20/06/2011

EINDE VAN HET VERHAAL

EINDE VAN HET VERHAAL

Het dorp voelt zich verlaten sinds het vertrek van de twee boefjes. Wat de moeder en haar drie kinderen zijn overkomen wordt door de alles overheersende verveling en slechte tongen verwerkt. Het is een lang verhaal geworden dat met de tijd alsmaar aangroeit. Een ‘God’s little village’ zonder verhalen is onleefbaar en tot uitsterven verdoemd.

Er loopt een Tv serie met de twee helden in de hoofdrol. Hun verhaal is al bij de eerste afleveringen een daverend succes.

Zij hebben hun naam Jan en Piet Alleman veranderd en heten nu zoals in de beroemde filmreeks Max and Moris Hunter.

Adres;       M&M.

                  Box 229045, Hollywood

                  Florida 33022-9045

                  America.

09:21 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14/06/2011

VERVOLG

Eerst de noodzakelijke gegevens voor een grondig onderzoek vastleggen. Digitale opnamen vanuit alle hoeken en een vanuit de hoogte met behulp van een 7 meter hoge ladder (openzetter) speciaal ontwikkeld om in A stand te gebruiken. Conform aan de normen NEN 2484 en 131-1/2 VGS en door Warenwet goedgekeurd. 

Voorzichtig wordt de sneeuw verwijderd. Met langharige marterpenselen de resten van de sneeuwkristallen wegvegen en daar komt de moeder met haar drie kinderen te voorschijn. Geknield, de hoofden bijeen en de armen in elkaar gestrengeld. De strenge vorst heeft er een ijssculptuur van gemaakt. De handige, opschepperige Rodin zou het niet beter hebben gedaan.

De politiechef vraagt zich af of de slachtoffers, door de felle forst aaneen geklist, zo moeten vervoerd worden.

Beter eerst ter plaatse laten ontdooien wil men de lichamen zonder ruw geweld uit elkaar halen. Hij zegt tegen de burgemeester die niet goed weet wat aan te vangen.

Uit respect, burgemeester, uit respect voor de doden…

De burgemeester voegt er meteen aan toe.

En uit respect voor de nabestaanden…

Er wordt een stroomgenerator en zeven hete luchtkanonnen op een respectabele afstand opgesteld. De machines blazen, met een kracht van 3 op de sterkteschaal van 12, zachtjes warme lucht. Het is de warme adem van zeven draken uit een nog onbestaande mythologie gebaseerd op een imaginaire wereld. Een geheimzinnig ritueel dat een eigen verhaal met een eigen inhoud en zin weergeeft.

Kijk… De doden komen tot leven. Het zijn eerst de ledematen die traag door de zwaartekracht naar beneden gaan. Dan het hoofd met de gesloten ogenleden. Een geheimzinnige glimlach verschijnt op de paarse lippen. Tot slot gaan de lichamen languit op de door de warme lucht ontdooide aarde liggen. Ze willen ongestoord verder slapen.

Het is erg stil op het veld nu de machines stopgezet zijn en de noodverlichting gedoofd. Het duurt een tijdje alvorens de politie de samengeschoolde dorpsbewoners en de adepten van ramptoerisme wegjaagt.

De hoofdcommissaris zegt wrevelig.

Hier valt niets te zien of te beleven!

Alleen papa die alsmaar naar de grond kijkt en de burgemeester met een driekleurig lint om zijn zware buik mogen blijven.

In de internationale pers staan de twee stropers als ‘helden van het jaar’ afgebeeld. Inderdaad, ze zien er stralend uit in hun versleten kakioveralls. Hun zware legerschoenen en met een hoofddeksel op dat men ook als cagoulle voor het gezicht kan trekken. Op hun huid zijn tatoeages tot op de intiemste plekken. Ze komen zo uit een of andere schelmenroman gestapt en lachen de wijde wereld vrolijk toe. Altijd klaar om een oudje te helpen bij het oversteken van een drukke straat of om gratis een handje toe te steken daar waar het nodig is. De dorpsbewoners houden wel van hen want zonder deze twee guitige boefjes is het één rechtlijnig en kleurloos bestaan. Er gebeurt namelijk nooit iets in het dorp. De bejaarden worden er goed verzorgd, De jongeren hebben hun sportzaal en elk kind heeft een oppas. Wie gaat studeren of werken vertrekt morgens vroeg en is pas bij valavond terug. Het weekend nodigen de inwoners elkaar uit op mooie, gezellige tuinfeetjes. Met Haloween liggen de pompoenvruchten bij de ingang van elke woning. Kortom een sprookjesdorp.

07:10 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06/06/2011

VERVOLG

Twee jonge stropers lopen in zigzag haastig over de besneeuwde heidestrook. De sterke lichtbundel van hun lantaren scheert over de ingedommelde wereld. Hun tweeloop jachtgeweer GOROSABEL JUXTA kal 12 mooi gegraveerd .Lengte van de loop 71 cm.. Af en toe staan ze stil en zwaaien met de lichtbundel onverwachts achter zich. Zo kunnen ze nagaan of ze de pisnijdige jachtwachter op de hielen hebben. Zo ja… Listig zoals stropers zijn rennen ze dan snel in zigzag weg. Elk zijn eigen kant uit. Ze verstoppen hun lantaren en jachtgeweer in het droge riet. Ze hollen, gebruikmakend van de diepere plooien in het landschap, naar de snelweg waar hun vluchtauto staat. 

- Daar!!!

- Daar is wat!!!

Met gedoofd licht splitsen de stropers zich in een V-beweging. Het is meer dan een onderlinge afspraak. Het is de oerbeweging om een prooi te omsingelen. Behoedzaam maken ze elk een grote halve cirkel en naderen de plek tot op een tiental stappen. Een tijdje blijven ze op de bevroren aarde liggen en houden hun adem in. Ze stellen vast dat er niets beweegt en bij het nader sluipen, horen ze geen stil gekreun van een of ander stervend dier. 

Aan de toegesnelde politie moeten ze hun verhaal een paar keer overdoen want de politie wil natrekken of het wel allemaal klopt. De twee stropers staan bekend als onbetrouwbaar, sluw en werkschuw. Ze hebben namelijk al een keer de politie naar een bepaalde plek gelokt terwijl zij op een andere plek een kraak pleegden in een ganzenkwekerij. Het zijn de zeven zakken gevuld met donspluimen, afkomstig van de bij hen thuis geslachte dieren die hen verraden. De donsveren stom weg bij de voordeur geplaatst als huisafval. De ophaaldienst gooit de zakken wat te ruig in de laadbak van de vuilkar waardoor enkele openscheuren. De politie hoeft maar de weg bezaaid met pluimen te volgen en komt logischerwijze bij de voordeur van de twee daders.

Het ganse dorp moet er hartelijk om lachen.

08:50 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30/05/2011

VERVOLG

Omdat niemand op zijn roep af komt schreeuwt hij harder dan gewoonlijk.

-Maaamaaa!!!

Stilte…

Bij de buren ligt geen boodschap.

Niemand, maar ook niemand heeft de moeder met haar drie kinderen zien vertrekken. Het klinkt ongeloofwaardig en onbegrijpelijk omdat er in de dorpskom altijd wel iemand is die de ongewone dingen vaststelt en het dan ook meteen uitbazuint.

Iemand maakt een nietszeggende, ongehoorde opmerking.

Er gebeurt hier in ons dorp toch nooit iets ergs, hé!!!

Er ontstaat algemene erger over deze dubbelzinnige en misplaatste uitspraak. Niemand laat het merken.

Zoektochten langs de bevroren waterplassen en beken die zorgen voor de waterregeling van de uitgestrekte landerijen zijn uitgesloten. Verloren tijd, overal dik ijs volgens de opgewonden burgemeester. Hij weet te vertellen dat er geen telefooncommunicaties zijn geweest met het dorp het laatste zeven uur en er eveneens geen auto het dorp heeft verlaten. In de ochtend vertrekken de pendelaars en keren pas bij valavond huiswaarts. Hij zegt eveneens dat de nieuwe straatverlichting die het dorp met de hoofdweg verbindt zo hel is als een boulevard in Parijs. Toch worden er kleine groepjes dorpelingen in alle richtingen op zoektocht gestuurd. Men weet maar nooit…

Zonder resultaat komen ze een voor een terug. Het begint te sneeuwen waardoor net aangekomen speurhonden niet kunnen worden ingezet.

‘De Drie Linden’, de enige kroeg waar de dorpsbewoners nu allen samen zijn sluit tegen de ochtend met het nare gevoel dat hen iets vreselijks is overkomen. Zwijgende mensen trekken huiswaarts en vergrendelen  ramen en deuren.

De aanwezigheid van het  sluipend onheil kan men ruiken. Zegt men.

Papa wacht thuis met duizend angsten op de thuiskomst van zijn kroost. Te vergeefs. Soms denkt hij het gestoei van de kinderen te horen en de stem van zijn lieve vrouw die alsmaar zegt.

Hoe mooi is het hier kinderen. Kijk hoe mooi zeg. Dat zullen we papa vertellen.

06:56 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23/05/2011

VERVOLG

Mama schijnt precies te weten waar ze heen wil met haar kroost. De landweg af en op de bevroren beek verder.

Mama zegt.

Kijk kinderen, we lopen op het water zoals Jezus.

Hier, door het riet de berm opklimmen en dan dwars over het open veld. Tot helemaal aan de overkant midden op de heide.

Mama fluistert.

We zijn er kinderen. We zijn er…

Aan hun rechter zijde ligt ver weg het dorp. Het zit gevangen in de bevroren aardkorst. Een ijstijdperk van miljarden ogenblikken alvorens weer een keertje de lentezon zal schijnen. Achter hen, in hun rug, loopt de autosnelweg. Het nooit ophoudende verkeer. De koplampen van de voertuigen zijn lichtgevende insecten van amper een speldenknop groot. Zoemend schuiven ze door de duisternis op zoek naar hun gelijke. Rechtover Mama en de kinderen is het geheimzinnige bos waar de wilde dieren schuilen bij klaren dag.

Mama spreekt zacht maar met vaste, overtuigende stem zoals alleen zij dat kan.

Ze zegt liefdevol.

“Het is de Grote Verzoening. De Schepper. Onze Heer, wacht met ongeduld op onze komst”.

Geknield. Dicht tegen elkaar in een kleine cirkel nemen ze elkaar de hand vast en mama vraagt de vingers harder samen te knijpen omdat ze elkaar dan beter voelen.

II-38

Wanneer Papa thuis komt van de herscholingscursus voor werkloze voetballers is het huis ademloos stil. Al bij de achterdeur die vreemd genoeg openstaat, roept hij guitig zoals hij dat kan en altijd doet.

Tereteteee…Hèhè, papa ruikt geen lekker avondmaal!!!

Hij roept daarna de naam van zijn drie kinderen. Eerst de naam van het jongste. Dan de tweede en tot slot roept hij het oudste kind dat Abra Cadabra heet. Een oude magische toverspreuk, bestemd om op perkament geschreven aan een vlasdraad om de hals gedragen te worden als middel tegen koorts en kiespijn. In de vorm waarin de letters geplaatst worden, kan men het denkbeeld van verminderen herkennen.

ABRACADABRA

ABRACADABR

ABRACADAB

ABRACADA

ABRACAD

ABRACA

ABRAC

ABRA

ABR

AB

A

09:44 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16/05/2011

VERVOLG

Er zijn wilde dieren die tijdens de nacht jagen op voedsel. Zij zien en horen uitstekend in de duisternis. Ze zien en horen dus ook mama en de drie kinderen.

Nachtelijke stropers die een eind verder op stap zijn spitsen de oren en zwijgen. Tijdens een strooptocht geldt ‘horen, zien en zwijgen’. Want, wie praat pleegt verraad. Ook zij vragen zich af wat deze zonderlinge wezens daar komen zoeken op het uur dat ‘de stroper en enkel de stroper’ de meester van het universum is. Aandachtig luisteren zij naar het lied en laten zich meevoeren door de hemelse melodie. OoommsssoooOoommsssooo…

07:41 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09/05/2011

LIED VAN VERLANGEN_01

Een hoeksteen van het ‘tijdgewricht waarin wij leven’ werpt vandaag een vreemde witte schaduw.

Midden de vriesnacht van een harde winter.

Het is volle maan (huidige Maan aftand tot de Aarde: 375331 km) en het is bitterkoud.

Mama neemt bij valavond haar drie kinderen mee naar het open veld ver buiten het dorp. Door de achterdeur die nooit op slot is verlaten ze de woning en sluipen door de tuin. Gearmd lopen ze over de bevroren veldwegen. De kinderen zijn een beetje bang en zien overal schimmen opduiken. Ze luisteren naar het geluid van hun schoenzolen op de harde vrieskoude sneeuw.

Waarom spreken ze niet tegen elkaar?

Als je in het donker met kinderen op stap bent moet je de hele tijd rustig tegen ze praten. Mama beseft algauw dat de drie kinderen de spanning niet meer aankunnen en vraagt hen om samen met mama het liedje te zingen dat ze thuis ook altijd samen zingen als ze dicht bij elkaar willen zijn. Mama geeft met veel warmte in haar stem de toon aan en de kindjes zingen meteen mee. Ja, het gaat zo veel beter en ze hebben geen angsten meer. De bittere koude is eveneens uit hun lichaam en ziel verdreven dankzij het zingen van een lied dat ze samen met mama hebben gemaakt tijdens het schoolverlof aan zee vorig jaar.

Mama geeft dus de eerste toon aan en dan vallen de kinderen de een na de andere in. Precies op het goede moment waardoor het lied één golfbeweging is in open zee. Voor wie meeluistert, is er noch een begin noch een einde.

Een lied van verlangen dat hen verleidelijk meedraagt over berg en dal.

OooommsssoooOoommsssoooOoommsssoooOoommsssooo …

06:40 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02/05/2011

windtempel

Het vervolg is dat Ikke Bravo nu hard werkt samen met Bernardo Dé aan het ontwerp van een windtempel opgedragen aan Eole. De windtempel ofwel monumentaal windorgel is een imposant kunstwerk, toegankelijk voor de passant die wil rondwandelen in het binnenste van de wind…De tempel brengt de betoverende en lyrische ziel van de goden tot uitdrukking, het is een natuurlijk gebeuren, een eeuwige hymne die al waait sinds het begin der tijden. De waarnemer, wat ook zijn leeftijd, omstandigheid of ras is, wordt hier de toehoorder die verrukt zal zijn van het lied van de aarde en de hemelen.

Deze ‘tempel’ gebouwd op een uitkijkplaats bij de zee of anders op een plein waar wind is, bestaat uit een monumentaal windorgel waar de bezoeker kan binnenkomen. Dit instrument van 99 orgelpijpen van 12 meter hoog, uitgevoerd in bamboepalen, van klankgaten  voorzien, richt zich steeds op de wind en brengt een muzikaal effect voort van 1000 blokfluiten – daarmee de Adem van de Wind vertegenwoordigend.

06:58 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18/04/2011

WERELD WINDORGEL

Het ontstaan van het ‘wereldwindorgel’ dat aanvangt bij de Evenaar en eindigt op de Poolcirkel en de naam ‘Sound Stream’ meekrijgt wordt toegeschreven aan een toevallige ontdekking van Ikke Bravo en zijn medeplichtige BéDé in de ‘Encyclopedie van Diderot en D’Alembert’. Beredeneerd woordenboek van de wetenschappen, geschreven in het Frans in 1774. Daarin wordt beweerd dat de oermens al snel blaasinstrumenten maakt voortkomende uit het observeren van het geluid dat de wind voortbrengt in het hoge riet.

 

Daar kan Ikke Bravo, meer dan eeuwen later best mee leven. Het ligt bij hem wel anders maar eveneens gebaseerd op het observatievermogen van de mens. Bij toeval heeft hij als kind de wind horen zingen in de moestuin achter de boerderij. Het is een met lichte tuinbouwaarde verhoogd stuk land midden de zware poldergronden. Vader Bravo heeft een driehonderdtal door het Duitse bezettingsleger achtergelaten lege wijnflessen meegebracht uit de kelders van het luxe hotel Terminal. Hij legt ze zorgvuldig neer in de bedden wortels, uien, prei, rode- en groene kool, de radijzen, sla enzovoort… De flessen liggen op de molhopen plat op hun buik met de halsopening naar verschillende windrichtingen. Waar de wind ook vandaan komt liggen zeker de helft van de flessen goed op de wind en brengen ze een weemoedig klagend geluid voort.

Ikke Bravo gaat midden de grote moestuin staan en luistert gespannen. Soms richt hij alle driehonderd flessen precies op de wind. Hij is ontroerd door de natuurlijke schoonheid van deze door de wind voortgebrachte hemelse geluiden. Daar zijn geen woorden voor denkt de jongen Ikke Bravo en is geïntrigeerd dat hier en daar toch hogere tonen waar te nemen zijn. Hoe kan dat nu vraagt de weetgierige jongen zich af. Alle flessen zijn gelijk en hebben de zelfde inhoud lucht binnenin. Bij nader inzien blijkt dat sommige flessen gedeeltelijk met regenwater van de laatste neerslag gevuld zijn en aldus een kleinere klankruimte hebben binnen. Zou dat de reden zijn van de hogere tonen ? Ikke Bravo stelt de vraag aan zijn vader die zegt;

Maar dat is altijd zo… Kijk ventje, als je over de opening van een lege bierfles blaast is de toon lager als wanneer de fles nog halfvol is. Hahaha… 

Het is zeker niet de bedoeling van vader Bravo een muziek- instrument te maken maar hij beweert dat de wind in de fles niet alleen een geluid voortbrengt maar ook de luchtkollom binnen  de fles laat vibreren. Dat is precies wat de mol daar onder de grond verafschuwt en meteen verhuist een eind verderop buiten de moestuin.

Talpa europaea.

Onze tuin-mol scharrelt per dag een hoeveelheid voedsel bij elkaar, die gelijk is aan wel drie keer z’n eigen lichaamsgewicht. In de kaken van de mol staan scherpe tanden, waarmee met z’n prooi direct korte metten wordt gemaakt. Kikkers, slakken en muizen staan ook op het menu, mochten die onverhoopt in het gangenstelsel ronddolen. Een volwassen mol is ongeveer veertien cm lang en weegt tussen de tachtig en honderdveertig gram. Z’n zachte pels bestaat uit een dichte zwarte vacht, die op z’n buik grijs is. Van vocht of kou heeft de mol geen last, daar zorgt z’n (water- en zand)dichte jas wel voor. Alleen de vier poten zijn aan de onderkant onbehaard. De bleekroze huid ziet eruit als het velletje van een pasgeboren baby. De vijf tenen aan de vier schopvormige voeten zijn uitgerust met elk een scherpe, platte nagel waarmee al het onheil, zoals het graven van tunnels en het opwerpen van molshopen, wordt uitgevoerd. Twee miniscuul kleine ogen, zo groot als een flinke speldenknop, heeft de mol wel, maar geen oren. ‘Horen’ doet-ie met z’n tast- en snorharen, die ingeplant staan boven de spitse snuit.

( overgenomen uit GOOGLE).

09:20 Gepost door Oras in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11/04/2011

De wereld is

De wereld is van Ikke Bravo
Indien je erin slaagt om dag in, dag uit, vroeg op te staan, kan je de wereld voor een korte tijd van jou noemen…leest Ikke Bravo in de krant. Sinds jaar en dag springt hij uit het bed om 5 uur in de ochtend en draait meteen op volle toeren. Tot 8 heeft hij de wereld voor hem. Dan pas komt er beweging in de sleur van het alledaagse, gevuld met geneugten, verzet en overeenkomsten met de buitenwereld. De namiddag is geladen met een tikkeltje “zwaarmoedigheid”
Spleen  de Engelse benaming voor de milt en wordt, met name in de literatuur, gebruikt om een depressieve gemoedstoestand mee aan te duiden die minder ernstig is dan het lijkt.

Het komt neer op het zich "lekker droevig" voelen of niet goed raad met zich weten. De teksten die vanuit deze toestand zijn geschreven worden ook wel spleen genoemd. De Franse Romantische schrijver Charles Baudelaire heeft dit woord in de 19e eeuw populair gemaakt met zijn gedichten Spleen I, II, III en IV.

Spleen

Ik zit mij voor het vensterglas
onnoemlijk te vervelen.
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan kon ik samen spelen.

toegeschreven aan Godfried Bomans 

OEPS …

De dag zit er op en de schijn-vrolijke valavond is vol valse beloften. Een vriendenbijeenkomst eindigt deze keer met de wijze woorden “men is bezeten door wat men bezit”. De vrienden zijn het ontroerend met elkaar eens dat het mooier klinkt in het Frans “On est possèdé de se q’on possède”.

09:43 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04/04/2011

OEPS...WEER THUIS!

OEPS... WEER THUIS!


Was een weekje in het St. Pieters ziekenhuis voor hetontstoppen van een dichtgeslipte halsslagader!
Leren leven tussen mensen van 100 verschillende landen en nationaliteiten.

Het leek wel de Ark van Noach volgens het Bijbelverhaal in Genesis.

 

ORAS-CORPUS UNIVERSALIS (de universele Mens) 

Te pas en te onpas schiet die uitdrukking voorbij, maar waar staat een universeel mens nou precies voor?

Universeel mens zijn is een gevoel. Een gevoel dat je bron het universum is en dat je daarop kunt vertrouwen.

Ervaren dat er overvloed is. Het besef dat alle mensen gelijk zijn, we bestaan immers uit dezelfde materie. Wij zijn allemaal sterrenstof!

Alleen doordat we verschillen van uiterlijke kenmerken en persoonlijkheid wordt dit nog wel eens vergeten.

Uiteindelijk willen wij als mens dezelfde dingen namelijk;

 

Vrijheid, Liefde, Succes en Geluk.

(opgezocht in het wereldwijd internet)

De gemeenschappelijke halsslagader (arteria carotis communis) ontspringt uit de aorta of een grote tak daarvan en splitst zich ongeveer ter hoogte van de kaakhoek op in een binnenste (a. carotis interna) en buitenste halsslagader (a. carotis externa).

De a. carotis externa geeft allerlei takken af naar b.v. de schildklier, het strottenhoofd, de tong, de gelaatspieren e.d.  De a. carotis interna geeft na de splitsing tot aan de schedelbasis geen enkele tak meer af. In de schedelbasis verloopt de slagader in een S-bocht, geeft dan een tak af naar het oog en vertakt zich pas daarna verderin een voorste en een middelste hersenslagader.

Centraal in  het hoofd is er een kring van vaten (de cirkel van Willis) die

de linker met de rechterkant verbindt en ook nog eens de z.g. voorste met de achterste bloedsomloop.

Bij afsluiting van een van de toevoerende vaten naar de hersenen kan de bloedtoevoer overgenomen worden door de andere kant.

 

Groet uit het zonnige Bruxelles-La-Belle

IKKE BRAVO

000000002.jpg

 

07:44 Gepost door Oras in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28/03/2011

ZONDAG

Ikke Bravo hangt met bovenlijf over de tafel om dichter bij Epee te komen. Fluisterend doet hij een confidentiële uitspraak. Ikke Bravo beweert dat de mens in de Renaissance zoveel zelfvertrouwen bezat dat hij  zich voor God uitgaf zonder het duidelijk te durven verwoorden. De Grote Almachtige Schepper maakte hij tot een Blanke Vlezige Mens. De alleenheerser over de planeet Aarde. Alle andere Goden waren verslagen en soms met veel geweld gepaard ellende teruggedrongen naar de rand van de opkomende moderne samenleving.

Epee luistert niet maar heeft toch alles gehoord.

Barbara, een naam afgeleid van het woord barbaar of vreemdeling, komt er aan met Dici op het moment dat Ikke Bravo besluit te betalen en huiswaarts te trekken. Hoe lang ze daar aan de stamtafel blijven hangen en doorzakken is niet bekend. Ze converseren over duizend onderwerpen die noch kant noch wal raken en hulpeloos blijven ze ronddrijven op de troebele, stille binnenwateren van het kleine zondagbestaan.

10:40 Gepost door Oras in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21/03/2011

de menselijke machtzucht

De sfeer is nu gespannen. Ikke Bravo laat Epee wat tijd om te antwoorden maar Epee is niet strijdlustig. Hij vindt het leuker te luisteren, nog een glas Leffe-blonde te drinken en te wachten tot Ikke Bravo even de draad kwijt raakt. Zo kunnen ze het over iets anders hebben. de menselijke machtzucht

Langs zijn neus weg wil Ikke Bravo het volgende kwijt. Hij zegt ter ondersteuning van zijn vorig relaas dat Leonardo da Vinci en konsoorten, zoals Michelangelo, Botticellie of Raphaël de echte directe lakkeien zijn van de machtige hebzuchtige en hoogmoedige Opperbaas. Michelangelo schildert tussen 1508 en 1510 de zoldering vol van een kapel. Overdaad… Het wordt een overladen vlezig en gespierd stripverhaal van maagdelijke priesteressen uit de oudheid met tieten en dikke konten achter sluiers. Geïnspireerd door Apollo doen deze wijven, soms op raadselachtige wijze, voorspellingen. Michelangelo combineert deze met elkaar omdat de profeten uit het Oude Testament tot de joden spreken over de komst van de Messias. De komst van Christus aan de heidenen voorspelt.

Eén en al uitstraling van de menselijke machtzucht over wat was, is en wat komen zal.

08:52 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20/03/2011

Atheist CHOMSKY

Hoe komt het dat we zo weinig weten, terwijl er zo veel informatie beschikbaar is?

AVRAM NOAM CHOMSKY

LachenLachenLachen

09:37 Gepost door Oras in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18/03/2011

DE SCHEPPING

VROLIJK

GAAT

DE

WERELD

TEN

ONDER

10:30 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17/03/2011

radioactieve monumenten


09:31 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16/03/2011

LEONARDO

 

LEONARDO DA VINCI_NED_FR.jpg

LEONARDO DA VINCI_DUITS.jpg

LEONARDO DA VINCI.jpg

10:41 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14/03/2011

DISASTER SIMULATION


DISASTER SIMULATION

 

08:31 Gepost door Oras in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11/03/2011

ALEPH_06_LAATSTE RONDE

BRAVO-ROMEO-ALFA-VICTOR-OSCAR =BRAVO...

In een NAVO gevechtsvliegtuig zegt u:
Alfa Bravo Charlie – Delta – Echo – Foxtrot – Golf – Hotel – India – Juliet – Kilo – Lima – Mike – November Oscar Papa – Quebec Romeo Sierra – Tango - UniformVictor Whisky - X-ray – Yankee – Zulu - 

 

DE LAATSTE RONDE

Sent: Sunday, September 30, 2007 6:31PM

Fortsetzung >Aleph<.

DEEL 6

 

Beim legen der drei Siebenerreihen, bleibt eine Karte übrig.

Diese Karte ist das Moto, eine geheimnisvolle Karte die

jede einzelne andere Karte beeinflusst, als ob sie neben

jeder Karte läge. Sie schwächt, sie stärkt, sie ist

omnipräsent im ganzen Gelege. Sie ist >>der gute Stern<<

der das ganze Leben begleitet. Im Fall von Aleph ist die

Karte sprichwörtlich der gute Stern. Es ist die Nr.17

(L´Etoile).

Die Eigenschaften dieser Karte sind: Hoffnung, Liebe,

Optimismus, Freundschaft, Versprechen, Gesundheit,

Einsicht. Liegt die Nr.17 (L´Etoile)neben dem (Le Diable)

Nr.15 heben sich die Karten gegenseitig auf.

Beim fragenden Aleph ist dieses von großer Bedeutung weil

der Teufel zentral in der Mitte liegt und dort eine Menge

Unheil anrichten könnte, wenn er nicht im Zaune gehalten

würde durch (L´Etoile). Alle Katastrophen in diesem Leben

werden stark >>abgeschliffen<< durch den guten Stern

(L´Etoile). Diese außerhalb der Siebenerreihe liegende

Karte, ist der ständige >>Trumpf<< den Aleph noch im

Ärmel hat... und der es ihm immer ermöglicht aus der

Niederlage von heute, den Sieg von morgen zu machen.

Eine zuverlässige Kraft die selbst in kritischen Situationen

immer zur Verfügung steht.

Allerdings hat sie auch die Eigenschaft ab und an starke

Selbstzweifel auszulösen. Selbstzweifel, die kurzzeitig

alles in Frage stellen können und vorübergehend das

Selbstbewusstsein in den Keller sinken lassen.

Der fragende Aleph lebt, soweit es überhaupt möglich ist,

ein Leben was man als Erfolgsgeschichte bezeichnen

kann. Er erreicht was er erreichen will. Er beendet was er

beenden will und er lebt das Leben bis zum Ende, so dass

nichts mehr übrig bleibt.

 

Ende. MARKUS GUNTI (BERLIN)

07:32 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07/03/2011

VERVOLG

‘Jaja da kennen we Robijn’ wordt er geschreeuwd. Ikke Bravo een beetje aangeschoten blijft doorzakken samen met Epee, de bekende bouwmeester. Epee overhandigt Ikke Bravo een door hem geschreven tekst over het ontstaan van de bouwkunst. Dat er eerst en vooral uit overlevingsdrang gehandeld werd. Pas daarna kwamen de officiële bouwsels zoals de begraafplaatsen voor de doden.

Ze zijn het ontroerend met elkaar eens over de geest van het ‘schrijfwerk’ tot Ikke Bravo zegt dat een woning ontwerpen en bouwen, wel leuk om doen is, maar in de moderne maatschappij weinig of geen invloed meer heeft op het menselijk gedrag. Nu kan iedereen lezen en schrijven en BATIBOUW zorgt er voor dat de eventuele klant kan kiezen bij de vele aanbiedingen van PREFAB met “sleutel op de deur”. De studiebureaus, betaald door kredietmaatschappijen hebben het voor het zeggen. Zij zijn de gangmakers. Ikke Bravo zegt ook dat de hedendaagse architectuur als ‘symbool van durf’ het nulpunt heeft bereikt. De fraaie plantekeningen van jonge architecten zijn net goed om te worden opgehangen tegen een blinde muur van een eenzame, hebzuchtige verzamelaar, of belanden in de kelders van het Museum voor Architectuur. Er wordt meer over architectuur geschreven en gelezen dan naar gekeken.

10:06 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28/02/2011

Meteorologische lente

Februari die maar achtentwintig dagen telt. De Meteorologische lente is in aantocht. De planten weten het. De merels weten het. Wanneer Ikke Bravo het vertelt aan enkele vrienden wordt er hartelijk gelachen.

De Lente… nu al…haha!

Rond veertien uur afspraak op de rommelmarkt waar Barbara een vaste standplaats heeft. Van daar wandelen ze naar de kroeg ‘Scheven Architect’ en drinken enkele zware Belgische biertjes waardoor er meteen een feestelijke, luidruchtige sfeer hangt rond hun stamtafel.

Nous sommes les meilleurs…Santé et prospérité.

Robijn vertelt over zijn uitvinding. Na het verlies van zijn succesvolle visrokerij door brandstichters in vuur en vlam gezet enkele weken terug heeft Robijn nu een nieuwe roeispaan ontworpen. De ‘Roby-Riem’ of ‘Roby-Ram’ mag ook.

<Roeien met de ‘Roby-Riemen’ die men heeft> is de spreuk die hij bedacht heeft om zijn uitvinding alom bekend te maken. Zijn concurrent Croker Oars die hij naar de ondergang wil helpen is de grootste riemen producent ter wereld en bevindt zich op Oxley Island in Australië. Géén probleem. De Roby-Riem  of Roby-Ram die alles overtreft, zien we dan ook binnen kort op elke grote roeiwedstrijd in Europa en daarbuiten. Ze zijn duidelijk herkenbaar omdat de roeier niet meer achter zich hoeft te kijken tijdens het roeien maar rechtdoor-rechtaan voor zich uit roeit. De roeier zit en kijkt in de richting waarin de roeiboot vaart. Leonardo da Vinci, de personificatie van het Renaissance ideaal. De universele mens (uomo universale). De veelzijdige mens: schilder, beeldhouwer, Architect, uitvinder, filosoof, dichter, natuurvorser en geleerde. Het heeft Robijn geïnspireerd bij het maken van zijn mooie ontwerptekeningen. Zoals Leonardo da Vinci brengt hij moetwillig enkele fouten in zijn tekening aan waardoor diefstal van het idee uitgesloten is.

Gefeliciteerd Robijn. Het volgende rondje zwaar Leffe-bier is voor hem maar helaas, zijn vrienden hebben pech want hij moet plots weg naar een belangrijke bijeenkomst van uitvinders.

09:26 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20/02/2011

END OF THE ROAD

 

END OF THE ROAD

-7-

Die siebte Karte ist >> le chariot<< der Triumphwagen.

Es ist die Karte des triuphalen Neubeginns. Sie verspricht Ansehen und Wohlstand durch Beharrlichkeit und Mühe.... unerwartete Neuigkeiten und eine Luxusreise. 

2x7=14 >la Temperance< die Mäßigkeit, die Kunst.

Bedeutet: Kompromiss, Harmonie zwischen dem Spirituellen und dem Materiellen.

Strahlende Energie, Inspiration und Kreativität.

In China ist es das Jahr der Katze...... dein Jahr!! Ein magisches Jahr! 

P.s. der Tarot hat 78 Karten. Im Tarot >grand Etteilla< egyptian Gypsies, der nummeriert ist von 1 bis 78.... ist die 77= >joies profondes<

(die letzte Karte Nr. 78 ist der Narr)

 

Gruss Markus. Berlin 15.2.2011

08:56 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

LE CHARIOT -7-

LE-CHARIOT_7_-1.jpg

08:49 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15/02/2011

09-02-1934

Een bijzondere dag.

In zijn vorige levens heeft Ikke Bravo originele verjaardagsfeesten bedacht zoals het uitnodigen van doodvreemde mensen aan een rijkelijk gedekte tafel. De onderlinge afspraak is, geen namen doorgeven, ook geen geboorteplaats. Niemand onder de twaalf gasten spreekt dezelfde taal van haar of zijn tafelgenoot. De landwijnen worden geschonken uit strandemmertjes waarop gedrukt staat: ‘Ostende la Reine des plages’ en gedronken uit grote exotische oesterschelpen afkomstig uit verre warme zeeën. Het zelf gebakken tarwebrood is een zevenverdiepingen hoge kroon op het hoofd van Ikke Bravo. Hij wandelt, gekroond met het brood rond de feesttafel tegen de zon in als symbool van opstandigheid en zelfstandig denken. Bij het voorbij komen breken de genodigden hompen brood van de kroon af. Na zeven ronden is het korenbrood helemaal opgegeten. Weg, de Kroon… Vanaf dit ogenblik is Ikke Bravo niet meer het middelpunt van de Aarde. Hij kan nu rustig meefeesten. De marihuana die tijdens het feest gerookt wordt is van de puurste kwaliteit. De genodigden fluisteren elkaar toe met hun hand beschermend voor de mond waardoor de in duistere hoeken verscholen lippenlezers de conversatie nooit kunnen ontcijferen. Er is geen muziek. Af en toe het klagend geloei van een misthoorn die naar het schijnt nog op de Titanic dienst deed tijdens de schipbreuk in open oceaan. De trofee is gekocht op een rommelmarkt ergens in Vancouver, British Columbia en hangt nu aan de zoldering bij Ikke Bravo. De brocanteur is een afzetter want hij beweert het voorwerp te hebben gekocht van een strandjutter. Het langgerekte geluid lijkt wel het klaaglied van een koor verliefde zeemeerminnen.

Soms is het verjaardagfeest in volle oceaan. Daar waar albatrossen op de golven even uitrusten na een gap verse vis te hebben verorberd. Of op een sneeuwvlakte in Siberië. Midden de Taiga- en toendrarietganzen. Ook in een dorre woestijn… een feest met de roadrunners of renkoekoeken om samen met hen kleine dieren te zoeken voor de maaltijd zoals sprinkhanen, slangen, eieren en bepaalde vruchten. Weet je, in de woestijn is leven. Of in het Himalaya gebergte bij de sneeuwduivels die niemand gunstig gestemd zijn en waar niets te eten valt eenmaal boven de eeuwige sneeuwlijn. Bij de klimpartij hebben de Sherpa en zijn dragers allerlei soorten planten en zaden verzameld en trekken er een hete bouillon van die meteen de geest verlicht, angst, honger en pijn verjaagt.

Noteer tot slot, dat verjaardagen onvoorzien kunnen opduiken. Ze kunnen naar gelijk welke dag van het jaar verplaatst, herhaald en herhaald worden.

Neen… Niet om zichzelf en zijn geboortedag wat op te luisteren bedenkt Ikke Bravo deze gebeurtenissen. Wel omdat hij daarmee wil aangeven, dat het leven één opmerkelijk Feest-Van-Het-Zijn is. 

06:15 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07/02/2011

Mama Maria

 Mama Maria vertelt haar weerbarstige jongen Ikke Bravo dat er een ‘Strijdende Kerk’ bestaat. Dat heeft ze gelezen in de krant ‘Alles voor Vlaanderen, Vlaanderen voor Christus’. De ‘Strijdende Kerk’ zorgt er voor dat er geknokt wordt wanneer het nodig is en waar het nodig is. Het klinkt strijdlustig en de jonge wilde Ikke Bravo vindt het mooi dat er eveneens een harde korst zit aan het slappe Godsgeloof met  altijd en overal klagende, biddende mensen. Nederig. Geknield in een tochtige kerk gevuld met gruwelijke afbeeldingen van een man aan het kruis met een doornkroon op het hoofd en grote al sinds lang opgedroogde bloeddruppels op de wangen. Op de preekstoel een scheldende pastoor. Ikke Bravo ziet het speeksel van de opgehitste predikant in spetters wegvliegen  over de gebogen hoofden van de gelovigen. Het is de bloedhete regen van onderdrukking.

09:27 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31/01/2011

Poolse Paus

De Poolse Paus wordt door gelovigen vol bewondering ‘de Atleet van God’ genoemd omdat hij op zijn skilatten, gekleed in lange witte zijden rok, de mijter van Sinterklaas op het hoofd en een grote donkere skibril op de neus als een aartsengel zwierig de besneeuwde berghellingen van de Dolomieten afdaalt in een adembenemende snelheid. Het is een uitzonderlijk fraai gebied gelegen in de machtige Alpenketen. Een 14-tal zeer grillige massieven, met steile pieken van meer dan 3000 m, van elkaar gescheiden door rivieren, dalen en passen. 

Helaas…

Hij is nu ernstig ziek. Gezeten in een rolstoel verschijnt zijn hoofd heel even boven het kozijn van het hoge paleisraam. Het is net of hij geen lichaam meer heeft, enkel een gekroond hoofd. Een geest. Zoals altijd zegent hij daar beneden op het heilige plein de samengeschoolde gelovigen. Een vaticaan-vledermuis, achter de rug van de Paus verstopt moet een in karton uitgesneden paushand met de schitterende zegelring versiert langzaam héén en wéér zwaaien. De heilige ‘Derde Hand’ is mooi gemonteerd op een houten lat waarrond een witte met goud bezette pofmouw. De gelovigen daar beneden op het plein zien het verschil niet of willen het niet zien. Eenmaal Paus, voor altijd Paus en wanneer men hem vraagt of hij wil aftreden gezien zijn slechte gezondheid zegt hij met een guitige stem.  -Wie moet ik mijn ontslag aanbieden?

De Paus bidt dag en nacht naar het schijnt. Hij bidt voor alle mensen op aarde. Zijn ‘trouwe dienaars’ verspreid over de wereld bidden voor hem en smeken God De Almachtige om uitstel.

Is dat pure aanbidding vraagt Ikke Bravo zich af?

Het lijkt wel de oerknal van een Nieuwe Wereldwijde Religie. Rechtlijnig. Alles overheersend.

Eén ‘Jezus-Paspartout’.

Blond met blauwe ogen.

Donker type met zwart haar.

Of een neger met dikke lippen en witte tanden deze keer.

Of een gele met spleetogen en mysterieuze grijns.

Of…Of klap op de vuurpijl.

Deze keer een roodhuidindiaan als paus die de natuur respecteert en aanbidt. Met voorvaderen met evenveel goden als windrichtingen. In alles wat de roodhuid omringt zijn wijze woorden van respect voor. De enige, echte hogeschool van het mysterie ‘leven’.

09:21 Gepost door Oras in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24/01/2011

TAROT_DEEL 5

Sent: Saturday, September 15, 2007 4:23PM

Fortsetzung >Aleph<.

DEEL 5

 

Die letzten beiden Karten des dritten Lebensabschnitts von

aleph belegen einen erstaunlichen und überaus

großartigen Lebensabschluss und gleichsam einen

Lebenshöhepunkt. Die 21 (Le MONDE) und die 20 (Le

JUGEMENT).

Die Nr.21 gilt hier als die beste Karte überhaupt. Sie steht

für Vollendung und Belohnung. Sie steht für Feiern und

einen triumphalen Abschluss, für gelernte Lektionen,

spirituellen und materiellen Erfolg und Glück. Ein Abschluss

wie im Bilderbuch! Der (PENDU) als Nachbar zur linken

unterstreicht das spirituelle des Erfolgs. Man könnte sagen,

obwohl in diesem Leben viel geschehen ist, so bleibt doch

die letzte Lebensfase die erfolgreichste, weil das Wollen

und das Können in perfekter Harmonie sind. Der (Pagat)

der Magier über (Le MONDE) weißt darauf hin das die Saat

früherer Taten aufgeht und am Ende geerntet wird. Noch

deutlicher unterstreicht die letzte Karte (Le JUGEMENT)

diese Auslegung denn sie steht für Lohn aus großem

Einsatz, Entschlossenheit, Befreiung und Erneuerung. Das

Leben des Fragenden ist im Überbl ick eine

Erfolgsgeschichte in der die selbstgewählten Ziele erreicht

werden und es endet erst >>wenn es fertig ist<< und alles

getan ist was getan werden sollte. Die eingeschränkte

physische Leistungsfähigkeit ist da, spielt aber kaum eine

Rolle weil das Aktionsfeld mit zunehmendem Alter mehr

und mehr auf das Spirituelle verlagert wird.

Obwohl der Fragende kaum nach Glück gestrebt hat, war

es doch meistens anwesend.

Dennoch bekommt der Fragende nichts (oder wenig)

geschenkt, alles was er erreicht ist das Ergebnis von Arbeit

und einem starken Willen. Der Erfolg ist ehrlich verdient,

darauf deutet die (JUSTCE) über der (JUGEMENT) hin,

eine Verdoppelung des Gerichtes und des Rechtes.( Ein

ausgewogenes gerechtes Urteil).

08:43 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17/01/2011

Godsdienstles

Godsdienstles

Als kind van twaalf maken ze hem tijdens de godsdienstles wijs dat wie dan ook Paus kan worden. Rijk of arm. Italiaan of niet. Hij moet wel gedoopt zijn natuurlijk. Zo leren ze hem ook dat de Paus het hoofd van de Heilige Kerk is en het dichtst bij God de Heer staat.

Is dat niet mooi, denkt Ikke Bravo. Zo gewoon dicht bij God zijn en baas over alle mensen. Paus worden… een soort Levende Heilige die in Rome in een paleis woont, zoveel snoep mag eten als hij maar lust en waar alle mensen uit de hele wereld naartoe komen om naar hem te luisteren. Hij verschijnt af en toe op zijn balkon en zegent de gelovigen daar beneden op het plein met een simpel gebaar. Het kruisteken. Een simpel gebaar dat men snel kan aanleren. Wie een audiëntie krijgt moet geknield de handrug van de Paus kussen en het hoofd onderdanig voorover buigen. De verhalen over de Paus inspireert de jonge Ikke Bravo meteen. Tijdens de godsdienstles steekt hij de wijsvinger van zijn rechter hand op en maakt tussen tong en tanden het sissend geluid van een slang om de aandacht van de meester te trekken.

- Ja… Ikke Bravo… vertelt het maar jongen.

- Wat moet ik doen meester om Paus te worden?

De klasgenoten schaterlachen. Ze zijn gewend aan de bizarre vragen en antwoorden van Ikke Bravo maar dat hij Paus wil worden…

Hahaha!!!

De Heilige...Paus-Ikke-Bravo-de-Eerste. Hahaha!!!

- Stilte… Schreeuwt de meester en slaat woest drie keer met de lat op zijn lessenaar.

- Een goede vraag Ikke Bravo maar het zou me echt verwonderen dat ge Paus wordt. Ge zijt ongehoorzaam en ondeugend.

Ikke Bravo denkt dat de meester wel gelijk heeft. Hij weet van zichzelf dat hij een zondaar is. Soms onkuis, Niet bang voor een leugen en al een paar centen heeft ontvreemd van moeder Bravo.

Zo iemand, kan nooit Paus worden.

08:47 Gepost door Oras in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12/01/2011

En de kunst?

- En de kunst?

De allerlaatste vraag die Oded Sabra stelt. Eigenlijk verwacht hij geen antwoord omdat hij zelf verduiveld goed weet hoe het in het Westen staat met de (kunst)-handel. Van Tel-Aviv tot New-york… Langs Tokio om.

- Wij hebben een MB op een kleine Veiling gekocht voor een paar Euro’s en willen het kunstwerk graag in New-york te koop aanbieden. Zegt Ikke Bravo.

Meteen vraagt Oded Sabra.

- Door MB getekend?

-  neen…

- Ik stuur je Finkelstein want hij is goed bevriend met de weduwe van MB. Het zal je wel heel wat dollars kosten.

- O.K.

Een laatste groet. Ikke Bravo kijkt hem achterna. Forsgebouwd met brede rug. Een brave man op gevorderde leeftijd die ontzettend van zijn land Israël houdt en nog altijd ongeacht zijn gevorderde leeftijd zijn land in oorlog dient. Zijn beide zonen die hoge, briljante studies in het buitenland achter de rug hebben zijn gehuwd, hebben kinderen en moeten om de haverklap hun kogelvrije battledress aantrekken om hals over kop ergens diep in Palestina een nest verzetstrijders met vlammenwerpers uit te roeien. Oded Sabra weet Ikke Bravo te vertellen dat oorlog geen theateropvoering is. Dat oorlog ruikt naar verschroeid mensenvlees en dat er enkel ver van de plaats van onheil gepraat wordt over vrede. Hij zegt met een tintje verwijt.

- Jullie ‘salonrechters’ die de verre oorlogen veroordelen en vooroordelen hebben over volkeren & conflicten. Wanneer mijn vrouw naar de markt gaat ben ik niet zeker of ik haar wel levend terug zal zien.

Ikke Bravo schudt vertwijfeld zijn hoofd. Hij hoopt dat het weer een keertje goed komt tussen ‘deze twee volkeren’ met een aan elkaar geklist verleden van duizenden jaren.

Bij de nieuwsberichten lopen de eerste beelden binnen van een zelfmoordaanslag bij de ingang van een discotheek in het hartje van Tel Aviv. Zeven doden. De geslaagde aanslag wordt opgeëist door een terreurgroep die volgens krantenberichten al een jaar terug is opgerold en dus niet meer bestaat… Waarom een leugen of liever waar ligt de waarheid?

08:30 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03/01/2011

Oded Sabra Bethlehem

Oded Sabra Bethlehem

 

Rechtstreeks uit Jeruzalem overgevlogen staat hij tijdens een hevige sneeuwstorm voor de deur. Hij belt aan bij Ikke Bravo. Onverwachts… want gezien zijn hoge militaire graad bij de  geheimdiensten de Mossad weet men nooit wanneer en met welk vliegtuig hij komt overvliegen en in welk hotel hij overnacht. Sinds hun laatste ruzie over Arafat-vermoorden-of-niet hebben ze elkaar ellenlange scheldbrieven geschreven en nooit meer elkaar de hand gedrukt. Wanneer ze plots tegenover elkaar staan zegt Oded Sabra.

- Shalom mens!

En Ikke Bravo herhaalt de twee sleutelwoorden die de toegang tot de duizend jaar oude vriendschap weer mogelijk maakt.

- Shalom mens!

Ze omhelzen elkaar. Twee kunstenbroeders die elkaar lang niet hebben gezien maar wel hebben gemist.

Oded Sabra lijkt meer nog dan vroeger op de vijgcactus Opuntia uit het middellandse zeegebied. Een erenaam die een in Israël geboren en getogen Jood zichzelf toekent. Daarmede laat hij voelen dat hij een mooie bloem en een lekkere vrucht is maar opgelet want hij kan pisnijdig terugslaan als het nodig blijkt.

Hoe het gaat met vrouw en de zonen? Voortdurend opgeroepen om veiligheid te verzekeren in de Gazastrook. De weekends en feestdagen moeten ze in Jeruzalem met geweer in aanslag de straten uitkammen en infiltranten opsporen. Op zoek naar kinderen met zwarte krulharen die een abnormaal dik buikje of een te ronde rug vertonen en wat schuw om zich heen kijken.

- Blijven staaaan…Haalt… Uitkleden, snel… snel, kleding uit!!!

Ook het slipje want dan pas kan uitgemaakt worden of het krijgertje van Allah een dodende, alles vernielende springstofgordel draagt. Omstanders hebben de tijd zich veilig te verschansen. Het kind staat er alleen op het Plein-van-de-Pijn. Het kijkt angstig en stil schreiend om zich heen. De artisanale op maat gemaakte springstof hangt om het tengere lichaampje. Het lijkt wel een zwemgordeltje voor beginnelingen. Of soms ook op een aangroeisel van twee vleugels zoals bij engelen

- Blijven staaaan… Blijven staaaan…Stop!!!

Geur van de stilte is ondragelijk. Af en toe is het droge klikgeluid van een fototoestel hoorbaar omdat in Israël altijd iemand met een fototoestel aanwezig is. Elke gruwel geschiedkundig vastleggen is van belang. Generaties lang wil men bewijzen verzamelen. Men weet maar nooit…

Wees op je hoede! Binnen een cirkel van tweehonderd kinderstapjes staat een medeplichtige met de afstandsbediening. Klaar om het kind van Allah op te blazen. Dichterbij komen staat gelijk met zelfmoord. Ten einde raad en vol twijfels draait het bomkind even naar rechts met het hoofd en zijn blik verraadt duidelijk de plaats waar de medeplichtige zich bevindt.

Alle verschanste personen zijn plots geoefende soldaten van het beste leger ooit.

Zowel vrouw als man, jong of oud. Allen kijken ze in dezelfde richting. Daar staat de medeplichtige. Een paar jaar ouder dan het zielig huilende krijgertje van Allah.

Het einde.

De medeplichtige voelt alle blikken op hem gericht. Plots is alles wit en wazig.

Hij drukt op de knop.

Gelijktijdig.

Eén driedubbel salvo!!!

Eén explosie!!!

Stilte. Spiraal van geweld.

Intifada. Wat betekent ‘de opschudding’.

De medeplichtige is op slag dood dank zij drie verscholen scherpschutters. Het bom-kind is niet terug te vinden. De lichaamsdelen zijn letterlijk uit elkaar gescheurd en liggen verspreid. De ledematen hangen in de bomen.

Snel herleeft het drukke plein. Mensen omhelzen elkaar. De scherpschutters worden gefeliciteerd en een ziekenwagen komt de resten van de kinderlijkjes opruimen.

Morgen kan het anders aflopen, helemaal anders…

Oded Sabra werkt in zijn atelier altijd met een pistool schietensklaar in de broeksriem en een gasmasker. De radio staat dag en nacht aan en wanneer hij tussen de muziek door een bepaalde gesproken zin hoort, tot driemaal toe herhaald, weet hij dat het voor hem is en naar welke plek in de omgeving hij moet gaan in een zo kort mogelijk tijd. Gewapend… In enkele minuten is hij paraat samen met zijn elitepeleton ergens op een straathoek.

Waar? Militair-Geheim.

Alarm… De muziek in de radio speelt gewoon verder tot er ‘een andere’ zin drie keer herhaald wordt. Het is voor ‘een andere’ eenheid ergens in Israël…

Waar? Militair-Geheim.

Eén dag zonder bom is één dag van heilige vrede zegt Oded Sabra tegen Ikke Bravo met een diepe zucht. Ze spreken over de wonderlijke stroom. Het zinnebeeld van leven, van rijkdom en oorlogen. Het begint al op Hermon, een berg van 2700 meter waarvan de top van sneeuw is voorzien. Al slingerend door het landschap loopt de Jordaan naar het diepste punt van de aarde, de Dode Zee.

De jordaanvallei is het land van Golda Meir. Ikke Bravo op bezoek bij Oded Sabra ziet Golda Meir staan met andere huisvrouwen voor een wijkwinkel. Ze draagt een boodschappentas vol groenten en fruit. Bij het voorbij lopen wenst Ikke Bravo haar een ‘Shalom Golda!’. Ze draait zich heel even om en antwoordt vriendelijk terug ‘Shalom’.

Zoiets is doodgewoon in Israël.

Oded Sabra belooft bij zijn volgende overkomst weer binnen te wippen. Wanneer beiden afscheid nemen weten ze niet of ze elkaar zullen terug zien. Ikke Bravo denkt aan de plekken die in zijn geheugen gegrift liggen en lijken alsof ze zo uit de Bijbel zijn geplukt. De Jordaan en Jordaanoever, de Dode Zee waarin men niet kan verzinken ligt 394 meter onder de zeespiegel, Jeruzalem en Bethlehem waar is geboren. De Negev- en Sinaïwoestijn. De Judea, Samaria en Galilea.

Zullen deze sterke verhalen die in de Heilige Boeken te lezen zijn werkelijk eeuwig terugkeren?

12:11 Gepost door Oras | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |