25/12/2011

GELEZEN IN DE KRANT

24/12/11, 23u10

GELEZEN IN DE KRANT “DE MORGEN”

We verwachten vannacht een man met een witte baard in rode gewaden die met zijn vliegende rendieren door het zwerk suist. Hola, minuutje. Heeft hier iemand een foute paddenstoel naar binnen gespeeld? Erger: we vieren allemaal een feest dat zijn oorsprong kent in het trippen op paddo's. Althans, de symbolen die we tot vandaag met Kerstmis associëren, stammen uit sjamanentradities uit het Hoge Noorden die geen kerstbal met het christendom te maken hebben maar alles met de amanita muscaria, aka de vliegenzwam. Of hoe je ook kan hopen dat de kerstman in je sok pist. Of niet.

De stammen uit de Oude Tijden, zoals de Lappen uit het huidige Finland en de Koyak uit de Russische steppe, mochten na het binnenhalen van de oogst al eens een heilige vliegenzwam verorberen. Ze kregen daarbij bijzondere inzichten en transcendente ervaringen, zeg maar dat ze hevig begonnen te flippen. Uit die hallucinaties stammen onze huidige tradities van de Kerstman, kerstbomen, vliegende rendieren en het schenken van kerstcadeaus. Het zijn lappen.

De Wereldboom
Onze noordelijke voorvaderen geloofden immers in de Wereldboom, een cosmische as waar het hele universum aan hing. De wortels van de Wereldboom reikten tot in de onderwereld, de stam was de 'middenaarde' of ons alledaags bestaan, de takken reikten tot de hemel. De top van de Wereldboom reikte tot aan de poolster. De geest van de sjamaan, wellicht na het verhappen van enkele vliegenzwammen, klom in de metaforische boom en bereikte zo het godendom. Van daar komt onze ster bovenop de kerstboom en het geloof dat de übersjamaan, de Kerstman, op de Noordpool huist.

Maagdelijke geboorte

Welnu, die magische paddenstoel groeit enkel onder bepaalde bomen, meestal sparren en dennen. De paddenstoel is slechts de vrucht van een grotere schimmel, de zwamvlok die in symbiose leeft met de wortels van de boom. Voor onze voorvaderen was dit pure magie: een kleurrijke paddenstoel die uit de aarde kwamen zonder enig spoor van een zaad. Deze 'maagdelijke geboorte' zagen ze als het resultaat van het ochtenddauw, wat tevens symbool stond voor het zaad  van de goddelijkheid. De zilverkleurige slingers die we vandaag in de kerstboom hangen, zijn een verwijzing naar dat goddelijke vocht.

Get pissed
De actieve bestanddelen van de vliegenzwam worden door het menselijk lichaam niet afgebroken, waardoor ze actief blijven in de urine. Het is overigens veiliger de urine te drinken van iemand die vliegenzwam heeft gegeten dan de paddenstoel zelf op te eten, want heel wat giftige elementen worden door het lichaam wel afgebroken. Dat deden onze noordelijke voorvaderen dan ook, wat volgens sommigen de oorsprong verklaart van de Engelse uitdrukking 'to get pissed', want dit gebruik van elkaars urine drinken is duizenden jaren ouder dan alcohol.

Nu: het rendier. Wel, dat waren heilige dieren voor onze seminomadische voorvaderen. Het rendier zorgde voor voedsel en kledij, maar de beesten zijn ook dol op vliegenzwammen. U raadt het al: de urine van de dieren werd ook gebruikt om te trippen. Maar ook omgekeerd: de rendieren lustten ook de urine van hun baasjes, tenminste als die vliegenzwam had gegeten. Rendierherders gebruikten eeuwenlang hun eigen urine om verdwaalde dieren terug naar de kudde te lokken.

Zie ze vliegen
Wie vliegenzwam eet, mag al eens denken dat hij vliegt, wat de legende van de vliegende rendieren zou verklaren. Legendes over reizen van sjamanen bevatten steevast verhalen over gevleugelde rendieren, die hun passagiers naar de hoogste takken van de Wereldboom vlogen.

Ho ho ho
Een van de neveneffecten van de vliegenzwam is dat de gebruiker gaat blozen. Dat verklaart waarom de Kerstman altijd wordt afgebeeld met rozige kaken en neus. Zelfs zijn vrolijke kreet 'Ho, ho, ho' zou de euforische lach zijn van iemand die vliegenzwam heeft genomen.  (lb)

08:06 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19/12/2011

Rij maar an

Rij maar an, ossewa rij maar an,

Rij maar an, ossewa rij maar an;

Bij die owelandse pad,

Wag mij dierbare skat…

 

Het oud Zuid Afrikaans liedje ligt al de ganse dag trillend op de tong van Ikke Bravo. Het heeft echter niets te maken met Zigeuners!

 

De Karavaan Zigeuners trekt verder door naar Wenen in Oostenrijk, Bratislava in Slowakije, Boedapest in Hongarije en Belgrado, Servië en Montenegro. De karavaan groeit bij elke stad fors aan. Het lijkt wel een volksverhuizing.

Na weken en weken belandt de karavaan in het meest oostelijke puntje van Roemenië. Zeker niet uitgeput van de lange reis want het trekken zit zigeuners in de genen,  Eindpunt. De Donau Delta (Delta Dunării in het Roemeens) met een oppervlakte van 3446 km² op een na de grootste Europese rivierdelta, door de UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed. Het gebied is de plaats waar miljoenen trekvogels van over de hele wereld naartoe komen om hun eieren te leggen en uit te broeden.

Eenmaal in het hoge moerasriet, is de karavaan Zigeuners plots als bij toverslag onzichtbaar geworden. Het is net of het Zigeunervolk nooit heeft en nooit meer zal bestaan in Europa!

Maar ‘het kan verkeren’. Het Zigeunervolk komt terug. Zeker weten. Zij kunnen namelijk de toekomst voorspellen en met hun wilde Zigeunermuziek onze dorre nachten opzwepen waardoor het geboortecijfer in onze westerse contreien weer zal stijgen naar een recordhoogte.

Het is HET GROOT BESLUIT van elke zigeuner!

08:51 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13/12/2011

Hurra, wir sind gerettet

De karavaan trekt zonder het asphaltschip verder oostwaarts…

Ikke Bravo en Barbara von Brandenburg vinden een sluwe koper voor de lading Art Nouveau bijeen gescharreld op de vele rommelmarkten in Brussel, Antwerpen en Gent. Jugendstil of Art Nouveau is een kunststroming die tussen 1890 en 1914 op verschillende plaatsen in Europa populair was, voornamelijk als reactie op het vormvervagende impressionisme. De jugendstil manifesteerde zich vooral in gebruiksvoorwerpen (glaskunst, plateel, sieraden, meubels etc.), de architectuur en de schilderkunst. De stroming kende een korte maar hevige bloeitijd. In West-Europa was de stijl ruim voor 1910 al verleden tijd, in het Oosten kon ze wat langer overleven.

 

OEPS…Met harde DM op zak en een vracht ‘edlen Schnaps’ afkomstig van illegale alcoholstokerijen verscholen ‘im Zwartswald’.

- Bärenfänger

- Honigschnaps

- Holunderschnaps

- Kirschbrand

- Holunderlikör

- Brombeerlikör

- Zwetschkenbrand

‘Im Zickzack fahren’ door ‘das Heimatland’ terug naar België. De grenspost over op het juiste moment. Aankomst in Parijs van de ‘Tour de France’. Alle douanebeambten zitten totaal opgewonden voor het Tv-toestel. Eddy Merckx wint op zijn dooie gemak voor de zoveelste keer de Ronde van Frankrijk. Wat een Super Held!!!

Doorrijden… wordt er geroepen.

Hurra, wir sind gerettet… zucht Barbara von Brandenburg.

De nacht eindigt in de wilde kroeg „Dolle Mol“.

07:24 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05/12/2011

*Heimat

Ongezien rijden Ikke Bravo en Barbara von Brandenburg met hun avontuurlijk asphaltschip midden in de kilometers lange zigeunerkaravaan. Bij de grensovergang naar Duitsland glippen ze geniepig door de strenge douanecontrole. Zo kunnen ze zorgeloos doorreizen met een lading antiekwaren zonder invoerrechten te betalen aan de Administratie der Douanen en Accijnzen.

De zigeuners hebben het na een tijdje in de gaten. Bij een korte halte in de omgeving van Ulm komen enkelen langs het asphaltschip voorbij. Ze knipogen en vragen zonder blozen een geschenk voor vrouw en kind.

 

Wanneer Ikke Bravo en Barbara in Regensburg aan de Donau staan zingt Barbara met een traan op de wang de les in aardrijkskunde. In haar Heimatland* een leermethode om al zingend de belangrijke dingen nooit meer te vergeten.

Iller-Lech-Isar-Inn-fliessen-zu-der-Donau-hin.

Altmühl-Naab-und-Regen-fliessen-ihr-entgegen…

Ja-ja-ja!!!

 

*Heimat, beschreibt die emotionale Bindung eines Menschen zu einer Gemeinde, einer Region, einem Land oder einem Staat.

09:52 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29/11/2011

Ziehender Gauner

In een vorig leven heeft Ikke Bravo al het een en ander meegemaakt met zigeuners.

Met eigen ogen gezien.

Een zigeunerkamp opgerold in de omgeving van Parijs en naar de grens met België gebracht. Begeleid door een tiental legervoertuigen worden ze meteen in een lange karavaan langs Brussel naar de Duitse grens gereden. Het Duitse leger neemt de karavaan over en begeleidt haar dwars door ‘das Vaterland’. Zuid-Oostwaarts. Ulm, Regensburg, Passau, Linz. De beroemde wals van Johann Strauss jr. “An der schönen blauen Donau”  geïnspireerd door de machtige stroom is duidelijk hoorbaar over berg en dal. Misschien is de naam zigeuner afkomstig van het samentrekken van het Duitse Ziehender Gauner, hetgeen “reizende dief” betekend.

06:51 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21/11/2011

Einde goed...Alles goed.

Einde goed...Alles goed.

Wat? Geen moslims!!!

De ontnuchtering onder de bevolking is groot. De voorbarige verklaringen dat het om een stoottroep gaat van de steeds maar naderbij komende godsdienstoorlog is ontzenuwd. Vergeldingsacties tegen Marokkaanse winkeltjes van groenten en fruit zijn te betreuren.

De ondervraging loopt vlot. Een jonge Pool bekent zijn gruwelijke daad en geeft enkel de voornaam van zijn vriend die meteen na de misdaad naar Polen is gevlucht en zich nu verschuilt in de houten varkensstal van zijn grootmoeder. Ergens in een streek waar naar het schijnt armoede heerst en waar meer dan de helft van de inwoners naar Belgenland zijn getrokken om illegaal dag en nacht in de bouwsector werken van de Europese hoofdstad.

De Poolse overheid, bezorgd om haar imago als waardig lid van de E.U. belooft een optimale samenwerking en uitlevering van de verdachte. De grootste klopjacht sinds het communisme levert meteen het gewenste resultaat. Een filmploeg is aanwezig. Beelden van de jonge moordenaar, geknield en met een boodschappentas over zijn naar beneden hangend hoofd gaan de wereld rond.

Het verhaal is waterdicht. De vader van de vermoorde jongen zegt voor de Tv-camera opgelucht te zijn en hoopt dat hij de verdiende straf krijgt. Levenslang…

Onvoorzien komt er een snelle wending.

Noch Noord Afrikanen, noch Polskies zijn de daders maar wel duidelijk zigeuners.

Verwondert ons niet. Da volkje is sinds eeuwen niet te vertrouwen.

 

Einde goed, alles goed… Wij hebben de niet te bekeren zondaars gevat.

10:12 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14/11/2011

BEELD PER BEELD

BEELD PER BEELD

Veel en veel enger is wanneer de twee jonge overvallers hun slachtoffer met een mes neersteken. Zeven messteken zijn nodig alvorens de jongen het speelgoed loslaat en daar op de tegels leegbloedt, omringt door een onthutste menigte. Op klaarlichte dag. De daders verdwijnen in de dichte mensenmassa. Bewaking camera’s, overal opgesteld, filmen hun vlucht door de binnenstad. 20-uur opnamemateriaal wordt beeld per beeld uitvergroot en grondig bestudeerd. Resultaat…Noord afrikanen bij de twintig!!!

Het nieuws gaat meteen de wereld rond. De moslimgemeenschap is diep geschokt. Ze schamen zich. Zoiets is door de Koran verboden zeggen ze. Een Iman predikt met felle stem dat wie deze daders van zoiets wreeds de politie tipt geen ‘balance’ is.

Enkele dagen later, bij nader onderzoek herkent een leraar een van hen op het beeldmateriaal en waarschuwt in alle stilte, omdat hij voor een vergeldingsactie vreest, meteen de wijkpolitie. Ze wachten tot de les uit is alvorens de verdachte in te rekenen.

Een Marokkaanse vriend van Ikke Bravo komt naar hem toe en zegt duidelijk opgelucht.

Ze hebben de daders van deze laffe moord. Het zijn géén moslims. Neen, géén van bij ons. Wat hebben wij geluk, hé!

De regering biedt haar excuus aan. Ze belooft méér blauw op straat en in de metrostations. Ze belooft meteen een gevangenis te bouwen voor 400 minderjarige criminelen. Ze belooft voortaan meer aandacht te zullen besteden aan de verwilderde jeugd.

09:18 Gepost door Oras in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07/11/2011

SCHOOLWERK

SCHOOLWERK

Het opstel moet op zijn minst één bladzijde van het cahier zijn. En in schoonschrift!

 

Een heel schoon vogeltje.

 

Een heel schoon vogeltje vergaart strohalmpjes voor het bouwen van haar huisje in de hoge boom naast ons huis waaronder ons gezin op zondagnoen bij schoon weer altijd zit te eten. Het heel schone vogeltje is zo tam dat het op de tafel komt mee-eten tot groot plezier van onze grote familie. Het legt drie blauwgroene gespigelde eitjes in haar pas gebouwde huisje. Wanneer er drie kuikentjes geboren worden vliegt het heel schoon vogeltje naarstig op en neer met broodkruimels van onze tafel naar haar kroostrijk gezin. De drie jonge vogeltjes leren al rap een eindje vliegen. Vanaf de hoge boom alwaar hun huisje is in duikvlucht, zoals een Stuka van de Duitse Luftwaffe, naar de heerlijk gedekte tafel. Soms maken de onervaren jonge vogeltjes een noodlanding op de kletskop van ons vader omdat hij tijdens het eten zijn klak moet afnemen van ons moeder. Het is onbeleefd als je met een klak op je kop aan tafel gaat. De klak moet je over je rechter knie hangen.

Ons moeder zegt altijd ‘met de klak in de hand komt men door het hele land’.

 

Ikke Bravo uit de polders.

 

De meester is tevreden en vraagt de jonge Ikke Bravo zijn opstel aan de klas voor te lezen. Hij krijgt niettegenstaande de taalfouten 9 op 10 van de meester omdat het een mooi opstel is. Wanneer de meester langs zijn neusweg vraagt hoe het komt dat hij de kleur en het aantal van de eitjes weet valt Ikke Bravo door de mand. Hij geeft meteen toe in de hoge boom te zijn geklommen niet tegenstaande het verbod van vader Bravo die wel op patrijzen, vriesganzen en wilde eenden jaagt maar nooit op kleine vogeltjes. Door onvoorzichtigheid heeft hij tijdens het betasten van het nestje enkele eitjes stuk gemaakt.

Ik zal het nooit meer doen, meester…

De meester geeft Ikke Bravo een schouderklopje en zegt.

Dat is wat men kan noemen: ‘HET GROOT BESLUIT’.

10:02 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

31/10/2011

HET DAGELIJKS BROOD

Het is helemaal niet nieuw of alleen kenmerkend voor het tijdgewricht van nu. De kleine Ikke Bravo maakt het na de tweede wereldoorlog mee dat hij zijn ‘stutte’ gul gesmeerd met smout en belegd met een flinke ‘schelle van d’hespe’ moet verdedigen. Oostendsche hongerige stadboefjes komen op hem af en er ontstaat een gevecht in regel. Hij verliest een ‘kloef’ wanneer hij de overvaller een schop tegen de schenen geeft om hem uit te schakelen. Bij zijn thuiskomst is het antwoord op de vraag, ‘waar is je kloef,’ heel duidelijk. De jonge Ikke Bravo zegt dat ze hem zijn stutte willen stelen op het speelplein en dat hij tijdens het gevecht zijn ‘kloef’ heeft verloren. Moeder Bravo zwijgt een hele tijd en zucht ’voor het dagelijkse brood moet men vechten’. De slimme Ikke Bravo snapt het meteen. Hij onderhandelt met de hongerige schoolboefjes. Eén week lang elke dag één ‘stutte met een schelle van d’hespe’ ruilen tegen een vulpen van het merk ‘Waterman’. Waarschijnlijk in de winkel schuin over de school gestolen. Veel tijd gewonnen bij het maken van een opstel over ‘De Lente’ als huiswerk. De jonge Ikke Bravo hoeft nooit meer een ballon pen te doppen in de blauwe inktpot Pelican om de inkt op te nemen. De ‘Waterman’ glijdt met zijn gouden pen als een schaatser over het gelijnde papier.

06:00 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24/10/2011

HET GROOT BESLUIT

Dat een jongen wordt overvallen door twee andere jonge boefjes en hem zijn speelgoed afpikken is dagelijkse kost. Alle kinderen in de vriendenkring van Ikke Bravo maken het een keertje mee. Of ze zijn het slachtoffer of ze horen bij de groep van afpersers. Het slachtoffer durft het soms niet eens thuis te vertellen, verzamelt op duistere wijze wat geld bijeen en koopt het onmisbare speelgoed enkele dagen later terug van M4M ‘de specialist’ in doorverkoop van gestolen of afgeperste buit. Of ze komen huilend thuis en krijgen van papa en mama een gloednieuw speelgoed. Mooier dan het vorige. Naar het schijnt zijn er minderjarigen die het speelgoed na een tijdje zelf doorverkopen aan M4M ‘de specialist’ die op het speelplein van de school altijd omringd is door zijn clan. Dan vertellen ze thuis te zijn beroofd door een groepje boeven met zwarte krulharen en dat precies achter de rug van die stomme schooldirecteur die teveel door de vingers kijkt. Hij is namelijk bang dat de clan van M4M ’de specialist’ zijn nieuwe auto in de fik steekt.

09:06 Gepost door Oras in Liefde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17/10/2011

DE LAATSTE RONDE

 

HET GROOT BESLUIT

Moe getergd door een morose sfeer zowel binnen als buiten hem neemt Ikke Bravo het voornemen enkel het luchtige van het leven te beschrijven en het grauwe, droevige, naargeestige naast zich neer te leggen. Het blijkt algauw een oefening van jewelste. Hij vraagt zich af of hij deze klus wel aankan. Of de eventuele lezer bij het lezen van HET GROOT BESLUIT daarmee genoegen neemt en zich eveneens lichtvoetig zal voelen.

09:32 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

DE LAATSTE RONDE

 

SPLENDID ISOLATION

Génération spontanée (la conversation)

 

Deux êtres sont placés face-a-face

En tête-à-tête

Ils conversent

Un échange dont le contenu ne sera jamais divulgué

 

 

DE LAATSTE

RONDE

09:30 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

DE LAATSTE RONDE

POST SCRIPTVM_01 copie.jpg

09:29 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

DE LAATSTE RONDE

GENERAT_MIDDELBURG_002.jpg

09:19 Gepost door Oras in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11/10/2011

VAN DE HAK OP DE...

De rabarberplant op de vensterbank stelt het uitstekend sinds de stoot vloeibare krachtvoeding. ‘Substral’ bevat de drie voedingselementen die onontbeerlijk zijn voor planten (stikstof, fosfaat en kali) en sporenelementen. Elke morgen worden de steeds maar groter wordende bladeren met een dik marterpenseel afgeborsteld om het stof en de bladluizen of wat het ook moge zijn te verwijderen.

Rabarber behoort tot de familie Polygonaceeën. De Chinezen hebben waarschijnlijk de plant uit de steppen van Azië gehaald en haar op de berghellingen van het Chinese Rijk aangeplant. Men teelt dit gewas om de wortel, waaruit een krachtig purgeermiddel wordt gewonnen.

In de kleuterklas heeft een kind opgemerkt dat één oog van Ramona ietwat star kijkt. Met een viltstift prikt ze in de glazen oogbol tot grote pret van alle kleuters!

Het glazen oog heeft nu een rode punt zo groot als het lieveheersbeestje Freyafugle. Vogel van de Germaanse godin Freya.

De maten, ouder dan het metriekstelsel;

Een mond vol tanden

Handenvol werk

Enkele stappen hier vandaan

Het is één dag varen

Een boogscheut ver

Soeplepel olijfolie

Een vleugje zout

Geen duimbreed toegeven

Bij zonsondergang

Bij volle maan

Bliksemsnel of vliegensvlug

Slakkengangetje

Vederlicht of loodzwaar

Geen stap te ver

Zo groot als een (Freyafugle) lieveheersbeestje

Ziedaar, de maten en gewichten waarmee men een fabel verzint. De rest is rekenwerk volgens geijkte overeenkomsten die eigen wilde interpretaties niet toelaat, zegt Oras, de edele fabelachtige zedenschrijver.

Gevangen tussen 2 x 2 = 4 valt moeilijk te leven.

05:20 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03/10/2011

DE DAGDROOM

Wat er ook op de radio te beluisteren valt wordt door Barbara von Brandenburg begeleid met een fluitconcert. Of het nu om classic gaat of een vrolijk deuntje. Als kind al heeft Ikke Bravo er zwaar onder geleden. De twee kanaries, elk in hun kooi en tussen hen de radio zodat ze elkaar kunnen horen maar niet zien. Van zodra de radio is aangezet wippen de vogels zenuwachtig heen en weer. Al bij de eerste noot start hun fluitconcert dat steeds maar opklimt. Hoger… Hoger…boven de muziek uit, tot de jonge Bravo in een woedeaanval een handdoek naar de kooien gooit. In paniek fladderen de kanaries tegen de tralies van hun gevangenis. De losgeraakte gele pluimen dwarrelen naar beneden. Even zwijgen ze, pikken wat zaadjes en algauw is hun fluitconcert weer op volle kracht.

De vlucht is de enige oplossing. Liggend in de boomgaard luistert de jonge, veelbelovende Ikke Bravo naar het gekakel van kippen die net een ei hebben gelegd en het 3 maal kraaien van de haan die zijn harem feliciteert en aanwakkert tot meer seks.

 ‘De dagdroom’

Vriend Franske is het einde nabij. Hij kwijnt letterlijk en zienderogen weg. Barbara von Brandenburg beweert dat hij op Mohandas Karamchand Ganhdi lijkt. Een Indiase politicus die een keertje zou gezegd hebben: “De wereld biedt genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.”

Wat een Mahatma… In het Sanskriet ‘verheven ziel’.

Morgen zal Vriend Franske er niet meer zijn…

Ikke Bravo zegt over hem.

Hij is een echte stadsmens, weet niets over dieren, niets over planten maar veel over mensen, jazzmuziek en fotografie. Is dat soms niet voldoende?

09:27 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26/09/2011

DE MANNEN

Hoe mannen zittend hun verhaal vertellen kan men uitmaken uit welke cultuur zij afkomstig zijn en tevens hun leeftijd schatten. Op de hielen zittend, of geknield, of liggend met de elleboog als steun, een been languit en de andere opgetrokken met de knie in de hoogte waarop een hand rust. Er zijn mannen die hun leven zittend op een stoel doorbrengen en het voedsel nooit met de hand aanraken. Ikke Bravo kent een man die nooit iemands hand drukt en toch voortdurend de handen wast met veel zeep. Sommige mannen hebben tijdens een gesprek de twee vuisten op tafel of vouwen de handen samen alsof ze bidden. Ook zijn er mannen die met handen en armen hun verhaal kracht bijzetten.

De helft van de mannen brengen hun tijd door met vergaderen enhet nemen van nota’s die de volgende dag zoek zijn of onbruikbaar blijken.

De andere helft van de mannen is druk bezig met het organiseren van hun verlof, lange weekends, en hun enige kind van en naar de school brengen. Wat aan tijd overblijft wordt geïnvesteerd in de nodige broodwinning.

Het handwerk wordt uitgevoerd door clandestiene gastarbeiders en/of uitbesteed in een ver landwaar de lonen voor handwerkers schandalig laag zijn.

‘Seulement le poète, lui, est irremplaçable… Il est partout et nulle part…

 
Cher Oras.

Bien sûr j’adore ta tirade équerrée sur les dématérialisateurs, comme tu les appelles !!! Ce que j’appelle moi l’imposture. Le monde n’est-il pas en partie le nouveau territoire de la dictature intellectuelle ?

Men heeft de grens van Utopia bereikt. De laatste revolutionaire uitvinding is de moderne klederdracht voor mannen. Vrouwen zijn daar al eeuwen lang me bezig!

09:33 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19/09/2011

EDELE DADEN

Ikke Bravo brengt een  stokoude negerin vergezeld van alle dorpsbewoners uit het regenwoud naar de dichtst bij gelegen missiepost ‘Zusters van Liefde’ voor onderzoek. Bij valavond weer huiswaarts langs moeilijke bospaden net breed genoeg voor het 12ton wegend Asfaltschip. Als beloning voor zijn goede daad krijgt hij van de oude negerin een kippenei als geschenk. Het ei ligt hulpeloos en broos in zijn handpalm en hij weet niet wat ermee aan te vangen. Ikke Bravo stelt zich de vraag of hij het ei mag, of moet opeten. Zorgvuldig wikkelt hij het geschenk in enkele biljetten van honderd dollar en verstopt het broze ei in een van zijn lederen handschoenen. Hij deponeert de geïmproviseerde broedzak op een donker plekje vooraan naast het stuurwiel van het Asfaltschip. Het ei wordt op de juiste temperatuur en vochtigheidsgraad gehouden en drie keer per dag voorzichtig omgedraaid. Na welgeteld na 21 dagen is het ei uitgebroed, kan Ikke Bravo de dollars glad strijken en terug veilig opbergen. Met geld moet men even voorzichtig omgaan zoals met een ei. Het piepkleine kuikentje groeit snel op tot jonge haan, er duidelijk van overtuigd dat Ikke Bravo zijn mama is. Hij volgt Ikke Bravo overal, pikt tijdens het eten mee uit het zelfde bord. Hij slaapt met de kop onder zijn rechtervleugel naast Ikke Bravo in de hangmat, tussen twee eeuwenoude bomen bewoont door de heilige wurgslang. Omdat de haan sinds een week of twee in de vroege ochtend drie keer kraait krijgt hij de naam van de beroemde zanger albinoneger Salif Keita. De mooiste stem van Afrika.

Het nut van dollars is een vaststaand feit.

Bij avontuurlijke tochten door vreemde continenten heeft Ikke Bravo dollarbiljetten in een speciale gordel om de heupen en dollarbiljetten in zijn beide laarzen samen met een dolk  afkomstig van Das Dritte Reich. Hitlers nationaal-socialistische Ttraumwelt. Een wapen dat Ikke Bravo nooit ofte nimmer uit de schede trekt voor gebruik bij normale dagelijkse bezigheden zoals het uitbenen van een antilope of het openen van een oester.

Gestrand in Nairobi, Kenia omdat de Engelse chartermaatschappij World Fly onverwachts over de kop is gegaan kampeert hij een halve maand in de hall van de vlieghaven. Hij vertikt het een nieuw ticket aan te kopen bij East Africa Arlines. Er komt onverwachts een plaatsje vrij, mits de nodige steekpenningen, in een gammele privé-vliegmachine van Amin Dada, de president van Oeganda, die naar Londen vliegt voor een lading Blended Scotch Whisky.

Bij zijn terugkeer uit het Afrikaanse continent vindt Ikke Bravo de volgende geheimzinnige brief in de bus. Het gaat duidelijk weer om veel duister geld dat zomaar op zijn bankrekening zal worden overgemaakt. Geld neemt soms ongekende wegen om te belanden daar waar het wil zijn. Het is net als stromend water dat op een natuurlijke wijze steeds weer de duistere stille diepten opzoekt. Wie zegt dat geld moet rollen is zekerweten aan het verkeerde eind bezig. Geld dat rolt wordt onderschept door allerlei struikrovers.

 

Dear Friend Oras,

 I am Mrs. Nancy Brooks, Auditor of National Westminster Bank United Kingdom (NATWEST BANK).
An account was opened in this bank by Mr Smith B Andreas and since then nobody has operated on this account again. After going through some old files in the records,I discovered that if I do not remit this money out urgently,it would be forfeited for nothing.Smith Andreas, a foreigner,and a miner at kruger gold co., a geologist by profession, died in a  ghastly motor accident. He opened a non-residential U.S dollar bank account.Since then no other person knows about this account or any thing concerning it, the account has no other beneficiary and my investigation proved to me as well that this company does not know anything about this account and
the amount involved is (USD 12.6M) Twelve Million,six Hundred United States Dollars.

I want to transfer this funds into a safe foreigners account abroad ,but I don’t have any foreign partner. I am only contacting you as a foreigner because this money cannot be approved to any other person other than the next of kin to Mr Smith B.Andreas.I know that this message will come to you as a surprise as we do not know ourselves before now,We will then sign an agreement,but be sure that it is real and a genuine busine! Ss transaction.I only got your contact address from International Business Directory,with believe in God that you will never let me down in this proposed business.You are the only person that I have contacted
in this regard, so please reply urgently so that I will inform you of the next step to take immediately.

I want us to meet face to face or sign a binding agreement to bind us together so that you can receive this money into a any reliable account of your choice where the fund will be safe. And I will fly to your country for withdrawal,sharing and other investments oppourtunities as well. I am contacting you because of the need to involve a foreigner with
foreign account and foreign beneficiary.I need your full co-operation to make this work, because the management is ready to approve this payment to any foreigner who has correct information of this account which I will provide to you later. Furthermore,with my position now in the office
I can transfer this money to any foreigner’s reliable account, which you can provide with assur! Ance that this money will be intact pending my physical arrival in your country for sharing. I will destroy all documents of transaction immediately we receive this money leaving no trace to any place.

I will use my position and influence to effect legal approvals and onward transfer of this money to your account with appropriate clearance forms from the ministries and foreign exchange departments. At the conclusion of this business, you will be given 35%of the total amount,65% will be for me, Lastly,if you are intrested in assisting us in this transaction,kindly respond to my principal partner Mr.STEVEN Gerald at
(
steven4gerald@zwallet.com)

I look forward to your earliest reply,

Mrs.Nancy Brooks

PLEASE DO INCLUDE YOUR PRIVATE TELEPHONE AND FAX NUMBER
WHILE REPLYING THIS LETTER FOR EASY COMMUNICATIONS

09:36 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12/09/2011

MAANLANDSCHAP

Zwitserland is gestart met het inpakken van haar beroemde bergtoppen en gletschers. Binnen afzienbare tijd is alles gesmolten en blijft er een rotsachtig maanlandschap over.

De gletsjers smelten sneller dan gedacht als gevolg van de opwarming van de aarde. De Sjögren-gletsjer is sinds 1993 ongeveer 13 kilometer kleiner geworden.

Volgens de onderzoekers zijn de 287 gletsjers die ze onderzochten de jongste 5 jaar met gemiddeld 50 meter per jaar gekrompen, sneller dan in elke andere periode in de afgelopen 50 jaar.

Witte ijsberen op de poolkap sterven uit omdat zij geen voedsel meer vinden. De walvissen, misleid door een geheimzinnige kracht, stranden op de kusten van Australië en New Zeeland. De bevolking helpt de dieren weer naar open zee door ze met snelle motorboten op te jagen. Trekvogels verspreiden tijdens hun lange tochten een nieuwe pest die de naam krijgt dat op een toverformule lijkt. H5N1. Vogelgriep, aviaire influenza, wordt veroorzaakt door een Influenza A virus dat tot dezelfde groep behoort als de griepvirussen bij de mens. Het is zeer besmettelijk voor kippen en kalkoenen. Ook parelhoen, eend, gans, kwartel, duif, fazant, patrijs en loopvogel (struisvogels) zijn vatbaar voor klassieke vogelpest.

’Vogelgriep’ is een juistere naam dan vogelpest. De ziekte wordt veroorzaakt door een (griep)virus en niet door een pestbacil. In de volksmond wordt vaak ‘vogelpest’ gebruikt omdat er zoveel slachtoffers vallen. Om de verdere verspreiding van deze dodelijke ziekte te voorkomen worden In de stadswijken alle stadsduiven, merels en mussen gevangen en afgemaakt in mobiele gaskamers bediend door snel opgeleide werklozen. 

Japan wordt geteisterd door een vijf meter dikke sneeuwlaag. Nooit eerder gezien. Het leger ruimt de sneeuw op met hun zware pantserwagens in plaats van een vijandig buurland binnen te vallen en te plunderen. Daar is een leger toch voor! Zo ontstaan overal hoge sneeuwbergen rondom de Japanse steden. Er worden skipisten aangelegd op deze bergflanken om de bevolking te laten genieten van de sneeuwpret. De overheid heeft uitgerekend dat de komende zomer deze sneeuwmassa niet helemaal zal ontdooien.

Orkanen vegen grote gebieden van de kaart. 

De National Weather Service voorspelt dat het systeem zich snel uitbreidt en in het gebied van New Orleans (Louisiana) aan land is gekomen, met windsnelheden tot 280 km/h. Het oog van de storm is 50 km breed en beweegt zich in WNW-richting. Op basis van ingewikkelde rekenmodellen weet men dat de stad New Orleans het meest getroffen is. Voor het eerst in de geschiedenis wordt in het gebied een verplichte evacuatie ingesteld. Deze evacuatie is noodzakelijk omdat een groot deel van de stad tot 6 meter onder zeeniveau ligt en met gemalen wordt droog gehouden. Er zijn golven met een hoogte van 9 tot 13 meter te verwachten. 

HMMM!!!!!

In het sombere tijdperk van klimaatverandering wil de mens zich aanpassen om te ontsnappen aan de wrede werkelijkheid. Hij telt de diersoorten die zullen uitsterven. Hij schat de wereldbevolkingsgroei van het mensenras. Hij komt tot de conclusie dat het drinkwater in verzegelde containers zal verhandeld worden voor veel geld.

Geld blijft haar waarde behouden wordt er gefluisterd.

DADY IKKE BRAVO AÎME L’ARGENT, LES FEMMES ET LA POMME DE TERRE EN CHEMISE…

Henriette (85) vertelt Ikke Bravo tijdens een vertrouwelijk gesprek over kookkunst dat in haar jeugd eerst de soep en daarna de aardappelen uit het zelfde bord werden gegeten en dat tot slot het bord werd omgekeerd met de rugkant naar boven voor de pudding met rozijnen als toetje.

08:59 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05/09/2011

‘We Are All Clando’…

'De Stad' zit duidelijk in de lift. Er is geen hoek of kant of er zijn verfraaingswerken aan de gang. Het is net of 'De Stad' plots ontroerend veel van zichzelf is gaan houden.

Straten open breken en weer dicht gooien. Historisch straatplaveisel zoals de kassei wordt vervangen door de kwartskristallen vierkante tegels en er komen bredere voetpaden. Pleinen worden nieuw getekend en overal verreizen zitbanken voor de gezelligheid die soms na een week weer worden weggehaald omdat ze bezet zijn door gorden vreemdelingen met een onfatsoenlijk gedrag waardoor winkeliers en restauranthouders naar de burgemeester stappen. Ze dreigen niet meer voor hem te stemmen als deze zwervers de ingang van hun winkel of restaurant blijven ontsieren. In aller haast worden de zitbanken overgeplaatst naar de troosteloze wijken ver uit het stadscentrum.

Oude fonteinen worden gerestaureerd en nieuwe gebouwd daar waar nooit een fontein heeft gestaan. Ook verrijzen overal sierlijke sculpturen met een bronzen naamplaat van de kunstenaar en de sponsoren. Imposante burgerhuizen worden gerestaureerd, voor- en achtergevels geschilderd dankzij subsidies uit een speciale geldpot. Wie vandaag een huis koopt kan het morgen voor het driedubbele weer kwijt. Wie sinds lang een woning huurt kan overmorgen de steeds maar hogere huur niet meer betalen en moet uitwijken naar de verre ongure, overbevolkte wijken.

Ikke Bravo moet een omweg maken. Overal is eenrichtingverkeer aangebracht en staan de vrachtwagens van de bouwondernemers op de stoep geparkeerd waardoor hij de ingang van zijn woning niet kan bereiken.

De Planeet gaat dezelfde kant op. Het wordt één netwerk die de rijke, door het leger bewaakte Mega-Centra met elkaar verbinden. Eén alles overkoepelend bewind is meester over miljarden mensen. De Mondialisatie, onder druk van enkele Multinationals, heeft de wereld en de rijkdom meer dan ooit in haar greep.

Alle zeeën samen zijn één waterplas geworden. Vreemdsoortige schelpdieren en vissen reizen de wereld rond zich vastklampend aan de scheepsrompen of bevinden zich in het ballastwater van tanker- of containerschepen. Deze vreemdsoortige zeebewoners worden er aan de andere kant van de planeet terug uitgepompt om plaats te maken voor een nieuwe lading handelswaar, dat gaat van homecomputers, auto’s tot bananen of een lading geurige zuidervruchten.

Een epidemie ergens in Azië of Afrika wordt meteen een direct gevaar voor de rest van de wereldbevolking. De nooit ophoudende stroom blinde passagiers in vliegtuigen en schepen brengt ongekende kwalen uit verre gebieden met zich mee.

Hij is de ongrijpbare Homo Erectus. Verlaat als eerste soort de Afrikaanse savannes en zwerft uit naar andere streken. Zo zijn er ook sporen van deze mensensoort terug te vinden in Europa en Azië. De oudste sporen van de Homo Erectus in Europa gaan terug tot 1,5 miljoen jaar geleden. Omdat deze mensensoort andere streken opzoekt is het verplicht zich aan te passen aan verschillende levensomstandigheden zoals koude, vochtigheid, het zoeken naar ander voedsel.

Een nobele struggle for live…denkt Ikke Bravo.

De constante humane wildgroei is dus al heel lang bezig en zal nooit ophouden. Het zit diep in de menselijk genen. In Klein Nederland zijn er momenteel 250.000 zulke wildgroeisels ondergedoken waarvan men niet eens weet uit welk werelddeel ze afkomstig zijn. Welke moedertaal ze spreken en het meest zorgwekkende, hoe ze overleven in een goed georganiseerde niet zo vrijgevige maatschappij.

Het is maar een voorbeeld.

Voor het oude Europa wordt deze humane-wildgroei ruw geschat op meerdere miljoenen individuen die bij wijze van spreken geen bestaansrechten hebben. Onwettig verblijven ze in een wereld niet voor hen geschapen. Zij krijgen dankzij de spitsvondige massamedia het brandmerk [CLANDO] op hun voorhoofd. Naar het voorbeeld van de Jodenster tijdens de laatste wereldoorlog. Zorgwekkend is dat de [CLANDO] een eigen Volkerenlied hebben gecreëerd maar nooit opgeschreven bij gebrek aan papier en pen of misschien wel omdat ze niet geletterd zijn! Niet kunnen lezen of schrijven. Al zingend en dansend brengen groepen [CLANDO] de koude nachten door rond grote stadsvuren die soms overslaan naar de fraaie stadsgebouwen. Dan lijkt het of er is een oorlog losgebroken tegen een onzichtbare vijand. Bij de UNESCO is men erg geschrokken als er enkele kleine onbeduidende enkelingen voorstellen het universele-volkerenlied [CLANDO] als werelderfgoed te beschermen.

‘Geen-sprake-van’ is het antwoord.

Een platenmaatschappij zonder scrupules, gespecialiseerd in jodelen, ‘Ho-La-Doh-Ooh-Dee’ en andere heimatgesamgen zoals ‘Mühle im Schwartzwalder Tal’ of ‘Paris… Toujours l’Amour’, neemt stiekem flarden op en perst een commerciële plaat. Het is meteen een overdonderend wereldsucces. Alle charmezangers en zangeressen uit de vermoeide Showbizz plegen plagiaat. Nemen de stijl en inhoud gedeeltelijk over voor eigen roem. Zodoende zijn ze, wel is waar onbewust, de dragers van het Nieuwe Tijdgewricht.

Nous Sommes Tous Des Etrangers’

‘We Are All Clando’

Orson Welles, de grootmeester, kan dit onzichtbare bezettingsleger in een radiospel in opstand laten komen waardoor paniek onder de plaatselijke bevolking ontstaat. De opstand heeft plaats rond de middag in de vorm van nieuwsberichten die een normaal programma onderbreken, om het verhaal extra spanning en geloofwaardigheid te geven.

09:21 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30/08/2011

KLEINE RAMONA

Ho...Kleine Ramona.

Dat ‘grote mensen’ elkaar plots niet meer graag mogen, boos op elkaar zijn en elkaar heel erg pijn kunnen doen is vergeleken met wat jou overkomt onbelangrijk in de weegschaal van pijn en verdriet. Barbara en ikke denken daar vaak aan en samen met andere vriendjes van je Papa leven we zo dicht als het maar kan met je  mee. Je Papa ‘wil’ het alsmaar over jou hebben. Uitgebreid vertelt hij ons zijn ‘kleine momenten van grote vreugde’ wanneer jullie enkele uren samen zijn. Alsmaar weer herhaalt hij wat je hem gezegd hebt.

De laatste keer dat je met je Papa bij ons thuis was heb je op het tapijt gespeeld samen met Barbara. De grote marmeren bol die er als een oog uitziet, van wel zeven kilo moest je met je handjes in de richting van Barbara duwen en zij rolde het oog voorzichtig terug.

Je keek fier naar je Papa en wilde hem laten zien wat je allemaal kon. Je kraaide van pret en riep opgewonden <Papa…Papa… kijk mijn oog rolt>. Papa en Ikke keken naar je en veegden heimelijk een traan weg.

Vorige week was het anders. Je Papa belde bij ons voor een bezoekje met zijn Ramonaatje. Jij zat vooraan op zijn grote fiets en hield met beide handjes stevig het stuur vast. Je zei tegen Barbara dat je niet zou binnen komen om met de oogbol te spelen. Dat je liever met Papa een toer wauw maken op zijn grote fiets.

Je Papa zei toen heel vrolijk en opgetogen.

Dag Barbara en Ikke Bravo, Ramonaatje wil een grote fietstocht maken met haar Papa en wat Ramonaatje wil… wil Papa ook.

Wij lachten en zwaaiden je ‘vaarwel’ en je zwaaide terug tot jullie beiden om de straathoek verdwenen. Door het felle zonnelicht werd het beeld pijnlijk op ons netvlies gegraveerd en doorgegeven aan ons geheugen. Het beeld wordt er bewaard als een relikwie. (reliquiae). 

Later, kleine schat van je Mama en je Papa en van ons allen, wanneer alles zal voorbij zijn en jij een stevige meid geworden bent met de mooie lippen van je Mama en de zachte intelligente ogen van Je Papa zal je hopelijk deze brief kunnen lezen en zeggen.

‘Het leven bestaat uit duizend tranen van vreugde en verdriet’.

Veel liefs en sterkte toegewenst van Barbara & Ikke Bravo.

09:38 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22/08/2011

kleine Ramona

‘Het verloren oog van de kleine Ramona’ zou het begin en het einde kunnen zijn van een gelijkaardig succesvol schrijfwerk.

Terwijl Ikke Bravo klaagt over de wreedaardige ‘Nieuwe Lente’. Een jonge vrouw die zich het leven beneemt omwille van een echtelijke ruzie.

Een zeker Johannes Paulus II begraven wordt onder de hete tranen en een weelde van valse soberheid.

Vriend Marcus beweert dat men de datum en het uur van de paus zijn  dood speciaal heeft uitgekozen. Helemaal opgewonden vertelt hij in alle confidentialiteit. 02-04-2005 is gelijk aan het magische getal 13 en hij is gestorven om 21uur 37 seconden en dat maakt eveneens 13. Twee maal dertien is zesentwintig zegt Marcus Graff. Triomfantelijk kijkt hij Ikke Bravo aan en zegt dat hij de enige is die het heeft opgemerkt. Hij wil er meteen een boek over schrijven want, zegt hij, deze paus wordt heilig verklaard.

Duizend geamputeerde vrouwen die moeizaam maar dapper een berg beklimmen om te voelen hoe het is ‘samen te zijn in de angsten’.

Terwijl een moeder met haar drie kinderen zich op een verlaten heide laat verleiden door de sneeuwduivel.

Er is veel meer aan de gang wat Ikke Bravo tot diep nadenken stemt.

Ramona speelt met het pas ingezette kunststofoog. Zonder enige moeite kan zij de gladde bol uit de oogholte peuteren. Ze steekt het ‘vals oog’ in haar mond of laat het rollen als een glazen knikker. Dan is nog het schoolvriendinnetje van Ramona dat heeft opgemerkt dat er één oog er een beetje zonderling uitziet en haar nooit aankijkt. Uit pure kinderlijke nieuwsgierigheid krast ze met de nagel van haar wijsvinger op het valse oog dat hard als glas aanvoelt. Beiden hebben veel pret. Als papa D’Ici het opmerkt en schrikt en haar met een ietwat strenge blik en te harde stem zegt ‘nie-doen-nie-doen-meiske’ begint Ramona stil te wenen. Er rolt een traan uit de lege oogholte waardoor papa versteent. Zo een gruwelijke belevenis heeft hij niet verdiend. Niemand eigenlijk.

Ramona zit op een oranje Nepalees tapijt midden de woonkamer. Ze lijkt wel een Bouda met haar kaal hoofdje. De haren zijn door de zware bestralingen met dikke plukken uitgevallen en liggen als een relikwie opgeborgen in een sigarenkistje. Als Ramona het overleeft en er kan tevens één oog gered worden zijn wij alle meesters in de geneeskunst dankbaar.

Dit verhaal overtreft het wrede surrealisme uit de dertiger jaren. Het is een gruwelfilm. Een experiment van niet langer dan enkele seconden. Un Chien Andalou (Luis Buñuel en Salvator Dali, Frankrijk, 1928).

Niet meer dan tien woorden zijn nodig om het hart van Ikke Bravo te breken. Ja, hij weent stil en eenzaam want nooit in zijn lang en avontuurlijk bestaan heeft hij zo iets treurigs van dichtbij meegemaakt.

Het zet Ikke Bravo er toe aan een ‘texte martyr’ te schrijven voor Ramona. Een <texte martyr> is volgens hem iets waaraan voortdurend aanpassingen worden aangebracht waardoor het schrijfwerk nooit af is. Waarvan men weet dat, de aanvang waardeloos in de vergeethoek geraakt. Een soort startschot dat wel deel uitmaakt van de sportmanifestatie maar nooit mee rent met de atleten en zo dus nooit ofte nimmer de eindmeet haalt. 

07:11 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16/08/2011

berggoden en sneeuwduivels

Een bestseller overspoelt de aarde. Het boek beschrijft de performance van 1000 vrouwen die niettegenstaande ze één of beide borsten zijn afgezet toch gezamenlijk een berg beklimmen tot op ‘grote hoogte’. Een toppunt van aanvaardbare opportunisme. De schrijfster, samen met de uitgeefster, beiden eveneens een borst kwijt, kunnen gemakkelijk uitrekenen hoeveel vrouwen van gelijk welk taalgebied in de wereld een borst zijn afgezet en daardoor geneigd het lijvige boek te kopen. Gewoon uit pure nieuwsgierigheid…Om te weten hoe andere vrouwen zich voelen. Om er bij te horen bij het leger van de dappere eenborstige vrouwen.

Elke vrouw heeft haar verhaal daarover en wil graag weten of het overeenstemt met de ervaring van een andere vrouw.

De grote vraag is of het de mannen afschrikt en of er nog liefde bestaat na de amputatie? De vraag daarop blijft onbeantwoord omdat de liefde tussen twee individuen ondoorgrondelijk is, het geheim nooit zal prijsgeven.

Het wordt allemaal tot in de kleinste details beschreven. De grote angsten en twijfels en wat een vrouw allemaal moet of kan ondernemen om er toch aantrekkelijk uit te zien. Om bemind en begeerd te worden.

Als alle mensen met een of andere veel voorkomende kwaal gezamenlijk de bergen zouden beklimmen om de wereld te laten zien dat ze hun ‘mannetje’ kunnen staan zijn de bergtoppen overbezet. Dan moeten de berggoden en sneeuwduivels die ginder boven thuis zijn sinds het ontstaan van de aarde emigreren naar de platte daken van wolkenkrabbers in de megasteden.

08:51 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08/08/2011

De huisdokter

De huisdokter raadt Ikke Bravo aan 20 kilo af te slanken wil hij niet binnen enkele jaren ten onder gaan aan een of andere oudemannenkwaal.

Plotselinge stilstand van het hart waarbij de hartfunctie verloren gaat en geen bloed meer door de bloedvaten wordt gepompt.

Aan een aderverstopping door roken. Tabaksrook bevat een gasfase en een deeltjesfase waarin we meer dan 4 000 verschillende bestanddelen kunnen onderscheiden. Daaronder bevinden zich giftige stoffen (stikstofoxide, koolmonoxide, ammoniak, nicotine, enzovoort), remstoffen voor de trilhaartjesbeweging van de ademhalingscellen (formaldehyde, acroleïne, aceton, methaanzuur, enzovoort) en vooral meer dan 43 kankerverwekkende producten.

Aan een beroerte. Een beroerte is voor de hersenen wat een hartinfarct is voor het hart. De medische benaming voor een beroerte is Cerebro Vasculair Accident, meestal afgekort met CVA. Letterlijk betekent dit “ongeluk in de bloedvaten van de hersenen”.

Aan suikerziekte. Mensen met overgewicht en obesitas hebben een grotere kans op het krijgen van diabetes mellitus type 2. Deze ziekte werd vroeger ook wel ouderdomssuikerziekte genoemd. Vanwege de sterke relatie tussen het optreden van diabetes mellitus type 2 en overgewicht / obesitas zou deze soort van suikerziekte beter overgewichtsuikerziekte kunnen worden genoemd.

En aan nog zoveel andere kwalen die onder de huid van Ikke Bravo rondsluipen en geduldig hun kans afwachten.

Ikke Bravo zucht en spreekt deze dwaze zin.

- Och…Er is geen ontkomen aan.

De jonge sportieve dokter glimlacht en guitig als een kwaaie jongen zegt hij.

- Préventief… meneer Bravo. De moderne geneeskunde is preventief optreden. Zo kan men veel ellende voorkomen.

Hij probeert Ikke Bravo te overtuigen de voeten grondig te wassen. Twee keer per dag. Vooral tussen de tenen en zeker zorgvuldig afdrogen. Hij ziet dat Ikke Bravo niet zo geboeid luistert maar hij laat de moed niet zakken. Hij vertelt verder dat men eveneens de voeten zorgvuldig moet controleren of er kleine wondjes zijn die maar niet genezen. Want, vertelt hij verder, de voeten zijn het uiteinde van ons lichaam. Het is een verafgelegen gebied. Een soort Lands-end, Finistère of Estramadoura. Het kan gebeuren dat de bloedsomloop niet meer of moeilijk tot bij deze verre gebieden geraakt waardoor ze niet behoorlijk gevoed worden, ongevoelig worden en afsterven. Ikke Bravo begrijpt meteen de ernst van het verhaal. Hij knikt nu bedenkelijk en meewillend waardoor de dokter hem trionphantelijk en met een ontzenuwende overtuiging zegt.

Begrepen hé, meneer Bravo!!!

08:38 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01/08/2011

SLECHTE VRIENDEN

Ikke Bravo zit in de Sint-Martinusbasiliek van Halle niet om voor de ziel van de overleden Paus te bidden, maar wel om een jonge vriendin, onverwachts gestorven met een laatste vaarwel te begroeten. De priester leest teksten die duidelijk voor zo een gelegenheid zijn geschreven, telkens met de nodige aanpassing. Voor een doop of huwelijksplechtigheid is er een andere tekst in het dikke boek dat voor hem ligt. Het gaat nu over de dood en het hiernamaals. Hij eindigt als ultiem voorbeeld met de pas gestorven (heilige) Johannes Paulus II.

Hoe HIJ met pijn omging.

Hoe HIJ met arm en rijk omging.

Hoe HIJ met seks en de jeugd omging.

Hoe HIJ vrijheid en vrede heeft beloofde aan alle volkeren en aan Polen in het bijzonder.

En tot slot, hoe HIJ, de grote held genaamd Johannes Paulus II met sterven is omgegaan…

Nog niet begraven en toch al heilig verklaard door het godvruchtige Poolse volk. Zij willen of kunnen het niet slikken dat ‘hun held’ niet in Poolse aarde zal rusten. Er wordt verteld dat een commando van vechtlustige Poolse priesters is samengesteld om het stoffelijke overschot van de heilige man uit de ‘Cripta dei Papi’ te ontvreemden en heimelijk naar zijn geboortedorp in Polen over te brengen.

Ikke Bravo denkt.

Het zal niet waar zijn… Daar komt nog een honderdjarige godsdienstoorlog van!!! 

Ikke Bravo voelt zich de afvallige zoon. Ongevoelig voor de wortels van het christendom. Het geloof waarin hij is opgegroeid. Wie had het durven denken en op welke voorvader van de oude polderfamilie lijkt Ikke Bravo dan wel? Bij de zeldzame familiebijeenkomsten is het een vast tafelgesprek. Zij zijn het met elkaar eens daarover. Het komt omdat Ikke Bravo altijd omringd is door slechte vrienden.

08:52 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25/07/2011

OPENBARING 13:1

“En hij zag uit de zee een beest opkomen met tien horens en zeven koppen; en op zijn horens tien kronen en op zijn koppen namen van godslastering.” (Openbaring 13:1).

‘Der Übermensch’ is niet meer. Er wordt gefluisterd dat hij al enkele uren geleden vredig is ingeslapen. Bij het avondnieuws is op het scherm iedereen in het zwart gekleed. De Tv-stations geven de toon aan. Rouw op wereldschaal.

Volgens Barbara is hij al enkele dagen geleden gestorven. Men heeft tijd nodig om een paus dood te verklaren, zegt ze wijs.

Het is eveneens zo wanneer Moeder Bravo ontdekt dat haar lieve man, vader Bravo op een morgen dood in bed ligt alsof hij vergeet te ontwaken.

Een mantel aan en hoofddoek op. Meteen de fiets grijpen die altijd tegen de zijgevel startklaar staat. Rechtstreeks naar de Bank van de Boerenbond in de dorpskom om het een en ander te regelen. Vandaar zonder afspraak naar de notaris eveneens om het een en ander te regelen. Ze zwijgt over haar pas overleden echtgenoot. Pas daarna stapt ze het gemeentehuis binnen en zegt kalm met één traan in elke ooghoek dat vader Bravo dood te bed ligt. 

Naar het schijnt tikt men met een massief-zilveren hamer op het voorhoofd van de Paus. Drie maal. Wanneer geen reactie komt, of hij niet antwoordt op de vraag; “Heilige-Vader-Zijt-Gij-Dood” is het zo ver en kan men de altijd openstaande bronzen poort sluiten van het paleis die op het Sint Pietersplein uitgeeft .

De traditie wil dat het overlijden van de paus officieel wordt vastgesteld door de kardinaalschatbewaarder van het Vaticaan. Bij het dode lichaam roept hij eerst driemaal de doopnaam van de paus. Daarna tikt hij met een zilveren hamertje, versierd met het pauselijke wapenschild, op het voorhoofd van de paus. Als hierop geen reactie volgt, verklaart hij hardop dat de paus overleden is.

Het ritueel vindt plaats in aanwezigheid van de arts van de paus, de ceremoniarius voor de pauselijke liturgische vieringen en de drie prelaten van de Apostolische Kamer. Dan stelt men de officiële overlijdensakte op terwijl men met het zilveren hamertje de ring met het pauselijke zegel vernielt om misbruik te voorkomen. Dit gebruik stamt uit de Middeleeuwen toen deze zogenaamde vissersring werd gebruikt om officiële documenten te verzegelen.

Moeder Bravo fietst haastig naar de pastorij en vraagt de pastoor meteen om vergiffenis voor haar zonden. De uitvaart kan overmorgen plaats vinden zegt de pastoor geruststellend. Tot slot naar de huisdokter die haar stellig belooft in de loop van de ochtend langs te zullen komen. Jaja… ze kan alvast de dode, afleggen en opbaren. Hij weet dat Mama Bravo regelmatig wordt gevraagd in het dorp voor zo een klus en soms haar zoon Ikke Bravo mee neemt om een handje toe te steken wanneer het lijk te zwaar is. Zij noemt zoiets ‘een werk van barmatigheid’. 

De kardinalen die de nieuwe paus moeten kiezen zijn op komst. En wellicht twee miljoen pelgrims uit de vier hoeken van de aardbol moeten eveneens de tijd krijgen een vlucht naar Rome te boeken. Duizend filmploegen bezetten de daken van de stad en achter elk vensterraam schuilt een fotograaf. Voor de internationale zakkenrollers breken gouden tijden aan. Sommigen onder hen zijn in pastoor of non verkleed en hun oogleden zijn rood geschminkt alsof ze een mateloos verdriet verwerken. Onverwachts vallen ze ‘een prooi’ al wenend in de armen. Ze zoeken troost denkt men terwijl ze in feite bezig zijn de geldbeugel en sieraden weg te goochelen en door te spelen aan een groot netwerk van medeplichtigen.

Monseigneur Angelo Comastri verschijnt op het Sint Pietersplein en roept door de luidspreker.

Christus heeft de poort geopend voor Papa Johannes Paulus II.

Applaus van het volk…Van jong tot oud. Komende van einde en verre. Iemand heft een lied aan en de honderdduizenden gelovigen zingen mee. Hoe komt het dat al deze mensen die talen spreken uit alle hoeken van de wereld plots samen één lied kunnen zingen dat daarvoor nooit gezongen werd?

Mirakel.

Heiligheid van het moment.

Er wordt aangenomen dat wie samen zingt het samen eens is. Zij zullen géén oorlog meer tegen elkaar uitvechten.

Geniaal…geniaal… Er wordt enkel de naam Joo-haan-nees… Joo-haan-nees… gezongen. Herhaalt en herhaalt. In lus gemonteerd. De naald van een platendraaier die in een groef blijft hangen. Eenmaal hoger van toon waardoor de sopraanstemmen doorklinken als trompetgeschal en dan weer lager van toon waardoor de basstemmen de gevels van de paleizen laten trillen op de grondvesten. Tot in het oneindige…

Het koor van honderdduizenden zangers, waarvan de orkestleider geheimzinnig onzichtbaar blijft, is er van overtuigd dat de Papa hen hoort en hen glimlachend toewuift.

Een allerlaatste groet van de heilige Paus.

De paus is opgebaard in rode en witte gewaden en heeft een witte mijter op het hoofd. Op zijn borst ligt een simpel houten kruis en hij heeft een eenvoudige bisschopsstaf onder zijn arm. Naast het stoffelijke overschot van Johannes Paulus waken twee leden van de Zwitserse Garde.

De offsetrotatieven draaien op volle toeren. Van megaposter tot  rouwprentje altijd voorzien van een gebed voor de ziel van de paus. Een snelgedicht, geschreven door het dichterlijke klerkje van elk Bisdom. In alle talen van de aardbol.

De verkoop van souvenirs loopt goed naar het schijnt en zal de uitvaartkosten ten volle dekken. Keulen, het rijkste Bisdom ter wereld, investeert haar ruime overschotten van deze actie in de bouw van een helikopterhaven in de achtertuin. 

Zou dat wat kunnen betekenen voor het Christendom in de nabije toekomst?

07:16 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18/07/2011

DE SCHONE KUNSTEN

Na de reeks filmgedichten met geperimeerde 8mm film is een bevriend kunstenaar nu bezig met een nieuw project. Een super-8-camera zal al filmend van het hoogste gebouw van de stad naar beneden storten. Tijdens de val verfilmt ‘la camera’ de laatste seconden van haar eigen bestaan. Volgens de berekeningen van de bevriende kunstenaar zal ‘de val’ een filmshot van ongeveer 13 seconden opleveren aan een snelheid van 16 beelden per seconde maakt dat 208 beelden.

De handige bevriende kunstenaar verbouwt ‘la camera’. Hij monteert er een grotere filmcassette op en een veel sneller draaiende motor. Duizend beelden per seconde. Zo maakt het dat hij later bij de projectie 1000 x 13 seconden beeldmateriaal zal hebben. Omgerekend ongeveer 180 minuten bruikbaar, of de tijdsduur van een MGM super langspeelflm.

De klap op de kasseien zal zo hard aankomen dat ‘la camera’ letterlijk uit elkaar spat. 

(Metro-Goldwyn-Mayer Studios (MGM) is een grote filmproductie, -distributie en televisiestudio. De studio wordt gezien als de meest roemruchte filmstudio ooit en werd voorheen gezien als een van de drijvende krachten achter de filmindustrie). 

Daar begint pas de experimentele kunstfilm.

Het meesterwerk; ‘Camera Obscura’.

Her en der de verspreide, uit elkaar gespatte delen van het filmtoestel, kruipen als vanzelf langzaam en onweerstaanbaar naar elkaar toe. Naar ‘Het Moment voor de impact’, want de opname wordt achterstevoor geprojecteerd.

‘La camera’ klimt daarna gemoedelijk de hoogte in.

Een terug (val) naar de hemel, bij wijze van spreken. Als slotfase een 180° panoramaopname van de ontwakende stad eindigt pal op de zon gericht net boven de skyline.

Overbelichting. Verblindend wit. De pelicule brand als het ware weg.

‘De stad brandt’. 

Er volgt een benauwde stilte.

De bevriende kunstenaar fluistert tegen Ikke Bravo.

C’est ma ville, c’est moi  qui brûle !!!

 

Ikke Bravo is wel onder de indruk en zegt tegen hem.

Bravo… Bravo… ik zie het filmgedicht al voor me.

Ikke Bravo wil meer weten, want het is toch een verhaal ver boven het alledaagse. Helaas, de jonge kunstenaar draait op zijn hielen als een windwijzer opgejaagd door geheimzinnige rukwinden en wandelt voorover gebogen verder. Op zoek naar geperimeerde 8mm filmrollen.

Quel Génie… Quel Génie…

Wanneer Ikke Bravo hem achterna holt en hem vraagt of het hem goed gaat en wanneer hij zware problemen zou hebben er gerust met hem kan over praten. Verwonderd kijkt hij Ikke Bravo aan en fluistert met de zelfde mysterieuze zachte stem.

Geen angst papa, Ik ben niet bezeten door zelfmoord gedachten.

Post scriptum

Bij Ikke Bravo rijst de vraag waarom hij boeiende verhalen zou bedenken terwijl ze voor het rapen liggen in zijn stad. Hij kent een andere kunstenaar & straatmuzikant, die in de ondergrondse metrogangen op zijn accordeon muziek speelt.

Vanwege de manier van geluidvoortbrenging wordt een accordeon tot de aërofonen gerekend. Op basis van de bespeling is het een toetsinstrument. Door een matrix van stangen en knopen wordt een drietal tonen tegelijk geproduceerd tot ’een akkoord’.

 Omdat het ten strengste verboden is muziek te maken in de metro heeft hij zijn accordeon “WELTMEISTER” in een soort dubbele geluidsdempende zak voorzien van een mouw aan elk uiteinde. Er ontsnapt geen noot.

Muziek Insonnore… glimlacht hij geheimzinnig tegen Ikke Bravo.

Wanneer de metropolitie voorbij wandelt, blijven ze even staan. Ze brengen een hand aan de oorschelp en luisteren aandachtig. Een tevreden knikje want er is helemaal niets waar te nemen en ze wandelen verder. Ingewijde pendelaars komen met hun oor dicht bij de dubbele geluidsdempende zak. Op hun vlak gezicht komt een zweem van innerlijke schoonheid. Voorzichtig glijdt hun hand in een van de mouwen en voelt de zindering van de klanken die het ‘trekorgel’ voortbrengt.

Het Requiem in D Mineur. De laatste compositie van de Oostenrijkse componist Wolfang Amadeus Mozart. 1791. Deze dodenmis behoort tot zijn bekendste werken. Aangrijpend…

 

10:00 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11/07/2011

DE VERRIJZENIS

ELI, ELI, LAMA SABACHTANI !

Mijn God! Mijn God! Waarom hebt Gij Mij verlaten! 

Aan de vroegmis komt geen einde. Buiten is de lente. In de kerk blijft het drukkend grauw en er staat vocht op de muren waardoor het gips afschilfert. Duizend brandende kaarsen. Elk met hun schuchtere trillende vlam die bij het minste tochtje wind de kaarslont wil verlaten. Wegvluchten. Hier ver vandaan.

Ikke Bravo heeft het gevoel dat er iets ergs op komst is. Goede Vrijdag is de droevigste vrijdag van het jaar vindt hij. Niet omdat Jezus Christus wordt gegeseld, bespot, aan het kruis genageld sterft. Ikke Bravo wil naar buiten. Naar het licht van de lentezon. 

EERSTE STATIE
Jezus wordt ter dood veroordeeld

TWEEDE STATIE
Jezus neemt het kruis op Zijn schouders

DERDE STATIE
Jezus valt voor de eerste maal onder het kruis

VIERDE STATIE
Jezus ontmoet Zijn bedroefde Moeder

VIJFDE STATIE
Simon van Cyrene helpt Jezus het kruis dragen.

ZESDE STATIE
Veronica droogt het aanschijn van Jezus af

ZEVENDE STATIE
Jezus valt voor de tweede maal onder het kruis

ACHTSTE STATIE
Jezus spreekt tot de vrouwen van Jeruzalem

NEGENDE STATIE
Jezus valt voor de derde keer

TIENDE STATIE
Jezus wordt ontdaan van zijn kleren en krijgt gal en azijn te drinken

ELFDE STATIE
Jezus wordt aan het kruis genageld

TWAALFDE STATIE
Jezus sterft aan het Kruis

DERTIENDE STATIE
Jezus wordt van het Kruis gehaald en wordt aan Zijn Moeder gegeven

VEERTIENDE STATIE
Jezus wordt in het graf gelegd

Geknield samen met andere gelovigen uit het dorp de zijbeuken van de kerk rond. Voor elk schilderij halt houden, handen vouwen en zingend een Onze Vader bidden. Verder kruipen naar het volgende schilderij met op de omlijsting de Romeinse cijfers zoals op de grote slingerklok thuis. Van I tot XIV. Zo kan Ikke Bravo uitrekenen hoeveel schilderijen er nog komen. Hij weet ook dat het schilderij na schilderij erger wordt. Jezus is er slecht aan toe, hij ziet groen op de laatste afbeeldingen, maar Ikke Bravo is er niet echt bij. Niet dat hij geen oog heeft voor het mooie schilderwerk of voor de ellende van deze man. In tegendeel.

Hij kijkt in de rug van wie voor hem kruipt. Hij ziet schoenzolen. De rechterhiel is erg schuin afgelopen wat wil zeggen dat deze persoon met de rechtervoet nijdig tegen de grond ‘hakt’. Dat hij bij elke stap deze hiel even over de grond sleept alvorens er op te steunen. Ikke Bravo durft te wedden dat de persoon die met deze schoenen loopt een rechter voet heeft die even meer naar buiten staat dan de linker voet en zijn enkelgewricht een afwijking heeft. Vandaar de schuine afloop. Ikke Bravo weet het omdat vader Bravo het jong veulen even aan een lange lijn laat draven en hij tot zijn zoon zegt.

-Goed kijken hoe het bij het draven de hoeven op de grond plaatst en weer hoog optrekt naar de volgende stap. Kijk…kijk… wat prachtige sterke rechte benen en knieën en mooi gevormde hoeven. Alles veert lekker en krachtig. Net ressorts en schokdempers van een Amerikaanse auto (1951). Sterke gewrichten. Wat een schoon beest hé…

Daar gaat de tijd tergend langzaam. De blote knieën onder zijn korte broekspijpen doen pijn en hij wil even op de koude arduinen tegels zitten om bij te komen. De pastoor port hem in de ribben met een lange herdersstaf, of heersersstaf. Verder geen woord. Geen aanmoediging van iemand om de pijn te helpen dragen. Geen uiteenzetting waarom ze hier rondkruipen als onderwezens. Neen… Iedereen moet lijden en geleid worden door iets wat van hoger komt.

“Wij dan verkondigen u de blijde boodschap, dat God de belofte aan de vaderen gedaan, voor ons, hun kinderen, vervuld heeft door Jezus te doen verrijzen” (Hand. 13,32-33). 

Het is een vroege Pasen. De laatste week van maart 1951 is vroeg in de Lente. Het druilregent en de merels maken zich heer en meester van de pasgeboren dag. Met het uur dat naar zomertijd wordt gezet is het eigenlijk pas vier in de ochtend. De twee zonen lopen met vader mee. Flinke stappen. Moeder en dochter aan de arm hollen hen achterna. De familie Bravo is helemaal in het nieuw gezet. Fier en zelfbewust stappen ze de dorpskom op alsof het een podium is waar een opera gespeeld wordt. Tot op het kerkplein. Daar is duidelijk te zien dat Pasen één groot feest is. Iedereen blijft even staan alvorens zich door de imposante wagenwijde open kerkpoort te laten inslikken.

Een Hoogdag.

Een Feestdag.

De klok in de kerktoren gaat als een bezetene te keer. Het galmt over de ontwakende akkers. 

Ikke Bravo weet wat er op het feestmenu staat. Geitenbokje van pas enkele weken. Niet ouder omdat het dan een te penetrante smaak heeft en enkel nog aan voorbijtrekkende gitans kan verkocht worden voor weinig geld. De klein versneden stukken in roomboter goed aanbraden tot goudbruin, net als konijn. Verder op een zacht vuur laten sudderen. Wat eigenlijk wil zeggen op een laag vuur in een gesloten pan laten gaar stoven. Regelmatig de stukken omkeren en enkele druppels kippenbouillon aan toevoegen. De kruiden zijn eenvoudig. Niet veel zout of peper want dat maakt gaten in maag en darmen zegt met overtuiging Mama Bravo. Een lauwerierblad en de gesneden uien ondersteunen de fijne geur en de delicate smaak. De bruine braadjus even aandikken. Tot slot met een klontjes boter de saus glaceren. De laatste rode kool met een winterappel en de laatste aardappelen. Daarna is het voorjaar goed op weg naar de eerste lentegroenten uit de moestuin.

05:59 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04/07/2011

laatste avondmaal

Donderdag.

Het Laatste Avondmaal.

Een mooier schilderij kan Ikke Bravo niet bedenken. Jezus in het midden. Zoals altijd afgebeeld als een jonge dorpspastoor die erg veel van zijn volgelingen houdt maar toch superieur is en het wil blijven. Een edelman of een edele man of zoiets die zich distantieert van de rest. Hij is zuiver wit gekleed.

De kunstschilders hebben voor ‘zeker’ gekozen. Aan elke zijde zitten zes discipelen, of noemt men dat apostelen? Zij zien er uit of ze zo van de vroegmarkt zijn opgepikt. Ze hebben een ruige blik en een ruige aanblik. Een knokgroepje rond een popidool. Jongens uit de volksbuurt die niet goed weten uit welk hout pijlen te maken. Ikke Bravo begrijpt maar niet waarom er geen enkele discipel in het schilderij met de rug naar het publiek is afgebeeld. Zou dat een speciale betekenis hebben? Met hun twaalven plus Jezus in het midden zitten ze aan één zijde van de lange gedekte tafel. De kijker heeft het gevoel ook te zijn uitgenodigd. Zo te kunnen aanschuiven bij het avondmaal. Ikke Bravo is een nieuwsgierige knaap en wil graag weten wat voor lekkers er als ‘Laatste Avond Maal’ op tafel staat. Er liggen geen lepels of vorken en er is maar één mes op het schilderij te zien links naast Petrus en Judas. Wordt het mes tijdens het eten gewoon doorgegeven door een losstaande hand? De ‘Da Vinci Code’ wil nagaan wat het mes daar doet maar Ikke Bravo heeft daar geen oog voor. Hij wil graag weten wat voor lekkers er gegeten wordt.

Er zijn drie vrouwen die altijd optrekken met Jezus. Zijn moeder, zijn zuster en de beruchte Maria Magdalena. Jezus houdt op een andere wijze van Maria Magdalena dan van zijn andere leerlingen en hij kust haar vaak. Zij wordt door paus Gregorius in de zesde eeuw bestempeld tot zondares, een hoer die door Jezus in genade is genomen. In werkelijkheid is ze gewoon geil verliefd op de mooie Jezus. In het begin staat ze bekend als de Apostola apostolorum, apostel boven de apostelen. Geen van deze drie vrouwen staat op het schilderij en ook niet op andere schilderijen die Het Laatste Avondmaal’ weergeven. Ikke Bravo vindt het jammer, want het had het verhaal over Jezus die voor het laatst aan tafel zit omringt door mensen die hem lief hebben, de gewone mensen die naar het schilderij kijken dichter bij elkaar gebracht.

Helaas, is het niet algemeen bekend dat kerkvorsten zich schuldig maken aan ‘valsheid in geschriften en gewoon de geschiedenis naar hun hand zetten’? De kunstenaar die zijn geld krijgt uit zulke handen moet zich buigen naar hun wensen wil hij verder opdrachten binnen halen.

06:39 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27/06/2011

DE LENTE

Jubel, dochter van Sion, juich dochter van Jeruzalem! Zie, uw koning komt naar u toe, hij is rechtvaardig en zegevierend; hij is nederig, hij rijdt op een ezel, op een veulen, een jong van een ezelin”(Zach. 9, 9).


De heidense vruchtbaarheidsfeesten, waarmee bij het aanbreken van de lente, het nieuwe leven in de natuur wordt gevierd. Jong groen kondigt het voorjaar aan. Deeg voor het brood vertegenwoordigt kiemkracht en eieren staan voor nieuw leven. De cirkel symboliseert de kringloop van het jaar en van het leven.

Palmzondag. De laatste zondag in de veertig dagen vasten en de eerste dag van de Goede Week. Er is duidelijk iets belangrijks op komst want thuis wordt veel rekenwerk gemaakt. Optellen, aftrekken en het vermenigvuldigingen van mysterieuze getallen. Er worden vergelijkingen gemaakt met het rekenwerk van vorig jaar.

Het gaat van nieuwe schoenen tot zondagspak. Een gebloemde jurk en een hoedje met een vrolijke pluim er bovenop. Lange kousen voorzien van een speciale kousenband en een mooie naad langs achter die van de hiel vertrekt en boven onder de rok verdwijnt. Vader  Bravo kijkt hoe zijn vrouw zich opmaakt. Hij vindt haar ‘zeer schoon’. Zij zegt tegen hem.

- Ze komen uit Amerika.

Ze bedoelt de mooie nylonkousen. Het klinkt als een waarborg. Een label voor kwaliteit zoals de net geplaatste neonverlichting in de keuken. Vader Bravo wil de kousen strelen, even weten hoe het aanvoelt maar ze schreeuwt.

Niet doen, hééé… ze kunnen ‘uitlopen’. Je handen zijn veel te ruw voor zulke mooie fijne kousen.

Vader Bravo denkt, tot wat baat het mooie lange kousen tot boven de knie te dragen als niemand ze mag aanraken.

07:32 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |