkaar. Niemand wil ze nog in het dorp na de oorlog want het is te ouderwets zoals de Vlaamse lusters (kroonluchter) die overal vervangen wordt door neonbuizen die een koud wit licht geven.

Geen probleem, de zestienjarige Ikke Bravo komt de oude spullen wel ophalen met de driewielige bakfiets (triporteur in de West Vlaamse Polders).

Het ophangen wordt zorgvuldig uitgevoerd. Eén slingeruurwerk bovenaan in de punt van de zijgevel. Daaronder twee stuks. Dan drie gevolgd door een rij van vier. Vijf aan de basis. Het geheel in de vorm van een piramide,

 

1

2  3

4  5  6

7  8  9  0

1  2  3  4   5

 

De bakstenen zijgevelmuur is helemaal bezet met de slingeruurwerken, zorgvuldig opgehangen volgens de regels. Het tik-tak door elkaar tikken van de mechanismen schept de indruk van een grote maar rustige, gecontroleerde bedrijvigheid van de

 

TIJD-ALLER-TIJDEN.

 

Op 12 uur(middag) en 24 uur (middernacht) breekt wel de hel los want alle 15 slingeruurwerken gaan elk 12 keer slaan. Dat maakt 15 x 12 = 180 keer.

Daarna valt de heilige stilte in de overvolle tarwegraanzolder. Een teken van stille geborgen rijkdom.

 

Ziedaar het enige CONCERTO dat Ikke Bravo in zijn rijk gevulde leven bijwoonde. Een nooit overtroffen muzikale compositie.

12:08 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28/04/2014

VERVOLG

VERVOLG

Muziekblind... JA.

Afkeur voor opera en ballet... JA.

Maar niet kleurenblind, laat staan ongevoelig voor vorm, beweging en of geluiden. Ook de geuren zijn een opwindend gebeuren met herinneringen die terug gaan tot naar zijn jeugd.

De geur van moeder en vader Bravo. Ook de ‘stenen pijp’ rokende grootvader gezeten aan de Leuvense stoof en wachtend op een bol erwtensoep. Later de opwindende geuren van jonge, wilde vrouwen. Een van kop tot teen roodharige meid met een melkwitte huid ruikt anders dan een blonde stoot, of zwartharige zigeuner type. Om middernacht door een stad wandelen is een ander verhaal dan wanneer je om middernacht door een bos wandelt vol vreemde geluiden. Dat weet toch iedereen maar het krijgt pas zwaartekracht als het gezegd wordt of geschreven staat. De inhoud van het verhaal dat iemand je wilt vertellen is overwegend minder van belang als hoe hij/zij het vertelt. Luister naar de woorden die gebruikt worden om een zin te bouwen en de stilten tussendoor die de zwaartekracht bepalen van het hele verhaal. Het is dus van groot belang goed naar de persoon in kwestie te kijken. Bij reclame op tv kan je best de klank uitzetten zo kan je van de mooie beelden genieten zonder muziek of stem van iemand die je kaas, of koffie, of auto wil aansmeren. Het zelfde voor politieke uitzendingen vol beloften. Klank uit en kijken hoe ze het tv scherm proberen te kraken. De boodschap ligt in de beelden en niet in de woorden. De vorige eeuw was het de radio die de boodschap in de huiskamer bracht. Nee, niet de gesproken woorden waren de message maar wel de vibratie die een stem teweeg bracht.

07:44 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31/03/2014

MIZIEKBLIND

GRONDBEGINSELLEN DER MUZIEK

 

Muziek is van alle tijden en culturen. Toch zijn er gezonde, gelukkige mensen die niet om muziek geven. Dat hebben Canadese neurologen en Spaanse biomedici voor het eerst aangetoond, aldus een publicatie in Current Biology.

Een van de auteurs, Robert Zatorre, is een wereldautoriteit op het gebied van muziek en  breinstudies.(Muziekpsycholoog Mark Reybrouck

Het gaat waarschijnlijk om een hele kleine groep mensen, hooguit 2 à 3 procent van de bevolking. Zij zeggen niet alleen dat ze niet van muziek houden, ze vertonen ook niet de gebruikelijke lichamelijke reacties op prettige muziek, zoals een verhoogde huidweerstand en snellere hartslag.

Geen vreugde (meer) kunnen beleven aan muziek was al wel een bekend verschijnsel, maar ging altijd gepaard met een totaal gebrek aan vreugde, anhedonie. Nu is voor het eerst aangetoond dat er een specifieke anhedonie voor muziek bestaat. Volgens de onderzoekers betekent dit dat het beloningssysteem in de hersenen veel minder uniform reageert op allerlei prikkels dan tot nu toe werd gedacht.

Muziekpsycholoog Mark Reybrouck, niet betrokken bij deze studie, spreekt van een zeer degelijk artikel. "Een van de auteurs, Robert Zatorre, is een wereldautoriteit op het gebied van muziek en breinstudies", aldus Reybrouck. Hij ziet in de uitkomsten een belangrijke aanwijzing dat het beloningssysteem in de hersenen gekoppeld is aan cognitie en perceptie. Dat kan volgens hem bijvoorbeeld betekenen dat het verstand een rem kan zetten op het beleven van emoties.

Beethoven en John Williams
Voor het onderzoek werden drie groepen samengesteld van elk tien mensen. In de eerste groep zaten mensen voor wie muziek zeer belangrijk  is. De tweede groep bestond uit mensen met een gemiddelde muziekbelangstelling en de derde groep had weinig interesse voor muziek. Ze kregen allemaal dezelfde fragmenten uit dertien muziekstukken te horen. Het ging onder meer om 'Für Elise' van Beethoven en het thema van 'Schindler's List' van John Williams. De eerste twee groepen vertoonden de normale fysieke redacties op de door de muziek opgewekte emoties. De laatste groep niet. Het onderzoek werd na een jaar herhaald.

Om uit te sluiten dat de proefpersonen die onverschillig zijn voor muziek ook onverschillig zijn voor andere prikkels, speelden de deelnemers een spelletje waarmee geld kon worden gewonnen en verloren. Geld kunnen winnen riep bij de mensen met muziek-anhedonie net zulke emoties op als bij de andere proefpersonen.

Diderot en d'Alembert

 

In het begin van de jaren 70 voeren enkele leden van het kunstcollectief MASS MOVING onderzoek uit in een openbare bibliotheek.

Toevallig wordt hun aandacht getrokken door een passus uit de 'Encyclopedie of beredeneerd woordenboek van de wetenschappen' (Diderot en d'Alembert, 1774): De mens vond al snel blaasinstrumenten uit. Verscheidene klassieke auteurs menen dat die uitvinding voortkwam uit het observeren van het geluid dat de wind maakt in het riet…

Uit deze 'ontmoeting' ontstond in 1975 Sound Stream-van de Evenaar tot de Poolcirkel, een project voor het creëren van een wereldwijde geluidsketen.

 

Ikke Bravo is het een en ander gaan opzoeken om te achterhalen of hij wel of niet muziekblind is. Daarentegen hoort Barbara von Brandenburg bij de echte muziekfans. Al vroeg in de morgen staat de radio op KLARA. Zij zingt of fluit zonder aarzelen mee op de juiste toon van de muziek. Laag tot hoog en de stiltes respecterend. Wanneer Ikke Bravo haar vraagt of ze deze muziek kent antwoordt ze “heb ik al een keertje beluisterd”.

Amai amai amai, zucht Ikke Bravo.


Amai is een uitroep die veel gebruikt wordt in Vlaanderen. De betekenis van amai is te vergelijken met de Nederlandse uitdrukking oei! of jeetje en wijst op een zekere verbazing. In tegenstelling tot deze Nederlandse synoniemen is het in Vlaanderen wél gebruikelijk om deze woorden te herhalen of te laten volgen door zeg. "Amai, amai, amai" . Gevonden op http://nl.wikipedia.org/wiki/Amai

07:35 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19/03/2014

KEEP SMILING

;-) keep smiling…

 

Война и Мир, Vojna i Mir

 

OORLOG EN VREDE(Russisch: Война и Мир, Vojna i Mir) is een roman van de Russische schrijver Leo Tolstoj, dat gaat over de oorlogen tussen Rusland en Frankrijk onder Napoleon (1805 - 1814).

 

Ikke Bravo heeft de roman nooit gelezen maar wel de Amerikaans/Italiaanse film “War and Peace” gezien in de bioscoop. Een groot succes. De film kreeg vijf Oscarnominaties en won een Golden Globe voor Beste Buitenlandse film

 

De Bolsheviks (1940) waren voor vader Bravo het “rode gevaar”die de Wereld zou meeslepen in een draaikolk van geweld. Daar was hij diep van overtuigd. De Bakeliet radio Philips 720 A uit 1932, met de losstaande zevenhoekige luidspreker bracht het nieuws tijdens het middagmaal tot in de woonkamer. Kinderen moesten zwijgen. De kleine Ikke Bravo dacht dat zo een vreemde naam Bolsheviks die hij moeilijk kon uitspreken gevaarlijke insecten zijn die zich verstoppen in hooioppers. In afwachting ze samen met het hooi mee worden binnen gehaald en gestouwd tot tegen de dakpannen van de koestal.

 

Driekwarteeuw later zit diezelfde, nu oude Ikke Bravo voor de TV. De nieuwsberichten. Referendum in Oekraïne. Onrustig in het Oosten van het land. ‘Bij Rusland’ zal het resultaat zijn.

 

Krim is nu een onafhankelijke staat en vraagt officieel toetreding tot Rusland. Tenzij… de rest van de wereld zich daartegen verzet. Dan is de ‘koude oorlog’ gestart! Het piepklein Belgenland heeft zich al uitgesproken over de  Krimkwestie terwijl 1500 Belgen naar de gemeente Jalhay (provincie Luik) zijn afgezakt om het oplichtend Mariabeeldje te bewonderen.

10:25 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25/02/2014

HEILIG >>

HEILIG >><< SCHIJN-HEILIG

Even in Internetwoud sprokkelen!

 

- De kruistochten of ook wel kruisvaarten waren militaire ondernemingen van de westerse christenen tussen 1095 en 1271 in Palestina. Het was een vroeg voorbeeld van de Europese expansiebeweging die op gang kwam nadat er in de tiende eeuw een einde was gekomen aan de invasies van Europa door Vikingen, Moren en Aziatische steppevolkeren. De krijgsheren die zich daarop tegen elkaar en de bevolking richtten, werden nu bij elkaar gebracht door de overtuiging dat de door het christendom als zijn rechtmatig eigendom beschouwde heilige plaatsen in het Heilige Land bevrijd moesten worden van de islamitische heersers, die deze sinds 638 in bezit hadden.

 

- Gulden Sporenslag vond plaats op het Groeningheslagveld te Kortrijk op woensdag 11 juli 1302 tussen milities van het graafschap Vlaanderen (dit betrof enkel het gebied rond de provincies West-en Oost-Vlaanderen) en het leger van de koning van Frankrijk. De slag was in militair opzicht opmerkelijk, omdat piekeniers en boogschutters in staat bleken een ridderleger te bedwingen. Dit was daarmee echter niet het einde van deze ridderlegers, zoals onder meer bleek bij Kassel (1328) en Westrozebeke (1382).

 

-Vlaamse Oostfrontstrijders waren soldaten die in de Tweede Wereldoorlog vochten aan het oostfront. Ze maakten deel uit van het Duitse leger en vochten tegen Rusland. De strijd aan het oostfront duurde van juni 1941 tot mei 1945. Veel oostfrontstrijders waren vrijwilligers uit de bezette gebieden.

-Holocaust, ook wel Shoah, Shoa of Sjoa (Hebreeuws: השואה Ha-Shoah) genoemd, was de systematische Jodenvervolging door de nazi's en hun bondgenoten voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de overheersing door nazi-Duitsland werden er zes miljoen Europese Joden vermoord. De moorden vonden grotendeels plaats in concentratie- en vernietigingskampen.

-Koreavrijwilliger. Op het Koreaplein van Diksmuide, aan het monument van de gesneuvelde en overleden Koreavrijwilligers uit West-Vlaanderen die deelnamen aan de gevechten in de "Vergeten Oorlog"in het "Land van de Stille Morgen" van 1950 tot 1955, werd een herdenkingsplechtigheid gehouden.

 

-Syriëstrijder uit Antwerpen, die onlangs naar België terugkeerde, waarschuwt jonge moslims die in Syrië willen gaan vechten aan het front. Zelf ontkent de 25-jarige man dat hij er gevochten heeft.

 

-Oekraïne. Volksopstand  draait op volle toeren! Voor Rusland zijn Amerika, Europa en de Joden verantwoordelijk.

 

Er zijn nog ontelbaar vele gevallen in de wereldgeschiedenis die onder de noemer HEILIG>><<SCHIJNHEILIG vallen. Een zevental voorbeelden is voldoende wil men de hoop blijven koesteren dat het ‘vroeg of laat’ beter wordt, en de Mens in harmonie met wat hem omringt in vrede kan leven. Ikke Bravo reisde door verschillende continenten, dicht bij de lokale bevolking en ver van de gevestigde machten. Waar dan ook werd hij warm onthaald. Het gaf hem een diep gevoel van vrede en behulpzaamheid onder de mensen.

 

 

10:47 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05/02/2014

BEVREDIGING

BEVREDIGING

Seksuele bevrediging voor een oude man (80) als Ikke Bravo gaat niet veel verder dan warme herinneringen uit zoveel avonturen als de zo snel voorbijgevlogen jaren. Hij hoeft er maar eentje uit te pikken. Als kind, tiener en/of volwassen kerel loopt er een ononderbroken rode lijn van passie en seksueel verlangen. Het leek wel een doodzonde gezien zijn opvoeding. Daar werd nooit over gepraat bij de Bravo familie.

Als kind dacht hij dat hij aan een of ander gevaarlijke ziekte leed bij het krijgen van erecties op gelijk welk moment van de dag of de nacht. Zich masturberen is dan de enige uitkomst.

Bevrijding.

Bevrediging.

Verlossing.

Woorden die Ikke Bravo als kind niet meekreeg en dus niet kende.

“Vuile manieren” betekende onkuise handeling en dat was een zonde die enkel en alleen in de biechtstoel moest opgebiecht worden. De vergeving was verzekerd. Op voorwaarde je de belofte deed het “nooit meer te doen” en er met niemand over te praten.

 

Jaren later is Ikke Bravo in Israel op zakenreis en ontmoet Talia (dauw) Sabra. (een joodse erenaam die "in Israël geboren" betekent). Ze is een jonge meid op zoek naar wilde avonturen.

Snel ingeblikt, denkt hij. Maar het kan verkeren…Een zweem van schuld achtervolgt hem jaren lang.

Talia heeft een amberkleurige huid, lang golvend gitzwart haar tot over de schouders. Haar weelderige okselharen smaken naar zout en peper. Evenals de schaamharen die van haar navel als een speerpunt naar beneden tussen de dijen verdwijnt en weer tevoorschijn komt tot hoog op haar stevige kont (regio glutaea). Een natuurlijke cache-sex.

Wat ruikt ze aangenaam naar wild en smaakt naar “la Mere Morte”, de Dode Zee.

 

EEN BIJBELSE ZONDE, denkt Ikke Bravo en kreunt van genot haar meisjesnaam Talia bij de zaadlozing in haar warme, vochtige schede. Een duivels, adembenemend moment waar geen Vlaamse woorden voor te verzinnen zijn!

 

De Dode Zee (Arabisch: بحر ميت; Hebreeuws: ים המלח) is het laagst gelegen meer ter wereld. Het bevindt zich tussen de Jordaanvallei in het noorden, de bergen van Moab in het oosten, de Arava-vallei in het zuiden, en de bergen van Judea in het westen. De oppervlakte is 1020 km². In 2005 lag de waterspiegel van de Dode Zee 417,5 meter onder zeeniveau waarmee het de laagst gelegen plek op het aardoppervlak is. Deze waterspiegel blijft dalen. De Dode zee valt onder Jordanië en Israël.

12:28 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20/01/2014

UITZICHTLOOS

UITZICHTLOOS

Zon, helder winterweer vandaag. Wat drijft Ikke Bravo om voor de leptop te zitten en een handpalmverhaal te verzinnen. Zieliger kan men niet bedenken. Even de straat op en een wandeling naar de zaterdagmarkt enkele straten ver zou gezelliger zijn. Hem het gevoel geven lekker bezig te zijn. Een beetje bewegen is goed voor de gezondheid naar het schijnt. Het stimuleert de eetlust en de stoelgang!

Het probleempje is wel waarover het handpalmverhaal zal gaan, of is het beter over de ‘twijfel’. Het uitzichtloze is een boeiende ervaring en vergt veel moed om even door te zetten in de hoop dat het toch wat wordt naarmate de woorden en zinnen elkaar opvolgen alsof het een evidentie is bij het lezen. Er flitsen geen scherpe verhalen door het hoofd. Geen verzinsels om de eventuele lezer te behagen waardoor hij verder leest zonder de schouders op te halen en tussen de lippen door te zuchten “wat een onzin”…

Even een sterke koffie en een van gisteren overgebleven taartpunt op een bordje helpen Ikke Bravo niet verder. De duizend-en-een ideetjes die door het hoofd flitsen blijven zich niet vastklampen. Lossen zich op in een dichte mist.

Toch doorzetten uit pure ijdelheid. Hoogwaan van iemand die  tot een goed einde wil komen om zichzelf te overtuigen dat hij bestaat.

Enkele lichtbakens wenken verleidelijk in de duistere verte. Het verlangen naar een seksuele bevrediging. Geklaag over vriendjes die niet komen opdagen. Gebrek aan geld om breeduit verder door het leven te stappen. De huidige politiek die geen uitweg weet en toch iedereen wil/moet overtuigen.

Na 4 uur pruttelen is de lekkere Franse cassoulet klaar. Droge witte bonen spoelen en een nacht in water laten trekken. Boerenworst, gerookte worst en rauw spek. Het varkensvlees aanbraden evenals een fijngesneden ui en twee teentjes look. Een doos gepelde tomaten en tomatenpuree. Vleesbouillon, de nodige kruiden, zout en peper. Zonder deksel zodat het vocht verdampt!. Lekkere winterkost maar het smaakt Ikke Bravo niet omdat hij geen lust heeft in eten.

Ring…ring…ring.

Ja, met Ikke Bravo.

De politie en of U even naar beneden wil komen.

Ja, zeg maar.

Er werd met een vuurwapen geschoten in de straat. Hebt U wat gehoord of gezien?

Nee…nee, want ik heb mijn hoorapparaat niet op.

Dank voor de medewerking.

De straat is leeg en meteen krijgt Ikke Bravo het nare gevoel iets te hebben gemist.

Wat is het leven boeiend en onvoorstelbaar op “het scherp van de snede”!

 

 

 

 

 

 

 

 

13:55 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08/01/2014

HAPPY 2014

 

HAPPY 2014 ;-)

LAAT DE A OOK MAAR VALLEN

MARCEL VAN MAELE EN DE DICHTERLIJKE WOORDSPELERIJ

MET PIONEER IN DE WOESTIJN NABIJ MECHRA BEN ABBOU

 

AHOY AHOY MARKUS (schippersgroet)

Enkele dagen terug bezoek van Robijn. Toen ik hem vertelde dat Markus onverwacht uit Berlin voor één nacht was overgekomen werd hij even stil.

Hij murmelde tussen de lippen "Markus is rond deze periode jarig maar niemand weet de juiste datum".

"Ho... jammer, hadden wij dat geweten" zucht Barbara von Brandenburg en laat een traan.

Ikke Bravo herinnert zich toen hij met de wilde Hollandse meid Hellen  samen woonde hij eveneens haar geboortedag onopgemerkt heeft laten voorbijgaan. Wanneer zij het schandalig verzuim aan haar familie vertelde waren ze ontzettend geschrokken en vonden dat het ergstig wat je kan overkomen.

In het putje van de winter op de Poolcirkel 33° onder 0 en zonder verwarming ingesneeuwd zegde zoon Johan plots "héhé... eergisteren was het mijn verjaardag" en hij lachte met een handgebaar onze verontschuldiging weg.

;-)

Gelukwensen met je geheimzinnige geboortedag!!!

 


12:43 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07/01/2014

KLAAGLIED

 

Hoyhoy Markus aus Berlin

 

Ik kan het niet laten je een berichtje te sturen hoewel ik niets nieuws te verkondigen heb.

 

Je gewoon even een goede dag wensen is wel een beetje absurd, maar het leven is een beetje absurd...

 

Meer dan de helft van mijn vrienden zijn gestorven of leven op een andere planeet en ben ik hun adres kwijtgespeeld door een slordig niet bijgehouden adresboek dat tijdens ons verhuis tussen een massa zwerfarchief is verzeild.

 

Einde van het klaaglied. De mooie winter staat voor de deur en Barbara von Brandenburg die er uitziet als Pipi Langstrumpf staat vandaag op de rommelmarkt van het Vossenplein te paraderen met afgedankte spullen uit grootmoeders tijd. Hopelijk loopt de verkoop goed. Ze wil namelijk een mand oesters kopen en enkele flessen champagne om de eindejaarsfeesten naar 2014 wat op te krikken.

 

Pippi Langstrumpf (voller Name Pippilotta Viktualia Rollgardina Pfefferminz Efraimstochter Langstrumpf,[1] schwedischer Originalname: Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump[2]) ist die zentrale Figur einer dreibändigen schwedischen Kinderbuch-Reihe von Astrid Lindgren und verschiedener darauf basierender Bearbeitungen.

 

Pippi ist ein freches neunjähriges Mädchen mit Sommersprossen, dessen rote Haare zu zwei abstehenden Zöpfen geflochten sind. Zudem vereinigt sie viele Eigenschaften in sich, die sich Kinder wünschen. So hat sie ein eigenes Pferd, lebt allein in einem eigenen Haus, der Villa Kunterbunt, und ist sehr mutig. Auch ist Pippi das stärkste Mädchen auf der Welt. So bestreitet Pippi mit ihrem Vater, wenn beide sich treffen, diverse Kraftproben. So stemmt sie zum Beispiel auf einer Feier ihr Pferd, auf dem ihre Freunde Tommy und Annika sitzen. Ein anderes Mal besiegt sie einen Ringer auf dem Jahrmarkt. Da Pippi allein in ihrer Villa Kunterbunt wohnt, kann sie alles tun und lassen, was sie möchte.

 

Een klapzoen

 

IKKE BRAVO uit Bruksel la Belle

16:03 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16/12/2013

SPLENDID ISOLATION

SPLENDID ISOLATION

NA 1968

OEPS… meteen de straat op. Kunst buiten de gevestigde instellingen zoals museum en/of galerij. Kunst op straat voor iedereen toegankelijk. Met of zonder toestemming worden straten en pleinen van zowel dorpen als steden bezet. Met of zonder geld worden projecten opgezet met de hulp van jonge mensen die de handen spontaan uit de mouw steken en bij wilde bijeenkomsten ten huize van Ikke Bravo hun mening zeggen. Er is geen leider, geen hiërarchie. Er zijn wel bepaalde personen met een grotere inzet en klaar staan om meteen verantwoordelijkheid voor de uitgevoerde karweien op zich te nemen. Zowel vrouwen als mannen. De pers staat wat argwanend maar algauw draait ze beetje bij beetje bij. Het Butterfly Project op het San Marcoplein in Venetië waar 10.000 koolwitjes worden losgelaten krijgt de wereldpers.

JUST DO IT is de slogan !!!

PEACE AND LOVE is de overtuiging van de nieuwe generatie mannen en vrouwen !!!

L’IMAGINATION AU POUVOIR is de graffiti op de muren van Parijs !!!

11:57 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25/11/2013

11 NOVEMBER

11 NOVEMBER

11 november is de 315de dag van het jaar (316de dag in een schrikkeljaar) in de gregoriaanse kalender. Hierna volgen nog 50 dagen tot het einde van het jaar. Dit is in vele landen, waaronder België, een officiële feestdag ter nagedachtenis aan de Eerste Wereldoorlog.

 

De Eerste Wereldoorlog, die ook de Wereldoorlog of de Grote Oorlog werd genoemd was een wereldoorlog gecentreerd in Europa die begon op 28 juli 1914 en duurde tot 11 november 1918 (nog altijd bekend als wapenstilstandsdag).

De langlopende oorzaak van de oorlog was de imperialistische buitenlandse politiek van de grootmachten van Europa, waaronder het Duitse Keizerrijk, het Oostenrijks-Hongaarse Rijk, het Ottomaanse Rijk, het Russische Rijk, het Britse Rijk, Frankrijk, en Italië. De moord op 28 juni 1914 op aartshertog Frans Ferdinand van Oostenrijk, de troonopvolger van Oostenrijk-Hongarije, door een Servische nationalist, was de directe aanleiding van de oorlog. Het resulteerde in een Habsburgs ultimatum aan het Koninkrijk Servië. Er werden verschillende allianties, gevormd tijdens de afgelopen decennia, ingeroepen zodat binnen een paar weken de grootmachten in oorlog waren; via hun kolonies verspreidde het conflict zich gauw over de wereld.

Tegen het einde van de oorlog waren vier imperialistische grootmachten - het Duitse, Russische, Oostenrijks-Hongaarse en Ottomaanse rijk - militair en politiek verslagen en hielden op te bestaan. De opvolgersstaten van de eerste twee verloren veel grondgebied, terwijl de laatste twee geheel ontmanteld werden. De kaart van Centraal-Europa werd hertekend in een aantal kleinere staten. De Volkenbond werd gesticht in de hoop een dergelijk conflict in de toekomst te voorkomen. Het Europese nationalisme kwam voort uit de oorlog en het uiteenvallen van rijken, de gevolgen van de nederlaag van Duitsland en problemen met de Vrede van Versailles zouden bijdragen tot de Tweede Wereldoorlog. (Wikipedia)

VANDAAG ANNO 2013. Met doodgravers gezicht zijn de gezagdragers overal aanwezig bij de plechtigheden ter herdenking ‘Wapenstilstand Eerst Wereld Oorlog’. Morgen staan ze weer met holle beloften en breed lachend voor de Tv camera’s.                                                                                   Geen vuiltje aan de lucht…

Bij feestelijke bijeenkomsten ten huize van de Bravo’s in de polders gingen sterke verhalen heen en weer de gedekte tafel. De eerste of de tweede Wereldoorlog. 14/18 en 40/45 door elkaar alsof er geen verschil was. Oorlog is oorlog want ze lijken op elkaar. Wegen overvol vluchtelingen, vijandelijk gevaar en duizend angsten. In de met boomstammen gestutte kelder slapen met overal emmers zand in geval van een voltreffer door een brandbom. In de gazet De Zeewacht stond te lezen; Atoombomaanvallen op Hiroshima en Nagasaki. Als gevolg van de aanvallen zijn circa 250.000 mensen om het leven gekomen. Als gevolg van stralingsziekte en kanker zouden nog enige honderdduizenden slachtoffers zijn gevallen. De Koreaoorlog begon in juni 1950. Een boezemvriend van Ikke Bravo vertrok op 18 december 1950 aan boord van het schip de Kamina in de haven van Antwerpen met als eindbestemming Pusan, waar het op 31 januari 1951 aanlegde. Zijn bataljon nam deel aan verschillende militaire operaties waarbij het ontzag en respect afdwong bij de geallieerde troepen. Het vaandel van de eenheid werd versierd met maar liefst 6 eervolle vermeldingen waaronder één Amerikaanse en één Koreaanse. Op het einde van het conflict werd de balans opgemaakt: meer dan 100 Belgische militairen sneuvelden, 478 raakten er gewond.

1957 verhuisde Ikke Bravo van Gent naar de hoofdstad Brussel. De voorbereidingen ‘Wereld Tentoonstelling’ waren in volle gang en kon hij meteen aan de slag in het Amerikaans Paviljoen. Werk in overvloed en dik betaalt. Elke avond tot laat in de nacht naar de beruchte kroeg ‘Welkom’ in de Kleine Beenhouwersstraat in het stadscentrum bij de Grote Markt. Daar stond zijn boezemvriend plots voor hem. Samen bleven ze de nacht doorzakken. Ja, hij was in Korea maar wilde daarover niets vertellen alsof hij zwijgplicht had.10 jaar later 1968, het spreekwoord ‘het hek is van de dam’. Hierdoor kunnen de daarin opgesloten beesten er uit komen, zich vrij bewegen, doen wat ze willen… Studentenopstand in Amsterdam, Berlijn, Parijs en een algemene staking in heel Frankrijk. De bezetting in Brussel van het Paleis voor Schone Kunsten was een topper van jewelste. Ook voor Ikke Bravo. Een nieuw tijdperk was aangebroken…

            L’IMAGINATION AU POUVOIR

DE VERBEELDING AAN DE MACHT

De menselijke verbeeldingskracht of fantasie is het vermogen om zich in situaties in te leven of gebeurtenissen of entiteiten te bedenken die niet bestaan, die onmogelijk kunnen bestaan of waarvan het bestaan onbewezen is. Dat wat wordt voortgebracht door de verbeeldingskracht wordt eveneens 'een fantasie' genoemd.

12:07 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04/11/2013

APEN APEN APEN NA

APEN APEN APEN NA

Een leger soldaten.

Een zwerm mussen.

Een school haringen.

Een meute wolven.

Een kudde schapen.

Een stofwolk rond de Melkweg

.

Gekende uitspraak die er op duidt dat iedereen, iedereen na-aapt. Dat heet dan “samenhorigheid”. Zowel de minderbedeelden als zij die het veel breder hebben. De samenleving is aldus opgebouwd, of wij dat willen of niet. Ook de dierenwereld ontsnapt daar niet aan. Een zwerm mussen kwetterend in een boom tot er eentjes, om god weet welke reden, plots opvliegt gevolgd door de ganse kolonie. Een sierlijke vlucht boven het bos “Leopold” en daar zijn ze terug in de boomstruik dicht bij de uitkijkpost van poes Lola. In een moment van overmoed duikt de onervaren jonge poes vanaf het balkon één hoog in de tuin van de buurvrouw. Hops, de zwerm mussen vliegt in een sierlijke bocht richting de wolken… Merde alors!!!

De buurvrouw Maria, net terug uit Zeebrugge waar ze een mandje verse haring heeft gekocht bij een groothandelaar, opent behoedzaam de deur. Je weet maar nooit met al die vreemden die in de buurt rondhangen!

- Sorry… onze poes Lola zit in je tuin.

- Och… geen probleem. Even geduld want ik ben net bezig met het bereiden van rolmopsen. Recept gevonden op Smulwep zegt ze vriendelijk lachend.

Ingrediënten

8 gefileerde haringen (16 filets dus), 16 augurkjes , 2 uien, 2 kleine winterwortelen, 8 laurierblaadjes, 8 kruidnagels, 20 peperkorrels, 20 jeneverbessen, 1 bosje dille, 10 dl wijnazijn, 10 dl water.

Leg de filets op een (snij-)plank en druk hierop een andere plank. Plaats er een gewicht (bijvoorbeeld een pan water) op en laat dit 2-3 uren staan zodat de filets mooi plat worden.
Rol dan elke filet om een augurk en steek deze vast met een cocktailprikker.
Snij de uien in ringen en de wortelen in plakjes. Pluk de dille.
Breng azijn, water en de specerijen aan de kook.
Schik de haring-augurkrolletjes in een glazen pot die gespoeld is met sodawater.
Giet het marinadevocht op de rolmopsen en sluit de pot af.
Voor gebruik 3-4 dagen laten marineren in de koelkast.   

Ikke Bravo gaat meteen door de knieën en smeekt buurvrouw Maria of hij even mag toezien. Na de tweede wereldoorlog was de haring altijd aanwezig ten huize van de Bravo’s. Gebraden, gedroogd in de wind uit ’t zeegat, gerookt in de rookton of als rolmops in een glazen bokaal met deksel. Alles stond in een kast in de koele kelder en wie daar langs moest kon een haring meepikken zonder moeder Bravo om toestemming te vragen. Uit de vuist oppeuzelen, de graten zorgvuldig met de tong tussen de lippen duwen en met een korte ademstoot weg katapulteren was een klein kunstje.

De Noordzee en de zeeën boven Schotland zitten bomvol haring, aldus ad.nl. "Je kunt over de vis lopen, bij wijze van spreken". Dat zegt visser Diek Parlevliet van rederij Parlevliet en Van der Plas.

"In de zeeën zwemt zo veel vis rond, dat vissers hun netten zelfs niet meer durven uitgooien. Ze hebben schrik dat die overvol raken en scheuren of niet meer uit het water kunnen worden gehesen."

Volgens Van der Plas is het haringbestand zo gestegen na een inschattingsfout van wetenschappers in 2005. De haringstand werd toen te laag ingeschat waarna het vangstquotum drie jaar lang werd verlaagd. (adha)

Afgesproken, volgende keer gaat Ikke Bravo mee naar Zeebrugge. 100 km ver en toch zo dichtbij!!!

Vanaf nu…Een haring tussendoor om een ingebeelde honger te verdrijven en de zoete herinnering terug in leven te roepen. Wat een luxe…

Wat een weelde…

Zelfs de roekeloze poes Lola, gered uit het bos “Leopold”, is van de partij en smult lekker mee.

11:19 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07/10/2013

GEWOONTE

De GEWOONTE

In een nieuwe woning kweekt men nieuwe gewoonten. Dat wordt beetje bij beetje zichtbaar. De eerste weken is het even wennen aan het licht dat anders binnenvalt. De kleuren en geuren die de muren afscheiden brengen je niet meteen tot rust. Ook de klanken zijn een nieuwe ervaring en moeten een geijkte plaats krijgen in je brein. Na 33 dagen is het zover en zegt Ikke Bravo bijna automatisch ‘bij ons in de ‘Leopold’ is het zus of zo’. Na de boodschappen in ’t stad zegt hij tegen Barbara von Brandenburg; zo…we keren terug naar de ‘Leopold’.

De uitspraak bevalt haar en zij antwoordt: ‘Leopold 1 was de eerste koning van het Belgieland. Voor haar is het evident, Duitsland, Nederland, Engeland. Dus blijft ze hardnekkig bij Belgieland Zij voegt er aan toe ‘Leopold was van Duitse afkomst’. Leopold werd geboren in het kasteel Ehrenburg in Coburg als derde zoon en achtste kind van hertog Frans van Saksen-Coburg-Saalfeld en Augusta van Reuss-Ebersdorf en Lobenstein. Zijn volledige naam was Leopold Joris Christiaan Frederik van Saksen-Coburg Gotha.

Nee, niet dat het zo belangrijk is, maar het laat je het een en ander voelen wat je voorheen niet kende. De dagelijkse rit naar het stadscentrum laat je de straten en huisgevels ontdekken. Indrukwekkend hoe Brussel gebouwd is, alsof elke huisgevel door een te gekke architect werd bedacht. Eenheid is blijkbaar niet aan de orde. Godzijdank zucht Barbara von Brandenburg die blijkbaar de voorkeur geeft aan deze grenzeloze creativiteit. Elke Brusselaar kent de uitspraak “SCHIEVEN ARCHITEKT

In het hartje van de Marollen is het het grootste scheldwoord dat je naar je hoofd kunt krijgen.

11:56 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30/09/2013

DE DRIEHOEK

 

 

 HET BOS LEOPOLD ‘DE DRIEHOEK’

 

De stelling van Pythagoras is een wiskundige stelling, die zijn naam dankt aan de Griekse wiskundige Pythagoras. 'Zijn' stelling was overigens alleen maar nieuw voor de Grieken. In Soemerië was het resultaat al veel langer bekend, en ook in Babylonië en het oude Egypte werd ze al eerder toegepast (met name de verhouding a=3;b=4;c=5 werd al vroeg gebruikt om rechte hoeken uit te meten, zoals dat tot op de dag van vandaag door sommigen nog wordt gedaan). Echter, belangrijker dan de kennis van de stelling om haar enkel toe te passen, is het leveren van een bewijs. Wat dat betreft waren de Grieken (Pythagoras of een van zijn leerlingen) wel de eersten. Zij wisten niet alleen dat de stelling waar was, maar zij konden ook in algemene termen (abstracties) aantonen waarom.

 

Het bos genaamd ‘Leopold’ is een rechthoekige driehoek gevormd door een zeventigtal ommuurde achtertuintjes vol bomen, struiken en allerhande plantengroei. Sommige zijn goed verzorgd en andere zijn totale wildgroei. Niet iedereen heeft een ‘groene vinger’. De herfstequinox is er en maakt de dag en de nacht even lang. De zonnewende (Latijn: solstitium oftewel zonnestilstand) is de gebeurtenis waarbij de zon, gezien vanaf de aarde, de noordelijkste of zuidelijkste positie bereikt. Op aarde wordt deze positie gemarkeerd door de beide keerkringen: de Kreeftskeerkring in het noorden en de Steenbokskeerkring in het zuiden.

 

Naarmate de zon schijnbaar in de richting van de Kreeftskeerkring beweegt, worden de dagen op het noordelijk halfrond langer en op het zuidelijk halfrond juist korter. Wanneer de zon schijnbaar naar de Steenbokskeerkring beweegt, is dit andersom. De zonnewende is het moment waarop de zon precies boven de betreffende keerkring staat.

 

Het middelpunt tussen beide punten wordt bereikt als de zon precies loodrecht boven de evenaar staat. Er is dan sprake van een equinox of nachtevening. Dag en nacht zijn dan overal op aarde even lang. (WIKIPEDIA)

 

 Bij de ochtendnevel is er een schijn van stilstand in het bos Leopold. Wanneer de zon schuchter doorbreekt kom er enig leven op gang. Het gekakel van een paar kippen. Een zwerm mussen vliegt van boom naar struik. Enkele oude duiven zitten rustig op de omheiningsmuur om zich op te warmen in de zon. Merels zwijgen en komen pas in het voorjaar met een uniek concert om hun teritorium te bevestigen. De rest van levende wezens is onzichtbaar, buiten enkele vermoeide vliegen, vlinders en verdwaalde stadsbeien. Over ‘het leven’ in de vochtige aarde zullen we het niet hebben. Hier en daar is zelfs een verse molhoop. Neen, er wonen niet slechts ‘mensen’ in de grootstad vol luidruchtig verkeer en hollende mensen. De stille natuur is rondom ons…Weinig of geen verdelgingsmiddelen in het bos ‘Leopold’ waardoor alles een eigen gang gaat. Daarentegen In de velden op het platte land groeit geen onkruid meer en de insecten sterven een roemloze dood. Denk maar naar de beien!

 

 

Van het balkon één hoog en pal op het zuiden overschouwt de slimme mens Ikke Bravo het door de huizen omsingeld bos. Heilige stilte bedwelmt hem. Hij kan met het bos Leopold niets aanvangen. Wel kijken en wegdromen naar scherpe jeugdherinneringen hoe hij van vader Bravo de opdracht kreeg 100 putten te graven in de natte, zware polderklei voor het planten van een rij populieren die eenmaal groot de wind uit het zeegat moeten tegenhouden. Bij zijn laatste bezoek op de plek heeft Ikke Bravo met ontroering kunnen vaststellen dat de muur van populieren er nog steeds staat en na 70 jaar flink uit de kluit gewassen en vader en moeder Bravo al lang gestorven. Bomen overleven de mens als ze niet omgezaagd worden voor de bouw van een nieuwe moderne villa in de stijl van ‘Santa Barbara’ uit de bekende Amerikaanse TV reeks.

 

10:08 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16/09/2013

HET NEST 'LEOPOLD'

HET NEST genaamd LEOPOLD  

Het is wel een beetje wennen. Niets heeft al een definitieve plaats. Het stapellen van 40 jaar archieven. De kleding ligt op een hoop. Het keukengerief is gedeeltelijk zoek. Pot en pan worden opgeborgen in de keukenkasten. De borden daar, of is het beter daar naast de kopjes. Ga zo maar door met de glimlach en de uitspraak “komt in orde”. Om de haverklap hoort Ikke Bravo Barbara von Brandenburg lispellen “wij zijn hier goed en de poes Lola vindt het ook leuk”.

De deur is vergrendeld. Je weet maar nooit. De bel rinkelt. Ja, ik luister. Enkel voor vrienden en kennissen wordt de voordeur op afstand geopend met het bericht “eerste verdieping”. Enkele dagen terug belde de politie aan om een vaststelling betreffende de inschrijving in de gemeente. “Even wachten a.u.b. want gelijk wie kan zeggen dat hij / zij inspecteur is.  Er ligt een brief in de bus met vermelding;

AVIS DE PASSAGE. Ce jour je me suis présenter chez vous suite à un dossier d’inscription, veuillez prendre contact sur mon gsm pour un rendez-vous’…                              Inspecteur V. DCT2/DO

PRUDENCE is de boodschap. Vandaag is de politieman er weer. Hij blijft met gespreide benen in de deuropening staan. Beleefd stelt hij enkele korte vragen en wil onze identiteitskaart zien. Geen probleem. Een korte groet en weg is hij.

Ikke Bravo staat op straat en steekt de sleutel in het slot van de voordeur. Iemand klopt hem op de schouder en zegt in gebroken Frans ‘monsieur vous perdu bague’. Onmogelijk want Ikke Bravo heeft nooit een ring aan de vingers. Een ietwat ruig uitziende man tegen de vijftig toont hem de zware gouden ring en zegt ‘vous prendre’. Meteen toont hij de gekende stempel die langs de binnenzijde geslagen is en zegt ‘oro…gold… 18 karaat, pour vous monsieur’. Ikke Bravo voelt de list van de zigeuner, haalt zijn geldbeugel uit zijn broekzak en overhandigt de man wat muntstukken. De man wilt meer maar dat lukt hem niet. Ikke Bravo heeft veel sympathie voor het zigeunervolk en de manier hoe ze aan de kost komen maar laat zich niet vangen. Hij zit nu wel opgeschept met de ‘valse’ gouden ring aan de vinger. Een geschenk kan men niet zomaar weggooien.

 

08:27 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |